ΑΝΤΙΔΟΤΟ

Ανακοίνωση ΕΑΑΚ για την ψήφιση του νομοσχεδίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση

2011-08-29T05:59:00.001+03:00

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά την πραξικοπηματική ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος στις 29 Ιούνη έχει χάσει κάθε ψήγμα νομιμοποίησης στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων και της νεολαίας. Παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του Μαΐου και του Ιούνη, η κυβέρνηση αυτή, σπεύδει μέσα στο κατακαλόκαιρο να περάσει μία σειρά από αντιλαϊκές τομές, θεωρώντας πως μπορεί να αποφύγει τον οδοστρωτήρα των κοινωνικών αντιδράσεων.Ο χώρος της εκπαίδευσης βρίσκεται ήδη σε αναβρασμό. Στα σχολεία οι τραγικές ελλείψεις του προσωπικού κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς ενώ νέος γύρος μαζικών συγχωνεύσεων ετοιμάζεται το φθινόπωρο. Τα πανεπιστήμια μετά την δραματική υποχρηματοδότηση που αντιμετώπισαν πέρυσι και την ψήφιση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων βρίσκονται μπροστά στην επικείμενη ψήφιση του νέου νόμου Διαμαντοπούλου.Οι αλλαγές που προτείνονται έρχονται να καταργήσουν το δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο έτσι όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα και να το προσδέσουν στο άρμα του μνημονίου δίνοντας στη νεολαία κατάρτιση, μισή δουλειά και μισές ελευθερίες για μισή ζωή. Στο στόχαστρο μπαίνουν οι φοιτητές, οι πανεπιστημιακοί των κατώτερων βαθμίδων και οι εργαζόμενοι των ιδρυμάτων. Με το νόμο αυτό οι διοικήσεις των πανεπιστημίων θα αποτελούνται από τα Συμβούλια Διοίκησης, η σύνθεση των οποίων θα περιλαμβάνει τόσο πανεπιστημιακούς αλλά και στελέχη επιχειρήσεων διευρύνοντας έτσι μια αγοραία αντίληψη σε σχέση με την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που επιβάλλει η έρευνα να υποτάσσεται στις ανάγκες του κεφαλαίου, και οι σπουδές άμεσα καθοριζόμενες από τις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς, να βαραίνουν αποκλειστικά τις πλάτες των φοιτητών και των οικογενειών τους.Το πανεπιστήμιο του μνημονίου προετοιμάζεται για να βγάζει τους εργαζόμενους του μνημονίου, χωρίς δουλειά, με μισθό πείνας, ελαστικούς και αναλώσιμους. Διαλύεται συνολικά η λογική των ενιαίων πτυχίων και των γνωστικών αντικειμένων. Η δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης επαγγελματικών κι εργασιακών δικαιωμάτων αφαιρείται μέσω της κατάργησης των πτυχίων και της αντικατάστασης τους από τις πιστωτικές μονάδες για κάθε φοιτητή, προετοιμάζοντας έτσι τη γενιά των 592 ευρώ, της ανασφάλιστης, ελαστικής εργασίας, όπως ακριβώς ορίζεται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Οι σπουδές χάνουν τον ενιαίο ιστό τους και μετατρέπονται σε ένα άθροισμα δεξιοτήτων και πληροφοριών που ο καθένας κατέχει και αγοράζει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι πρυτάνεις,επί της ουσίας, θα διορίζονται από το ίδιο το υπουργείο και δεν θα εκλέγονται από την πανεπιστημιακή κοινότητα, για να μπορεί ακριβώς να ελέγχει ασφυκτικά την λειτουργία του (όπως γινόταν περίπου και στην χούντα!) Η συμμετοχή των φοιτητών περιορίζεται στην εκλογή 1 μέλους που θα συμμετέχει στο ΣΔ ενώ η δυνατότητα παρέμβασης των φοιτητικών συλλόγων στο όργανα συνδιοίκησης παύει. Τέλος επιχειρεί να τελειώσει με το πανεπιστήμιο-κέντρο αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής και συλλογικής δράσης. Καταργείται το Πανεπιστημιακό άσυλο ως χώρος ανάπτυξης και προάσπισης των αγώνων του φοιτητικού και του λαϊκού κινήματος, ενώ δημιουργείται ένα συνολικό αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας κυρίως για τους φοιτητές αλλά και για τους καθηγητές. Ο νόμος διαμορφώνει για το φοιτητή μια ασφυκτική καθημερινότητα, όπου θα πρέπει να τρέχει διαρκώς απ'το αμφιθέατρο στο εργαστήριο για πρόλαβει να τελειώσει τη σχολή πριν τον διαγράψουν. Συνολικά επιχειρείται η πλήρης παράδοση του πανεπιστημίου στα συμφέροντα του κεφαλαίου την μνημονιακή πολιτική. Μέσα από την ένταση των επιχειρηματικών κριτηρίων σε κάθε έκφανση της λειτουργίας του πανεπιστημίου, επιχειρείται να αναδειχθεί σε κυρίαρχο δόγμα το δίπτυχο κυνήγι του κέρδους-περιορισμός του κόστους εκπαίδευσης.Θέλουν να διαλύσουν κάθε λαϊκή κατάκτηση, τη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, να κάνουν την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προνόμιο των οικονομικά ισχυρών. Θέλουν να φέρουν στην Ελλάδα όλες αυτές τις αλλαγές που έχουν εφαρμοστεί σε αρκετές χώρες του δυτικού κόσμου. Αλλαγές που έφεραν μια πραγματικότητα ενάντια στην οποία εξεγείρονται οι νέοι σε όλο τον κόσμο, από την Γαλλία και την Αγγλία μέχρι τη Χιλή.Όλα τα παραπάνω λοιπόν θα τεθούν στην προμετωπίδα του αγώνα ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου αλλά και συνολικά στις αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία και την κοινωνία που φέρνει ακατάπαυστα η κυβέρνηση ακόμα και μέσα στον Αύγουστο για να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα ΕΕ-ΔΝΤ. Το φοιτητικό κίνημα χρειάζεται να βγει ξανά στο προσκήνιο με μαζικές γενικές συνελεύσεις και καταλήψεις, όπως το 1990-91, το 1998 και στους ηρωικούς αγώνες του 2006-07, μαχητικά κι ανυποχώρητα, με τα μάτια στραμμένα σε όλη την κοινωνία, που αντίστροφα το παρακολουθεί για να πάρει θάρρος κι έμπνευση ξεσηκωμού. Τα πανεπιστήμια δεν νοείται και δεν πρόκειται να λειτουργήσουν με αυτόν τον νόμο. Τα πανεπιστήμια θα γίνουν εκείνα τα κέντρα αγώνα για την ανατροπή του νόμου και της αντιλαϊκής πολιτικής. Καλούμε κάθε κοινωνική κατηγορία εντός του πανεπιστημίου και κάθε πολιτική δύναμη σε ανυποχώρητο αγώνα για να ανατράπει ο νόμος έκτρωμα που διαλύει και τσακίζει το δημόσιο δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιοΞέρουμε ότι τώρα είναι η ώρα του ξεσηκωμού. Καλούμε άμεσα τους φοιτητές, τους δασκάλους, του καθηγητές, τους μαθητές και όλη την κοινωνία να παλέψουμε από κοινού για να μην ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο έκτρωμα, για την ανατροπή του με μαχητικό αγώνα διαρκείας απ'την μέρα της ψήφισης του χυδαίου νόμου. Αλλά και για την ανατροπή όλης της βάρβαρης πολιτικής, που οδηγεί τους εργαζόμενους και τους νέους στην φτώχεια και την εξαθλίωση, για την ήττα και την πτώση της Χούντας της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ που καταδυναστεύει τη ζωή μας. Η επίθεση στην εκπαίδευση γίνεται σε βάρος των εργαζόμενων και των παιδιών τους.Τους περασμένους μήνες βρεθήκαμε όλοι μαζί στους δρόμους και τις πλατείες, κρατηθήκαμε στις ίδιες αλυσίδες, φωνάξαμε και τραγουδήσαμε όλοι μαζί, αντισταθήκαμε στην κρατική καταστολή. Να βρεθούμε και πάλι. Μπορούμε να τους νικήσουμε.ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 24/08 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ.Ο ΝΟΜΟΣ-ΕΚΤΡΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΤΕΙ-Η ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ.ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ

Ένας χρόνος μνημόνιο…

2011-05-19T21:08:00.001+03:00

Ένας χρόνος ελπιδοφόρων αγώνων...

Ή με την κυβέρνηση, την ΕΕ το ΔΝΤ και τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου

Ή

 Με τη νεολαία, τους εργαζόμενους και τους ανυποχώρητους αγώνες

 Με τις ανάγκες μας για μια αξιοπρεπή εργασία και ζωή

 Με μια εκπαίδευση στη βάση των αναγκών και των δικαιωμάτων μας

 Με τη χειραφέτηση και τις συλλογικές διεκδικήσεις

 Με την αριστερά της ρήξης ,της ανατροπής και της νίκης

Καλούμε όλους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες της σχολής στους αγώνες για το μέλλον μας! Να πιάσουμε το νήμα των υπόλοιπων κοινωνικών αγώνων, και να γίνουμε η γενιά της Αμφισβήτησης, η γενιά της Ανατροπής, η γενιά της Νίκης!

Ανακοινωθέν 11 Μάη

2011-05-19T21:06:00.002+03:00

Ανακοίνωση Τοπικής Επιτροπής ΕΙΝΑΠ Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας

11/5/2011

Σήμερα γίναμε μάρτυρες της ατέλειωτης και ασύλληπτης βαρβαρότητας που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση των μνημονίων προκειμένου να καταστείλει κάθε υγιή αντίδραση πολίτη που αντιστέκεται στα σχέδια που απεργάζεται το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και εφαρμόζουν πιστά οι υπηρέτες τους στη χώρα.
Δεκάδες τραυματισμένοι – χτυπημένοι από τα ΜΑΤ διαδηλωτές διακομίστηκαν με το ΕΚΑΒ ή ήλθαν μόνοι τους στο νοσοκομείο μας. Οι περισσότεροι με θλαστικά τραύματα στο κεφάλι. Ανάμεσά τους 30χρονος διαδηλωτής που διακομίστηκε σε βαριά, προθανάτιο κατάσταση, με ανισοκορία και τεράστιο επισκληρίδιο αιμάτωμα. Αυτήν τη στιγμή χειρουργείται από συναδέλφους μας που αγωνίζονται να σώσουν τη ζωή του.

Καταγγέλλουμε την αστυνομική αυθαιρεσία και βαρβαρότητα.

Καταγγέλλουμε όλα τα μέλη της Ελληνικής Κυβέρνησης και τον πρωθυπουργό της χώρας για την δολοφονική απόπειρα ενάντια στον συγκεκριμένο συμπολίτη μας που είναι σε βαριά κατάσταση και κινδυνεύει η ζωή του, αλλά και ενάντια σε όλους τους άλλους διαδηλωτές.

Η βία και η καταστολή ενάντια στο λαό που αντιστέκεται έχουν κοντά ποδάρια.

Η κυβέρνηση, με την ασύστολη τακτική του βιασμού όλων των λαϊκών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την επιβίωση, αλλά και με την ωμή άσκηση βίας που άμεσα απειλεί τις ζωές συμπολιτών μας, το μόνο που καταφέρνει είναι να μεγαλώνει το πείσμα και την απόφαση που έχουμε πάρει να αγωνιστούμε μέχρις εσχάτων για να έχει ο λαός μας ψωμί, παιδεία και ελευθερία.

Δεν θα ησυχάσουμε μέχρις ότου τιμωρηθούν οι ένοχοι της δολοφονικής απόπειρας!
Δεν θα ησυχάσουμε μέχρις ότου κερδίσει ο λαός μας όλα όσα δικαιούται!

Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση στο Σχολείο

2011-05-05T04:04:00.000+03:00

Εντός του Μάρτη ολοκληρώθηκαν οι συναντήσεις των ιθυνόντων του υπ. Παιδείας, τόσο με τις επιστημονικές ενώσεις των καθηγητών ανά μάθημα όσο και με τους υπευθύνους των σχολών ΑΕΙ-ΤΕΙ, για τη συμφωνία στα προαπαιτούμενα μαθήματα ανά κατεύθυνση. Το σχέδιο του «Νέου Σχολείου», βρίσκεται στο τελικό στάδιο της επεξεργασίας του. Μέσα από αυτό αλλάζει εντελώς η δομή της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης όπως την γνωρίζαμε έως τώρα. Φυσικά, από την μέγγενη της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης δεν επηρεάζονται μόνο οι μαθητές και οι οικογένειές τους αλλά και μια μεγάλη μερίδα των εκπαιδευτικών. Κομβικά η μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση έχει ως εξής:

 Όσον αφορά το περιεχόμενο σπουδών και διδασκαλίας και σχολικοί κανονισμοί.

Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού επεκτείνεται το ωράριο παρακολούθησης μαθημάτων και ορίζεται το ολοήμερο σχολείο. Συγκεκριμένα από 828 ώρες ετησίως τα παιδιά από 7 έως 8 χρονών θα κάνουν 1274 ώρες μαθημάτων. Με ανάλογο τρόπο αυξάνονται οι ώρες μαθημάτων καθώς προχωρούμε στις τάξεις με αποκορύφωμα τις τελευταίες τάξεις του λυκείου. Παράλληλα εισάγονται νέα γνωστικά αντικείμενα τα οποία δεν έχουν σκοπό την όποια γενική γνώση αλλά ευθυγραμμίζονται με την ανάγκη απόκτησης ορισμένων βασικών δεξιοτήτων ώστε οι μαθητές σταδιακά να προετοιμάζονται για την εργασία. Επίσης πλέον το μάθημα των αγγλικών θα διδάσκεται υποχρεωτικά από την 1η δημοτικού(στόχος: η απόκτηση κρατικού πιστοποιητικού γλωσσομάθειας μέχρι το τέλος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης). Όσον αφορά την δευτεροβάθμια εκπαίδευση η Α’ λυκείου θα είναι τάξη προσανατολισμού, η Β' και η Γ' εξειδίκευσης, ενώ το τρίπτυχο της μεταρρύθμισης είναι «λίγα μαθήματα, δραστικός περιορισμός της γενικής παιδείας και προσαρμογή σε κύκλους μαθημάτων».

Πιο συγκεκριμένα το νομοσχέδιο του υπ. Παιδείας για το «Νέο Λύκειο» φέρνει τέσσερις ριζικές ανατροπές:
1. Καθιερώνεται για πρώτη φορά η Εργασία (αντίστοιχη της Πτυχιακής για την τριτοβάθμια εκπαίδευση), που θα βαθμολογείται από ειδική επιτροπή και θα βαρύνει στην εισαγωγή του υποψηφίου σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.
2. Δημιουργείται από την Α' μέχρι και τη Γ' Τάξη ο ατομικός φάκελος του μαθητή (portfolio), που θα παρακολουθεί τη βαθμολογική εξέλιξή του.
3. Δημιουργούνται τέσσερις, απολύτως εξειδικευμένες σε επιστημονικό αντικείμενο, κατευθύνσεις σπουδών στη Γ' Λυκείου και λιγοστεύουν δραματικά τα «περιττά» μαθήματα.
4. Αυξάνονται οι ώρες διδασκαλίας της Ελληνικής Γλώσσας - Λογοτεχνίας, των Αρχαίων και των Μαθηματικών, αλλάζουν περιεχόμενο η Ιστορία και τα Θρησκευτικά και συνεχίζουν να ανήκουν στον βασικό κορμό των μαθημάτων.

Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι δημιουργείται ένα εξοντωτικό πρόγραμμα για τους μαθητές, με ανυπόφορους ρυθμούς εντατικοποίησης, ενώ παράλληλα, ενισχύεται ξανά η στείρα αποστήθιση γνώσεων (το περιεχόμενο των οποίων εξειδικεύεται ακόμα περισσότερο). Με αποκορύφωμα την 3η λυκείου η οποία πλέον θα αποτελείται από κατακερματισμένους και αποσπασματικούς κύκλους σπουδών που χτίζονται κυρίως από επιλεγόμενα μαθήματα ώστε να συμπληρώσουν το προφίλ που απαιτούν τα ιδρύματα στα οποία θέλουν να είναι υποψήφιοι (π.χ. τα πολυτεχνεία μπορεί να απαιτούν επιδόσεις σε ανώτερα επίπεδα μαθηματικών κ στις πειραματικές επιστήμες).

Οπότε ο μαθητής χτίζει το φάκελο διαρκούς αξιολόγησής του, στον οποίο θα καταγράφεται η επίδοση του στις 3 τελευταίες τάξεις του λυκείου από τις οποίες θα εξαρτάται η εισαγωγή του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σύμφωνα με τα παραπάνω αντιλαμβανόμαστε από την μία απόλυτη εξάρτηση από τους καθηγητές(αναβαθμίζοντας τον ρόλο τους). Από την άλλη, αυξάνεται η εντατικοποίηση και ο αθέμιτος ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών καθώς, λόγω του ότι για συγκεκριμένη σχολή δίνουν συγκεκριμένα μαθήματα, σε περίπτωση αποτυχίας βρίσκονται εκτός πανεπιστημίου.

 Υλικοί πόροι χρηματοδότηση- Καλλικράτης

Με πρόφαση την οικονομική κρίση και σε συνδυασμό με το πρόγραμμα ¨Καλλικράτης¨ η κυβέρνηση προχωράει σε συγχωνεύεις σχολείων και μείωση χρηματοδότησης. Μέσω του Καλλικράτη το κόστος λειτουργίας των σχολείων μεταφέρεται στους δήμους, οι οποίοι -ήδη- αντιμετωπίζουν τεράστια οικονομικά προβλήματα. Πιο συγκεκριμένα τα λειτουργικά έξοδα των σχολικών μονάδων μειώνονται κατά 60% . Έτσι το θέμα της εκπαίδευσης πέφτει στις πλάτες του οικογενειακού εισοδήματος αφού το κράτος αποποιείται την υποχρέωση του για δωρεάν και δημόσια παιδεία. Παράλληλα έχει δημοσιοποιηθεί ότι 1933 σχολικές μονάδες συγχωνεύονται και προκύπτουν 877. Κοινώς πάνω από 1000 σχολεία καταργούνται. Και για να έχουμε συνολική εικόνα, από τα 16.000 σχολεία έμειναν τα 15.000, έκλεισε δηλαδή σε μια μέρα το 6% των σχολικών μονάδων... ως αποτέλεσμα πλέον θα στοιβάζονται σε πολυπληθή τμήματα των 25, 30 ή περισσότερων μαθητών, όπου η μάθηση γίνεται απρόσωπη και πιο δυσχερής για ένα μεγάλο κομμάτι των μαθητών .

 Εκπαιδευτικό προσωπικό

Τέλος, μέσω του νέου νομοσχεδίου ο διευθυντής του σχολείου απαλλάσσεται της εκπαιδευτικής διαδικασίας αφού πλέον θα είναι υπεύθυνος για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών. Παράλληλα ελαστικοποιούνται οι σχέσεις εργασίας των εκπαιδευτικών, αυξάνεται το ωράριο, μειώνονται οι μισθοί τους και λόγω των συγχωνεύσεων τμημάτων απολύονται κατά εκατοντάδες.

Το «νέο σχολείο» που οραματίστηκε και υλοποιεί η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ είναι ένα σχολείο πραγματικό κάτεργο. Ένα σχολείο που δεν σέβεται το δικαίωμα των μαθητών στην παιδική ηλικία (αφού από τα 6 τους χρόνια τα αναγκάζει να «χτυπάνε» 8ωρα στο σχολείο), στη σφαιρική μόρφωση και την κριτική σκέψη. Είναι το σχολείο που θα ετοιμάσει τους μελλοντικούς σκλάβους του κεφαλαίου, τις γενιές μισοκαταρτισμένων επισφαλώς εργαζομένων και ανέργων. Είναι το σχολείο που θα στηρίξει από τα θεμέλιά της, την κοινωνία της πιο σκληρής εκμετάλλευσης ανθρώπινων και φυσικών πόρων.

Τα σχέδιά τους θα ακυρωθούν! Παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, ενιαίο δωδεκάχρονο και υποχρεωτικό σχολείο, σφαιρική μόρφωση και εκπαίδευση που θα σέβεται τις ιδιαιτερότητες, θα αναδεικνύει τις ικανότητες και θα παρέχει τις ίδιες δυνατότητες στον καθένα.

Για ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών και δουλείας, για ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαιδευτικής διαδικασίας!

Αδιαφορία

2011-05-05T04:02:00.002+03:00

Αδιαφορείς. Για όλα. Για όλα τα κοινά. Για όσα αφορούν, εκτός από σένα, και όλους τους άλλους. Γι' αυτά που για να κατακτηθούν χρειάζεται συλλογικότητα. Και για κάποια άλλα, που απαιτούν το ενδιαφέρον και τις θυσίες όλων ώστε ν' ανατραπούν. Όλων αυτών που, όπως κι εσύ, αδιαφορούν.

Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα να κάνει κανείς, θα μου πεις. Ο καθένας ασχολείται με τα "σημαντικότερά του". Μόνος του. Ή και με άλλους δυο-τρεις.
Και κάποιοι άλλοι δυο-τρεις παλεύουν για τα κοινά, θα σου πω. Γι' αυτά που αφορούν όλους. Γι' αυτά που αδιαφορείς εσύ κι οι δυο-τρεις που είναι μαζί σου.

Μάλλον διστάζεις γιατί δεν βλέπεις επιβράβευση άμεση στον αγώνα αυτό. Σωστά. Δεν υπάρχει ατομική αναγνώριση. Δεν υπάρχει προσωπικό έπαθλο. Καλύτερος κόσμος υπάρχει. Όχι μόνο για σένα. Για όλους. Ένας καλύτερος κόσμος που θα τον μοιράζεσαι. Θες να τον μοιραστείς μόνο με τους δυο-τρεις "σου" ; Όχι. Μ' αυτούς μοιράζεσαι το άθλιο σήμερα, για το οποίο αδιαφορείς.

Μπούτος Σωτήρης
ανένταχτος φοιτητής Φαρμακευτικής

Φαρμακοποιός "Τραυματίας Πολέμου"

2011-05-05T04:01:00.000+03:00

Πριν από 2 μήνες περίπου, ψηφίστηκε απ΄τη Βουλή το πολυνομοσχέδιο του Α.Λοβέρδου για την υγεία με τίτλο "Διαρθρωτικές αλλαγές στο σύστημα υγείας και άλλες διατάξεις".Μεταξύ άλλων εμπεριέχει και τις ακόλουθες "καινοτομίες":

 Αρνητική λίστα φαρμάκων. Πληθώρα φαρμάκων (μεταξύ των οποίων depon, otrivin, voltaren gel, φάρμακα για τη φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων κ.α., ουσιαστικά φάρμακα ευρείας κατανάλωσης) πλέον δεν χορηγούνται δωρεάν στους ασθενείς, καθώς δεν δικαιολογείται η παροχή τους απ' τα ταμεία ασφάλισης του κράτους.
 Η εισαγωγή του rebate. Η ανταπόδοση κάποιου ποσοστού από το κέρδος του φαρμακοποιού στα ταμεία, για να συνεχιστεί να υπάρχει σύμβαση μεταξύ αυτών των 2 φορέων.
 Πτώση της αγοραστικής τιμής των φαρμάκων (ενδεικτικά 20%) καθώς και καθιέρωση των γεννοσήμων φαρμάκων, δηλαδή αντιγράφων φαρμάκων, που περιέχουν την ίδια δραστική ουσία με το πρωτότυπο, με τον κίνδυνο μειωμένης αποτελεσματικότητας (εξαιτίας χειρότερης ποιότητας).
 Πλήρης απελευθέρωση του ωραρίου.

Αλλαγές όπως αυτές, ίσως φαίνονται ήπιες με την πρώτη ματιά , όμως εμβαθύνοντας περισσότερο εξάγουμε εύκολα έως και καταστροφικά συμπεράσματα για το μέλλον του μικρού ατομικού φαρμακείου και της δημόσιας υγείας. Βλέποντας με μια πιο κριτική ματιά τα παραπάνω , εξάγουμε αρχικά το συμπέρασμα πως το κράτος, με τις αρνητικές λίστες φαρμάκων , προσπαθεί να περικόψει τα έξοδα του ,ενώ συγχρόνως αποποιείται περεταίρω των ευθυνών του προς τη δημόσια υγεία. Μια τέτοια στάση λοιπόν οδηγεί στην απόσβεση του δημοσίου χαρακτήρα της φαρμακευτικής περίθαλψης, ενώ συγχρόνως ο ασφαλισμένος επωμίζεται την πλήρη οικονομική επιβάρυνση για την απόκτηση των αναγκαίων φαρμάκων.

Μείζον ζήτημα αποτελεί η αυθαίρετη επιβολή του rebate. Λόγω της αδικαιολόγητης κακοδιαχείρισης του χρηματικού πλούτου των ταμείων , δημιουργήθηκαν τεράστια ελλείμματα , που οδήγησαν στην ανικανότητα των τελευταίων, να καταβάλλουν στα φαρμακεία τα οποιαδήποτε "χρωστούμενα". Το έλλειμμα αυτό που σε βάθος χρόνου γιγαντώθηκε , κρίνεται πλέον αντιστρέψιμο μόνο με την εφαρμογή ενός τόσο αυταρχικού μέτρου. Το κράτος, ως σύγχρονος ιεροεξεταστής, καταδικάζει τον φαρμακοποιό σε "παράνομη" καταβολή του ίδιου του τού μόχθου για να
"ξελασπώσει" κάθε πραγματικός υπαίτιος της χρεοκοπίας.

Σε ότι αφορά τις τιμές των φαρμάκων, οφείλουμε να επισημάνουμε πως οι σημερινές τιμές τους στη χώρα μας όχι απλά δεν προσεγγίζουν το μέσο όρο της Ευρώπης,
αλλά ακουμπούν τα κατώτερα όρια. Παρατηρείται η
πτώση 10-20% των τιμών αυτών και απόρροια τούτου
είναι η κατακόρυφη πτώση της δραστικότητας και της ποιότητας των φαρμάκων καθώς η αγορά μας πλέον κατακλύζεται από γεννόσημα φάρμακα «μαϊμού».

Είναι λοιπόν δίκαιο ο κάθε πολίτης, πέραν της τριτοκοσμικής οδύσσειας που περνάει για να προμηθευτεί τα αναγκαία γι αυτόν φάρμακα , να επιβαρύνει τον οργανισμό του με ουσίες που η αποτελεσματικότητα τους είναι αβέβαιη;

Επίσης λόγω των χαμηλών αυτών τιμών παρατηρείται ένα φαινόμενο αισχροκέρδειας , όταν ελληνικές φαρμακαποθήκες παίρνουν φάρμακα απ' τις διεθνείς εταιρείες στην Ελλάδα και αντί να τα διοχετεύουν σε φαρμακεία και σε ασθενείς, τα μεταπωλούν στο εξωτερικό σε πολλαπλάσιες τιμές, πράγμα που οδηγεί σε μεγάλες ελλείψεις βασικών φαρμάκων στο ελληνικό σύστημα υγείας.

Τέλος ας μην ξεχνάμε την πρωτοφανή αυτή και σίγουρα μεγαλόψυχη επιστροφή στο ωράριο σκλαβιάς. Ενώ σε κάθε κράτος οι πολίτες επιδιώκουν και κατοχυρώνουν το 35ωρο, η κυβέρνηση επιβάλλει ένα εξαντλητικό ωράριο το οποίο περιλαμβάνει περίπου 55 εργάσιμες ώρες την εβδομάδα. Αποτέλεσμα ενός τέτοιου μέτρου είναι η ανάπτυξη της ανισόμετρης ανταγωνιστικότητας μεταξύ των μικρών και των μεγάλων φαρμακείων, εφόσον τα μεγαλύτερα μπορούν να μισθώσουν περισσότερους υπαλλήλους και να ανταπεξέλθουν σ' αυτό το ωράριο.
Συνεπώς τα μικρότερα δε θα αντέξουν την πίεση και θα οδηγηθούν στον αφανισμό.

Κάνοντας έναν απολογισμό καταλήγουμε πως όλα τα παραπάνω νομοθετούνται και εφαρμόζονται με κυρίαρχο στόχο την συστηματική και εν τέλει πλήρη απόσυρση του δημοσίου απ' την υγεία. Δούρειος ίππος για την επίτευξη αυτού, θα είναι τελικά το κλείσιμο των μικρών φαρμακείων (τα οποία εφόσον πλέον δεν πληρώνονται από τα ταμεία ενώ όμως είναι υποχρεωμένα να καλύπτουν άμεσα τα λειτουργικά τους έξοδα, οδεύουν στη βέβαιη χρεοκοπία) και η επικράτηση στην αγορά των πολυκαταστημάτων- φαρμακείων.

Φυσικά αυτή η σφοδρή επίθεση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ στον κλάδο των φαρμακοποιών έχει ένα σαφές πολιτικό νόημα, υπηρετεί μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή τόσο αυτής όσο και των προηγούμενων κυβερνήσεων της χώρας και δεν είναι μια «ξενόφερτη» επιλογή που επιβλήθηκε από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Εντάσσεται στην οργανωμένη και συστηματική προσπάθεια αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας. Στην προσπάθεια του κεφαλαίου και των εκφραστών του για τον ολοκληρωτικό έλεγχό της και την επικράτηση του σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης καθημερινότητας.

Το μόνο που μπορεί να μας σώσει απ' αυτή την κατάσταση είναι η οργανωμένη πάλη. Πάλη για την κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στο χώρο της υγείας και του φαρμάκου και τη διεκδίκηση ενός ενιαίου δημοσίου συστήματος υγείας. Να γίνουμε η κρίση τους!

Ο Αγώνας της Κερατέας, είναι αγώνας όλων μας

2011-05-05T03:58:00.002+03:00

Επί τέσσερις μήνες η κοινωνία της Κερατέας, της Λαυρεωτικής και όχι μόνο, αγωνίζονται για την προστασία του τόπου τους, της αξιοπρέπειας, της νομιμότητας εναντίον της κατασκευής Χ.Υ.Τ.Α στον κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο του Οβριόκαστρου. Τέσσερεις μήνες αντιμέτωποι με τη βία, την καταστολή, την τρομοκρατία, αντιμέτωποι με εκατοντάδες αστυνομικούς που έχουν ζώσει την περιοχή, με έρευνες και εφόδους χωρίς εισαγγελική παρουσία και εντάλματα έρευνας ,οι κάτοικοι γίνονται καθημερινά μάρτυρες μιας απίστευτης σε αγριότητα αστυνομικής βίας. Η ωμότητα, οι άμεσες απειλές για τη ζωή, οι ύβρεις των αστυνομικών που απειλούν χιλιάδες κατοίκους φέρνουν στο νου εφιαλτικές μνήμες «στρατού κατοχής». Η «Δημοκρατία» και η «έννομη τάξη» καταλύθηκαν από τους υπερασπιστές τους.

Μπροστά σε αυτήν την χούντα που βιώνουν, οι κάτοικοι έχουν βγει δυναμικά στους δρόμους έχουν παρατήσει τα σπίτια τους, έχουν παρατήσει τις δουλειές τους και… «βαράνε» υπερωρίες στα μπλόκα!! Ένας αγώνας πέρα από μικροπολιτικές λογικές που οργανώθηκε από τους κατοίκους και δεν κατευθύνεται από κόμματα. Είναι η έκφραση της αυθόρμητης βούλησης των κατοίκων της Κερατέας και ολόκληρης της Λαυρεωτικής να αντισταθεί στην αδικία, την βία, τα τετελεσμένα γεγονότα ενάντια σε ένα έργο που έχει ούτως η άλλως κηρυχτεί παράνομο, ακόμα και με απόφαση του Ειρηνοδικείου του Λαυρίου. Καταφέρνει να συγκεράσει άτομα διαφορετικών κοινωνικών τάξεων, διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων οι οποίοι πια δρουν κάτω από μία κοινή συνιστώσα… Να μην μετατραπεί η περιοχή σε ένα απέραντο σκουπιδότοπο της Αττικής, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της κυβέρνησης και των εργολάβων. Τελικά αντιστέκονται σε όλη αυτή την παρακμή της ελληνικής πραγματικότητας που βιώνει η χώρα. Οποιαδήποτε προσπάθεια του Δήμου Κερατέας για διάλογο έχει πέσει στο κενό… Τα αιτήματά τους; Απλά! Από τη μία ζητούν να αποχωρήσουν άμεσα οι δυνάμεις καταστολής για να αποχωρήσουν με τη σειρά τους και οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι της Κερατέας, και από την άλλη είναι πρόθυμοι να συμφωνήσουν την εγκατάσταση μονάδας διαχείρισης των απορριμμάτων της περιοχής τους και μόνο.

Τα Μ.Μ.Ε παίζοντας για ακόμη μία φορά το προπαγανδιστικό τους ρόλο καυτηριάζουν τόσο καιρό την «ανομία» των κατοίκων, τις επιθέσεις τους ενάντια στις δυνάμεις καταστολής, κατηγορούν γονείς και καθηγητές, ότι χρησιμοποιούν τους νέους θέτοντάς τους σε καθημερινό κίνδυνο. Απέναντι στη σιωπή των κεντρικών δελτίων ειδήσεων, των πουλημένων δημοσιογράφων και των προπληρωμένων πρωτοσέλιδων υπάρχει μια μάζα ανθρώπων η οποία αντιστέκεται στους «εκ των άνωθεν» σχεδιασμούς, στα συμφέροντα των «ημετέρων». Ολοένα και περισσότερες δυνάμεις οργανώνονται, σχηματίζοντας πυρήνες ανυπακοής και αντίστασης. Ολοένα και μεγαλύτερες αντιδράσεις εμφανίζονται απέναντι στα αντιλαϊκά, αντιδραστικά μέτρα και νομοθετήματα που επιχειρεί να επιβάλει η χούντα ΠΑΣΟΚ- ΕΕ- ΔΝΤ και οι συνδιαχειριστές τους. Το συμπέρασμα πάντως είναι ένα: η Κερατέα φαίνεται πως άνοιξε ένα νέο δρόμο στην εποχή που ζει η Ελλάδα. Αναδεικνύει τη δύναμη που έχει ο κόσμος όταν είναι ενημερωμένος, ενεργός, ενωμένος, θέλει και πιστεύει ότι θα καταφέρει.

Η αλληλεγγύη σε αυτό τον αγώνα από όλα τα σημεία της Ελλάδας, δείχνουν την ανάγκη που έχουν οι πολίτες να μάθουν την αλήθεια, να αναζητήσουν οι ίδιοι λύσεις και να μπουν στη διαδικασία να διαμορφώσουν μια νέα τάση ζωής. Το μοντέλο ζωής, όπως μας παρουσιάστηκε και όπως το υποστήριξαν όλα αυτά τα χρόνια έφθασε στο τέλος του. Η ανάγκη πλέον είναι επιτακτική. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στην Κερατέα, η διαχείριση των συνεπειών της δε θα είναι εύκολη. Το σύνθημα «..θα γίνει …της Κερατέας…» θα παραμείνει στο μυαλό μικρών και μεγάλων. Η Κερατέα άνοιξε το δρόμο, δείχνοντας μας πως η μόνη λύση βρίσκεται στους συλλογικούς ανυποχώρητους αγώνες. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να βγούμε στους δρόμους και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν και δεν μας δόθηκαν ποτέ. Να δημιουργήσουμε ένα μαζικό ταξικό κίνημα εργατών και νεολαίας που μπορεί να ανατρέψει την επίθεση και ν’ απαλλαχτεί από τα δεσμά του κεφαλαίου με νικηφόρα επαναστατική προοπτική.

Μια φορά και έναν καιρό ... η Ελλάδα ήταν σε κρίση

2011-05-05T03:56:00.000+03:00

Ένα σχεδόν χρόνο μετά το τελευταίο αντιδραστήριο και οι πρώτες του σελίδες ασχολούνται ξανά με το θέμα της οικονομικής κρίσης, τις επιπτώσεις της στην Ελλάδα και τον κόσμο αλλά και τις αντιδράσεις που οι τελευταίες προκαλούν.

Είναι κάτι λογικό, και αν μη τι άλλο αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός πως η παρούσα κρίση αλλάζει άρδην την καθημερινότητα του συνόλου της κοινωνίας ενώ παράλληλα τροποποιεί ριζικά το πεδίο της ταξικής πάλης. Είναι μια κρίση που ξεκινάει από την καρδιά του ίδιου του καπιταλισμού θέτοντας πιο έντονα από ποτέ υπό αμφισβήτηση την παντοδυναμία του, το χαρακτηρισμό του «αυτονόητου» τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας ενώ παράλληλα διαψεύδει τις μέχρι τώρα «προφητείες» των αστών για το «τέλος της ιστορίας» και την ικανότητα δήθεν του «αόρατου χεριού της αγοράς» να επιλύει τα κοινωνικά προβλήματα.

Αυτή τη στιγμή, το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται αντιμέτωπο με μια δομική κρίση υπερσυσσώρευσης, μια κρίση που προσπαθεί με κάθε τρόπο (και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα του) να ξεπεράσει, με τέτοιο τρόπο που δεν θα καλύπτει απλά τα «σπασμένα» των προηγούμενων ετών αλλά θα του δίνει τη δυνατότητα και την ώθηση να βγει ενισχυμένο οικονομικά και κατοχυρωμένο θεσμικά στο μέλλον.

Επιπλέον, η κρίση δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση. Έχει και μια σαφή ιδεολογική και πολιτική διάσταση. Με άλλα λόγια, είναι κρίση καθολική, που συμπαρασύρει στη δίνη της και τη βάση και το (πολιτικό, θεσμικό, ιδεολογικό) εποικοδόμημα του καπιταλισμού, με ιδιόμορφο αλλά εξίσου εκκωφαντικό τρόπο. Έτσι, μαζί με τα ποσοστά κέρδους παρασύρονται στα τάρταρα οι αξίες, τα σύμβολα και οι παράγοντες συναίνεσης και σταθερότητας του καπιταλισμού εν γένει και του ελληνικού καπιταλισμού ειδικότερα.

Η θεοποιημένη αγορά, η ΕΕ, η «παγκοσμιοποίηση», η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η δυτικού τύπου ελευθερία -που άνετα στήριζε όλα τα καταπιεστικά καθεστώτα της βόρειας Αφρικής-, ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα -που ανέδιδε την οσμή του πετρελαίου και τη σαπίλα του Αμπού Γκράιμπ-, όλα αυτά μοιάζουν σήμερα να ακολουθούν την καθοδική πορεία του ποσοστού κέρδους.
Να συντρίβονται πάνω στη σκληρή πραγματικότητα της οικολογικής καταστροφής στον Κόλπο του Μεξικού και του πυρηνικού ολοκαυτώματος στην τεχνολογικά πιο προηγμένη και θεσμικά πιο οργανωμένη καπιταλιστική χώρα, πάνω στους αδιάκοπους πολέμους και τα δισεκατομμύρια υποσιτιζόμενων στον πλανήτη, πάνω στις εξεγέρσεις της Αφρικής αλλά και του Παρισιού, πάνω στις 150.000 επισφαλώς εργαζόμενων της Πορτογαλίας που διαδήλωσαν κατόπιν διαδικτυακής πρόσκλησης αλλά και στα εκατομμύρια νέων που, παρότι είναι πιο μορφωμένοι από κάθε άλλη εποχή, αναγκάζονται να εργαστούν με τις χειρότερες συνθήκες από κάθε άλλη εποχή, βυθίζοντας τον «υπαρκτό» καπιταλισμό σε μια βαθιά ηθική και αξιακή κρίση, κλονίζοντας την ηγεμονία του, αποσταθεροποιώντας το πολιτικό σύστημα και τις κοινωνικές συμμαχίες του.

Λίγο καιρό πριν ξεκινήσει να γράφεται το αντιδραστήριο, οι ΗΠΑ με τις κραταιές δυνάμεις της Ευρώπης –αλλά και τη συμβολή μικρότερων δυνάμεων όπως η Ελλάδα- ξεκινούσαν έναν πόλεμο, καθόλα σύμφυτο με την εποχή της κρίσης, στον οποίο είχε στραμμένο το βλέμμα της σύσσωμη η παγκόσμια κοινότητα. Η Λιβύη, κομμάτι του πάζλ των εξεγερμένων χωρών της βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής βρέθηκε στο στόχαστρο του ΝΑΤΟ. Προφανώς και η επιλογή δεν ήταν τυχαία: μια χώρα με πετρέλαιο άριστης ποιότητας σε μεγάλα αποθέματα, ένας πολυδάπανος διαμεσολαβητής –Καντάφι- και ένας λαός που είχε ήδη εξεγερθεί ενάντια στο «σοσιαλιστή» δικτάτορα Μουαμάρ Καντάφι και ζητούσε την εξουσία.

Τις ίδιες περίπου μέρες με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στον οποίο μπήκαν οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης (προσβλέποντας στην εκμετάλλευση μιας ακόμα οικονομίας και ενός ακόμα λαού), οι τελευταίες έπαιζαν ακόμα ένα χαρτί τους προκειμένου να «ξεπεραστεί» η κρίση. Οι χώρες της ευρωζώνης κατέληξαν μέσα από τη σύνοδο κορυφής -στις 24 και 25 Μαρτίου- σε μια σειρά αποφάσεων/μέτρων που πρόκειται να εφαρμοστούν πανευρωπαϊκά προκειμένου να καταφέρει στο επόμενο διάστημα το κεφάλαιο να βγει κερδισμένο. Το «Σύμφωνο για το Ευρώ», η μετεξέλιξη δηλαδή του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης δεν αφήνει άλλα περιθώρια για παρανοήσεις (σκόπιμες ή μη): ο πόλεμος πια είναι οικονομικός, το ευρώ κινδυνεύει, άρα όλα τα αστικά επιτελεία και οι κυβερνήσεις τους θα εστιάσουν στη διάσωσή του. Το Δολάριο, το Γεν και το Ευρώ ανταγωνίζονται σκληρά για την παγκόσμια κυριαρχία και αφού στη ζώνη του ευρώ υπάρχουν χώρες – βαρίδια, χώρες μη ανταγωνιστικές που φορτώνουν τα χρέη τους στους γείτονες, πρέπει το συντομότερο δυνατό αυτή η κατάσταση να ανατραπεί και οι «PIGS» όχι απλά να σταματήσουν να ζημιώνουν την ΕΕ αλλά να της αποφέρουν και κέρδος. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται, φυσικά, όλες οι αποφάσεις που πάρθηκαν από αυτή τη Σύνοδο: πανευρωπαϊκή αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, πανευρωπαϊκό πάγωμα μισθών, θέσπιση ενός κατώτατου ορίου φορολόγησης των επιχειρήσεων σε επίπεδα μικρότερα του 20%, συμμάζεμα όλων των εθνικών ελλειμμάτων και χρεών σε ποσοστά μικρότερα του 3% και θέσπιση ενός κοινού συστήματος αξιολόγησης και διαβάθμισης της παρεχόμενης γνώσης ούτως ώστε να διευκολύνεται η μετακίνηση εργατικού δυναμικού εντός των συνόρων της Ευρώπης.

Προς μια κατεύθυνση, λοιπόν, που θα επιφέρει (στο κεφάλαιο) κέρδη βραχυπρόθεσμα και επιπλέον ισχυροποίηση μακροπρόθεσμα, κινείται το σύνολο των αλλαγών που θεσμοθετούνται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και πιο ειδικά στην Ελλάδα. Η οικονομική πολιτική των διαρκώς επικαιροποιούμενων Μνημονίων, το νομοσχέδιο Λοβέρδου για την Υγεία, οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ο Καλλικράτης ή πολύ πιο έντονα το νέο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, το Μνημόνιο για την παιδεία (που θέτει τους όρους για την παραγωγή «νέου τύπου» εργαζόμενων: φτηνών, ευέλικτων, εξειδικευμένων και άρα αναλώσιμων), όλες δηλαδή οι αλλαγές που έχουν προωθηθεί από την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ (με την αμέριστη υποστήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ), συνδέονται με οργανικό τρόπο μεταξύ τους και όλες εξυπηρετούν την κατεύθυνση που αναφέρθηκε προηγουμένως, αυτή δηλαδή του ξεπεράσματος (από τη μεριά των καπιταλιστών πάντα) της οικονομικής κρίσης στο παρόν και της περεταίρω κερδοφορίας και ισχυροποίησης του κεφαλαίου στο μέλλον.

Στη χώρα μας ήδη από την προηγούμενη χρονιά ο κόσμος της εργασίας άρχισε να δείχνει τις διαθέσεις του απέναντι στην πολιτική που τους ρημάζει τη ζωή. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις που με τη μαζικότητα και τον παλμό που τις χαρακτήρισε έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία του σύγχρονου εργατικού κινήματος της χώρας (5 Μάη, 23 Φλεβάρη),οι νέες μορφές οργάνωσης και δράσης του κόσμου της εργασίας (δημιουργία πρωτοβάθμιων ταξικών σωματείων και ο συντονισμός τους κόντρα στις λογικές ανάθεσης και συναίνεσης που προωθούν οι ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) αλλά και οι κατά τόπους εστίες αντίστασης που αναπτύσσονται ενάντια στην πολιτική της χούντας των αγορών (κίνημα «δεν πληρώνω»), την πολιτική που επιβάλλει την υποβάθμιση του περιβάλλοντος (Κερατέα), της υγείας (η μεγάλη απεργία των γιατρών) και της παιδείας (συνελεύσεις και καταλήψεις σχολών και σχολείων) δίνουν το στίγμα που θα καθορίσει τελικά το πρόσημο της εποχής.

Όσο ο πόλεμος μαίνεται και οι επιθέσεις του αντιπάλου αυξάνονται σε ρυθμό και ένταση, τόσο το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα οφείλει να συσπειρώνεται γύρω μορφές οργάνωσης και πολιτικά προγράμματα και αιτήματα που θα αναδεικνύουν και θα επιβάλλουν το κοινωνικό ζήτημα και τις ανάγκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας ως βάσεις για την οργάνωση και ανάπτυξη της παραγωγικής διαδικασίας και του εποικοδομήματος. Γύρω από προγράμματα που δεν θα ζητάνε μικροδιορθώσεις στο υπάρχον σύστημα, έναν καπιταλισμό που θα «λειτουργεί σωστά», ούτε θα ασκούν γενικά και αόριστα «ακίνδυνη κριτική» στο σύστημα και τους στυλοβάτες του, αλλά θα βάζουν τα θεμέλια, θα δημιουργούν μέσα στην κοινωνία τους όρους και το ρεύμα που θα διεκδικήσει και θα οικοδομήσει την άλλη κοινωνία. Γύρω από μορφές οργάνωσης αμεσοδημοκρατικές, μακριά από λογικές ανάθεσης και γραφειοκρατία, με αξίες την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα, και με δράσεις πολύμορφες , δυναμικές και δημιουργικές, που θα επιφέρουν πλήγματα στην καλοφτιαγμένη εικόνα της αστικής πολιτικής και των κυβερνήσεων.

Δεν μας ξεγελάνε πια! Τα λόγια τους περί ατομικής ευθύνης για την κρίση αλλά και για την έξοδο από αυτή, τα κυβερνητικά «μαζί τα φάγαμε», οι χαρακτηρισμοί «κοπρίτες» και τα κροκοδείλια δάκρυα όλων αυτών που καθημερινά νομοθετούν και αποφασίζουν εναντίον μας, δεν περνούν! Τα συλλογικά μας όπλα (οι μαζικές πολιτικές γενικές συνελεύσεις, οι απεργίες, οι ζωντανές, δημιουργικές καταλήψεις, οι μαχητικές διαδηλώσεις) είναι πιο ισχυρά από τις υπογραφές τους , τα συμφέροντα και οι ανάγκες μας πιο επιτακτικές απ’ τις δικές τους. Σε μια κοινωνία που μοιάζει με ξερό λιβάδι οφείλουμε να γίνουμε η σπίθα που θα βάλει την πυρκαγιά. Στον πόλεμο που μας κήρυξαν εδώ και καιρό, στη μάχη της γενιάς μας, ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ!!!

Editorial περιοδικού αντιδότου

2010-04-23T03:24:00.002+03:00

Γιατί υπάρχουν επαναστάτες στις μέρες μας?

Μη το γελάτε, σοβαρά μιλάω. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν τόσο μεγάλες αλλαγές στη ζωή όλων μας;. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα εδώ από τη γειτονιά μου για να καταλάβετε τι λέω. Δεν διαφωνώ με τις αλλαγές γενικά αλλά μη το παρακάνουμε, ωραίο είναι να κάνεις μικρές αλλαγές που εξυπηρετούν όλο τον κόσμο. Να, όπως έκανε ο δήμος που γκρέμισε το πάρκο στη γωνία και το έδωσε σε μια εταιρεία να το κάνει παρκινγκ για να έχουμε όλοι κάπου να αφήνουμε το αυτοκίνητο μας. Αλλά είδατε οι δήθεν επαναστάτες που υποτίθεται ότι ενδιαφέρονται για το λαό; Αντί να συγχαρούν το δήμαρχο, πήγαν και έστησαν μια «πρωτοβουλία κατοίκων» για να εμποδίσουν τα έργα και κάτι έγραφαν για το «κεφάλαιο που κόβει τις ζωές μας στα μέτρα του». Στη συνέχεια, όχι μόνο εμπόδισαν τα έργα να προχωρήσουν, αλλά μοίραζαν και κείμενα που έλεγαν ότι είναι αντίθετοι με το «εκμεταλλευτικό σύστημα στο οποίο ζούμε».
Πραγματικά μου είναι ανεξήγητο. Για τι ακριβώς γκρινιάζουν; Αφού οι καλύτεροι οικονομολόγοι του 20ου αιώνα το εξήγησαν : δεν υπάρχει οικονομική εκμετάλλευση, το αφεντικό σου δίνει μια δουλειά και εσύ τη δέχεσαι και προσφέρεις σε αντάλλαγμα το χρόνο σου. Οι πιο γνωστοί κοινωνιολόγοι και φιλόσοφοι της εποχής μας, μας το εξήγησαν επανειλημμένα : οι άνθρωποι δεν μπορούν να διαχειριστούν τις ζωές τους, για αυτό και χρειάζονται πανίσχυρα κράτη να ορίζουν κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής τους και αφεντικά και μάνατζερ να οργανώνουν την οικονομία, να εξηγούν σε κάθε εργαζόμενο πώς θα κάνει τη δουλειά του, τι πρέπει να παράγει και πώς. Υπήρχαν βέβαια και φωνές που έλεγαν ότι αυτά δεν πρέπει να συμβαίνουν, αλλά ευτυχώς τους βάλαμε στην άκρη γιατί ήταν «οπισθοδρομικοί».
Ειλικρινά σας λέω δεν καταλαβαίνω. Όλα μια χαρά μου φαίνονται . Ακόμα και το όνομα που έχει δοθεί στις σημερινές κοινωνίες είναι ωραίο, δεν ζούμε πια στον βάρβαρο «καπιταλισμό» που είχαν οι κακόμοιροι το 19ο αιώνα, έχουμε περάσει πλέον στις «μεταβιομηχανικές κοινωνίες», έτσι τις ονόμασαν οι σοφοί της εποχής μας. Ακόμα και οι ταξικές διακρίσεις έχουν εξαφανιστεί πλέον, έτσι είπε πέρυσι η Ευρωπαϊκή Ένωση αφού μας απέδειξε μέσα από το «ψήφισμα για την καταδίκη των ολοκληρωτικών καθεστώτων» ότι η θεωρία κάποιου Μαρξ για την πάλη των τάξεων οδηγεί σε εγκλήματα. Δεν είδατε τι έγινε στη Ρωσία; Αναμενόμενο ήταν βέβαια αφού είχαν για ηγέτη έναν τύπο, Λένιν νομίζω τον έλεγαν, που είχε σκοτώσει μόνος του 40 εκατομμύρια ανθρώπους. Αλήθεια σας λέω, το είδα σε ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΤ1.
Ευτυχώς πάνε αυτά πλέον, οι επαναστάσεις είναι πλέον παρελθόν, έχουμε την ησυχία μας πλέον. Να, με την κρίση μόνο είχα ανησυχήσει λίγο αλλά ευτυχώς ενημερώθηκα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που είναι τα μεγαλύτερα μυαλά στην οικονομία σήμερα. Τελικά, όλα ήταν μια παρεξήγηση, τίποτε σοβαρό, κάτι μάνατζερ, από αυτούς που σας έλεγα πριν, κάνανε μερικά λαθάκια και δημιουργήθηκε ένα μπλέξιμο αλλά όλα θα λυθούν αν δώσουμε πολλά λεφτά στις τράπεζες και στις επιχειρήσεις για να μη χαθούν δουλείες και αν τις αφήσουμε να απολύσουν πολύ κόσμο για να γίνει η αγορά εργασίας πιο «ευέλικτη». Πού να δείτε τι πήγαν και είπαν αυτοί οι οπισθοδρομικοί που θέλουν επαναστάσεις, ότι τάχα όλο το σύστημα της οικονομίας είναι λάθος και για αυτό γεννάει κρίσεις. Βλακείες σας λέω, όλα καλά θα πάνε αρκεί να τα αναθέσουμε σε αυτούς που ξέρουν. Άκουσα μάλιστα μες το καλοκαίρι ότι η κρίση πέρασε, οι ρυθμοί ανάπτυξης θα ανέβουν πάλι, οι τράπεζες έχουν κέρδη και έτσι θα ζήσουμε όλοι με άνεση.
Ένα μόνο πράγμα δεν έχω καταλάβει : γιατί απολύθηκα την περασμένη εβδομάδα;
Να δεις που κάποιο λάθος θα έκανα που δεν το θυμάμαι τώρα. Μόλις το θυμηθώ θα πάω να ζητήσω συγγνώμη από το αφεντικό μπας και με ξαναπροσλάβει…

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

2010-04-23T03:23:00.001+03:00

Έχουν περάσει έξι μήνες από τις εκλογές του Οκτωβρίου και μέχρι στιγμής η πολιτική της νέας κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο θέμα των προσφύγων ουδόλως απέχει από τα έργα της προηγούμενης. Οι επιθέσεις εναντίον τους συνεχίζονται με πρωτόγνωρη ένταση και αγριότητα έχοντας λάβει πια διαστάσεις πογκρόμ, με εκτεταμένες επιχειρήσεις-σκούπα σε διάφορους χώρους μαζικής διαμονής και συνάθροισης μεταναστών, καθώς και με εμπρησμούς σε προσφυγικούς καταυλισμούς, όπως αυτός της Πάτρας. Τα κρατητήρια όλης της χώρας έχουν γεμίσει με μετανάστες οι οποίοι εκτός από τις άθλιες συνθήκες κράτησης βιώνουν και την άγρια καταστολή και βία. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τη δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ ύστερα από ξυλοδαρμό του από αστυνομικούς του Α.Τ. Νίκαιας στο σπίτι του και στη συνέχεια από τα βασανι στήρια στο τμήμαΗ Ελλάδα μάλιστα, όντας το ανατολικό σύνορο της Ευρώπης, συνέβαλε τα μέγιστα στην πολιτική απόφαση του συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη δημιουργία κοινού σώματος λιμενοφυλακής και σώματος άμεσης επέμβασης στα σύνορα των κρατών-μελών. Καθημερινά πλέον εξαπολύονται με τη συνδρομή και της ευρωπαϊκής υπηρεσίας φύλαξης Frontex, η οποία ευθύνεται για τον πνιγμό εκατοντάδων μεταναστών στη Μεσόγειο, επιχειρήσεις εναντίον άοπλων και εξαθλιωμένων ανθρώπων που προσπαθούν να περάσουν στη χώρα μας. Όσοι καταφέρουν να επιζήσουν και συλλαμβάνονται είτε στέλνονται πίσω είτε μεταφέρονται σε στρατόπεδα κράτησης όπως αυτά της Παγανής Λέσβου, της Χίου, της Σάμου, της Ρόδου, της Εύβοιας, του Έβρου. Στα κέντρα υπάρχουν κρατούμενοι διαφορετικών ταχυτήτων : όσοι επιθυμούν να υποβάλλουν αίτηση για τη χορήγηση ασύλου κρατούνται ‘’παραδειγματικά’’ και ‘’τιμωρητικά’’ για τρεις μήνες (η Ελλάδα έχει το χαμηλότερο ποσοστό χορήγησης ασύλου στην Ευρώπη), ενώ οι υπόλοιποι αφού καταχωρηθούν στο σύστημα Eurodac απελευθερώνονται σε συντομότερο χρονικό διάστημα με ένα χαρτί διοικητικής απέλασης που τους υποχρεώνει να εγκαταλείψουν τη χώρα μέσα σε ένα μήνα.
Ιδιαίτερα το κέντρο κράτησης αλλοδαπών της Μυτιλήνης έχει επανειλημμένως καταγγελθεί για κακομεταχείριση των κρατουμένων σε εκθέσεις και ανακοινώσεις διεθνών οργανισμών που ασχολούνται με θέματα προσφύγων. Υπάρχουν μάλιστα ηχητικά ντοκουμέντα εκκλήσεων από πρόσφυγες που ζητούν προστασία καθώς μετά από κάθε καταγγελία ζουν ένα εφιάλτη χειρότερο από πριν. Παρ’ όλα αυτά η αστυνομική διοίκηση συνεχίζει να υποστηρίζει με θράσος ότι κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την αστυνομία για κακομεταχείριση. Στο ίδιο παιχνίδι παραπλάνησης συμμετέχουν και οι ιατροδικαστές οι οποίοι συγκαλύπτουν τα εγκλήματα αυτά κάνοντας ψευδείς γνωματεύσεις.
Αποκορύφωμα όλων αυτών αποτελεί η κατάθεση του νομοσχεδίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την ιθαγένεια και την ψήφο των μεταναστών, το οποίο εναρμονίζεται με τη συνθήκη Σένγκεν και διαμορφώνει μια πλήρως αντιμεταναστευτική πολιτική μιας Ευρώπης-φρούριο για τους μετανάστες. Η κυβέρνηση πιστή στην αρχική της φιλοσοφία καθιστά ακόμη μικρότερη τη μειοψηφία που θα έχει πρόσβαση στην ιθαγένεια. Έτσι για όσα παιδιά έχουν γεννηθεί ή μεγαλώσει στο ελληνικό κράτος και είναι κάτω των 18 ετών απαραίτητη προϋπόθεση είναι η νομιμότητα και των δύο γονέων επί μία πενταετία καθώς και η επιτυχής (!!!) φοίτηση σε έξι συνολικά τάξεις του ελληνικού σχολείου. Για όσους έχουν κλείσει τα 18 τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα καθώς θα πρέπει να περιμένουν δύο χρόνια από την υποβολή αίτησης ώστε να εξακριβωθεί ότι δεν αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια !!!
Η εξασφάλιση της νομιμότητας και από τους δύο γονείς αφήνει εκτός της διαδικασίας τη συντριπτική πλειοψηφία των δικαιούχων καθώς οι μετανάστες και οι μετανάστριες που έχουν εκπέσει της νομιμότητας ή βαρύνονται από εκκρεμότητες ή δεν είχαν καμιά ευκαιρία νομιμοποίησης ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες. Χαρακτηριστική αυτού του κλίματος είναι η δήλωση Ραγκούση για 140.000 μετανάστες και μετανάστριες που έχασαν τα τελευταία 2 χρόνια τα χαρτιά τους γιατί οι εργοδότες τους έκλεβαν τα ένσημα. Από την άλλη η επιτυχής φοίτηση στο ταξικό και εθνοκεντρικό σχολείο θα οδηγήσει στην απόρριψη πολλών παιδιών, ενώ το να μην αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια σημαίνει σιωπή απέναντι σε κάθε είδους αστυνομική βία και αυθαιρεσία.

Για την πολιτογράφηση απαιτείται το χαράτσι των 1000 ευρώ (το πιο ακριβό παράβολο στην ΕΕ) ενώ η χρονική προϋπόθεση νόμιμης παραμονής αυξάνεται στα 7 ή και στα 8 χρόνια ανάλογα με το πόσο «παλιός» ή «νέος» είναι ο μετανάστης και η μετανάστρια. Οι αιτούντες θα υποχρεώνονται σε ειδικά τεστ ελληνικής γλώσσας, ιστορίας και πολιτεύματος από την επιτροπή πολιτογράφησης, ενώ θα πρέπει να έχουν καθαρό ποινικό μητρώο και από πλημμελήματα, στα οποία εντάσσεται «η αντίσταση κατά της αρχής!!!» και «η εξασφάλιση καταλύματος για μετανάστη ή μετανάστρια χωρίς χαρτιά» (ποινικοποίηση δηλαδή της αλληλεγγύης). Για την υποβολή υποψηφιότητας στα δημοτικά συμβούλια προστέθηκε ως προϋπόθεση «η επαρκής γνώση της ελληνικής γλώσσας».
Το νομοσχέδιο λοιπόν του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ενώ εμφανίζεται σαν μια μεγάλη ‘’αλλαγή σελίδας’’ από τις πολιτικές του παρελθόντος, στην πράξη δεν κάνει τίποτα άλλο από το να διασπά παραπέρα τους μετανάστες σε ‘’νόμιμους’’ και ‘’παράνομους’’ δίνοντας στους πρώτους συμβολικά δικαιώματα και στους δεύτερους απελάσεις και διώξεις. Ο διαχωρισμός αυτός θα γίνεται εμφανής σε κάθε πτυχή της καθημερινής του ζωής καθώς οι ‘’παράνομοι’’ θα αποτελούν εύκολο στόχο για χειραγώγηση και εκμετάλλευση. Λόγω της επισφαλούς θέσης στην οποία θα βρίσκονται θα αδυνατούν να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας και η συνδικαλιστική τους δράση θα είναι ποινικοποιημένη. Έτσι θα αναγκάζονται να εργάζονται σε άθλιες συνθήκες, ανασφάλιστοι με εξευτελιστικές αμοιβές και σε απάνθρωπα ωράρια.Και ενώ το ΛΑ.Ο.Σ. με θράσος μιλάει για ‘’αλλοίωση του εκλογικού σώματος’’ και υποκριτικά απαιτεί δημοψήφισμα, η δήλωση του Σαμαρά για νομοσχέδιο που κινείται σε καλή κατεύθυνση είναι επιεικώς απαράδεκτη και προκλητική.
Παράλληλα με τα όσα βιώνουν οι μετανάστες σε όλη τη χώρα από τον κρατικό, μηχανισμό, έρχονται αντιμέτωποι και με το κλίμα ρατσισμού και εθνικισμού και από την πλευρά των ίδιων των πολιτών. Για τη στάση τους αυτή μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουν τα Μ.Μ.Ε και τα <<αγαπημένα τους παιδιά>>, οι πολιτικοί και ιδεολογικοί δηλαδή αρχηγοί της άκρας δεξιάς όπως ο Καρατζαφέρης, ο Πλεύρης , ο Άδωνης Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης οι οποίοι μάλιστα τον τελευταίο καιρό με ικανοποίηση βλέπουν τα ποσοστά τους στις εκλογές, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, να εκτοξεύονται.

Την επιτυχία τους αυτή συμπληρώνει και η στρατολόγηση νέων μελών στις ακροδεξιές οργανώσεις τύπου <<Χρυσή Αυγή>>(Μιχαλολιάκος), <<Μαύροι Κρίνοι>>, <<Αυτόνομοι Εθνικιστές>>, <<Εθνική Συμμαχία>>(Μιχαλόπουλος), <<Ελληνικό Μέτωπο>>(Βορίδης) που έχουν τις ρίζες τους στη χούντα και που είτε οι ίδιοι ίδρυσαν είτε υποστηρίζουν.
Όλοι μαζί προσπαθούν λοιπόν να μας πείσουν ότι οι μετανάστες αποτελούν τον υπ ’αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο φορτώνοντας τους κάθε μικροληστεία και κάθε εγκληματική ενέργεια. Και ενώ σύμφωνα με μελέτες του Πανεπιστημίου Αθηνών η έστω και μικρή ευημερία της ελληνικής κοινωνίας την τελευταία 10ετία οφείλεται στην υπερεκμετάλλευση των ανθρώπων αυτών, συνεχίζουν να διατυμπανίζουν ότι κλέβουν θέσεις εργασίας από τους Έλληνες δημιουργώντας την ανεργία. Υποστηρίζουν επίσης ότι η ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία θα αλλοιώσει τον πολιτισμό και τα θρησκευτικά μας πιστεύω και παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως εθνοσωτήρες που θα διασφαλίσουν την ησυχία, την τάξη και την ασφάλεια απαλλάσσοντάς την κοινωνία από τους μετανάστες.

Τα φασιστοειδή αυτά βέβαια δεν αρκούνται μόνο στα λόγια αλλά περνούν και σε πράξεις αναλαμβάνοντας να αποτελειώσουν το έργο της καταστολής και της κρατικής βίας ώστε να <<καθαρίσουν>> την ελληνική κοινωνία. Αναρίθμητοι είναι οι εμπρησμοί σε στέκια και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αλλά και οι δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες, σε αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και σε αντιεξουσιαστές για τις οποίες φυσικά η αστυνομία αδιαφορεί αποκαλύπτοντας έτσι τη στενή σχέση της με το παρακράτος. Θυμόμαστε καλά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του αγωνιστή Δ. Κουσουρή το 1998 και κατά τη διάρκεια του πανεκπαιδευτικού κινήματος ενάντια στους νόμους του Αρσένη από τον πρώην υπαρχηγό της Χρυσής Αυγής Περίανδρο (Α. Ανδρουτσόπουλο) ο οποίος ενώ είχε από την αρχή κατονομαστεί κατάφερνε επί χρόνια να διαφεύγει της σύλληψής του εξ αιτίας της αδράνειας της αστυνομίας και αφού καταδικάστηκε η ποινή του μειώθηκε από 21 σε 12 μόλις χρόνια φυλάκισης. Άλλες φορές πάλι καλλιεργώντας το φόβο σε τοπικές κοινωνίες όπως στον Άγιο Παντελεήμονα και στην Πάτρα οργανώνουν <<επιτροπές αγανακτισμένων κατοίκων>> οι οποίες αποτελούν την κάλυψή για τις κτηνώδεις επιθέσεις τους απέναντι στους μετανάστες.

Ωστόσο παρά την τρομολαγνία που προωθείται από το κράτος, τα ΜΜΕ και τους φασίστες πρέπει να καταστεί σαφές ότι οι μετανάστες αποτελούν το πιο εξαθλιωμένο κομμάτι της κοινωνίας και υφίστανται την πιο άγρια καταστολή ώστε να παραμείνουν υποχείριο του ελληνικού κεφαλαίου που τους θέλει ανίσχυρους και ανίκανους να προβάλουν την παραμικρή αντίσταση. Χρειάζονται λοιπόν την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας προκειμένου να ενταχθούν πρωτίστως στην κοινωνία και έπειτα σε ένα ενιαίο εργατικό κίνημα που θα αγωνιστεί ενάντια στο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα και την περιστολή των κοινωνικών μας ελευθεριών.

ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ 20/4/2010

2010-04-23T03:19:00.000+03:00

Τους τελευταίους μήνες με πρόφαση την οικονομική κρίση ο λαός και η εργατική τάξη βιώνουν μια πρωτοφανή επίθεση από την πλευρά του κεφαλαίου με σκοπό να καταργηθούν όσες κατακτήσεις έχουν πετύχει με τους αγώνες τους. Ως ΄΄σκληρά΄΄ αλλά και ΄΄αναγκαία΄΄ περιέγραψε στις 3 Μάρτη τα νέα μέτρα τα νέα, ΄΄ έκτακτα ΄΄ μέτρα ο Γ. Παπανδρέου, ο οποίος με την στήριξη της Ν. Δ. και του ΛΑ. Ο. Σ. συνεχίζει μια πολιτική που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια και βυθίζει συνεχώς τεράστια κομμάτια του πληθυσμού στην εξαθλίωση. Για ποιους όμως είναι σκληρά και για ποιους αναγκαία αυτά τα μέτρα; Για εμάς την πρώτη εργατική γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη είναι δεδομένο ότι είναι σκληρά, ενώ αναγκαία είναι για τους εργοδότες και το κεφάλαιο, οι οποίοι όχι μόνο δεν πλήττονται αλλά βγαίνουν ισχυρότεροι. Για την ευρωπαϊκή επιτροπή, την Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και το ΔΝΤ, κάτω από την εποπτεία ων οποίων βρισκόμαστε, τα χτυπήματα στο φορολογικό, στο ασφαλιστικό, στην εκπαίδευση, η ελαστικοποίηση της εργασίας με απολύσεις και πάγωμα των μισθών και των προσλήψεων αποτελούν αυτονόητη πολιτική και αποδεικνύουν για άλλη μια φορά τον αντεργατικό τους χαρακτήρα και το ότι δρουν προς όφελος της αστικής τάξης , των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου. Έτσι ενώ οι αιτίες αύξησης του δημόσιου χρέους είναι τα σκάνδαλα των κυβερνήσεων, οι εισφοροδιαφυγές και φοροδιαφυγές των επιχειρήσεων, οι φοροελαφρύνσεις και φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει ότι οφείλεται στις αυξημένες κοινωνικές παροχές και τη χρεώνει στους μισθωτούς και τους εργαζόμενους. Παράλληλα τα ΜΜΕ καλλιεργώντας ένα κλίμα τρομοκρατίας ΄΄ντύνουν΄΄ τα μέτρα με επιχειρήματα επιχειρώντας να τα περάσου ευκολότερα στη συνείδηση του κόσμου.

Στο μέτωπο της εργασίας:

H ΄΄υπό χρεοκοπία΄΄ Ελλάδα, η οποία γενναιόδωρα προσέφερε στις τράπεζες ένα πακέτο 28 δις. Ευρώ ζητά τώρα να πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση που ο ίδιος ο καπιταλισμός δημιούργησε. Έτσι η μονιμότητα καταργείται, η ελαστική εργασία νομιμοποιείται ενώ για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες μειώνονται κατά 10% οι ονομαστικοί μισθοί για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους στο δημόσιο τομέα, στέλνοντας ένα πολύ σημαντικό μήνυμα και στον ιδιωτικό τομέα που καλείται να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Για δεύτερη συνεχή χρονιά παγώνουν οι συντάξεις και έπονται περικοπές καθώς ο υπουργός οικονομικών αποφάσισε μείωση των μπάτζετ κατά 10%. Για τους αυτοαπασχολούμενους και τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα προβλέπονται ακόμη και προβλέπεται ακόμη και διακοπή στην καταβολή της σύνταξης και όταν λένε ότι θα πληρώσουν και οι πλούσιοι εννοούν την έκτακτη εισφορά 1% για όσους δηλώνουν εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ. Δηλαδή ένας εισοδηματίας των 8.000 ευρώ το μήνα θα πληρώσει 1000 ευρώ και ένας δημόσιος υπάλληλος των 1500 ευρώ θα πληρώσει περισσότερο από 1400 ευρώ. Επιπλέον τα ασφαλιστικά ταμεία είναι άδεια και οι εργαζόμενοι που ήταν οι μόνοι συνεπείς στις εισφορές προς αυτά καλούνται να πληρώσουν και πάλι ενώ τα χρέη της εργοδοσίας προς τα ταμεία ξεχνιούνται.
Στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης, έρχεται σαν λύση και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων το οποίο χειροτερεύει τους όρους εργασίας και εντείνει την εκμετάλλευση ενώ η κυβέρνηση εμπαίζει τους εργαζομένους μιλώντας για την ανάγκη των περικοπών προβλέπει φοροελαφρύνσεις για τις τράπεζες, μείωση της φορολόγησης για ο μεγάλο κεφάλαιο καθώς και του εισοδήματος από το εξωτερικό.

Στο μέτωπο της εκπαίδευσης:

Πατώντας πάνω στη συγκυρία της κρίσης και με την αναγνώριση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων, το οποίο είναι η εμπέδωση της λογικής της Μπολόνια, η κυβέρνηση μετατρέπει οριστικά πλέον το πανεπιστήμιο σε εργαστήρι επιβολής του εργασιακού μεσαίωνα. Το ΕΠΠ κατηγοριοποιεί το εκπαιδευτικό σύστημα σε 8 βαθμίδες κάθε μία από τις οποίες αντιστοιχεί σε ανάλογο επίπεδο γνώσεων. Επίσης αξιολογεί τα επαγγελματικά προσόντα σε τρεις άξονες: γνώσεις(πχ πτυχίο)-δεξιότητες (πχ σεμινάρια)-ικανότητες (πχ ξένες γλώσσες).Βασικός στόχος της κυβέρνησης είναι, λοιπόν, η αποσύνδεση των πτυχίων από τα επαγγελματικά τους δικαιώματα. Πλέον το πτυχίο δε θα σημαίνει αυτόματα επαγγελματική επάρκεια διαμορφώνοντας έτσι ένα θολό τοπίο σε σχέση με την επαγγελματική κατοχύρωση. Ταυτόχρονα το ΕΠΠ ωθεί τους πτυχιούχους σε διαρκές κυνήγι δεξιοτήτων και μετατρέπει τις συλλογικές διεκδικήσεις σε ατομικές.

Παράλληλα, το ΕΠΠ αναγνωρίζει τα ΚΕΣ τοποθετώντας τα στην πέμπτη βαθμίδα μαζί με τους σπουδαστές ΤΕΙ (στην έκτη βρίσκονται τα ΑΕΙ!) και δίνοντάς τους επαγγελματικά δικαιώματα. Μάλιστα ο μόνος έλεγχος που θα μπορεί να ασκήσει το ελληνικό κράτος σε όσα κολλέγια είναι θυγατρικά ξένων πανεπιστημίων θα αφορά μόνο σε χωροταξικά ζητήματα.

Το ΕΠΠ θέτει επιτακτικά και το ζήτημα εφαρμογής και του νόμου της αξιολόγησης. Τα ιδρύματα θα κατατάσσονται σε βαθμίδες αφού περάσουν τη διαδικασία της αξιολόγησης, η οποία θα επιβάλει την εφαρμογή του νόμου πλαισίου και την υιοθέτηση του μοντέλου λειτουργίας των ΚΕΣ υπό την απειλή της υποχρηματοδότησης και επομένως της περαιτέρω υποβάθμισής τους.
Επιπλέον, ακούσαμε πρόσφατα την κ.Διαμαντοπούλου να μιλάει για κατάργηση των ήδη υπαρχόντων συγγραμμάτων και την ψηφιοποίησή τους. Αυτό δημιουργεί προβλήματα αφενός μεν στην πράξη αφού η ανάγνωση και κατανόηση της ύλης γίνονται πολύ πιο δύσκολη και αφετέρου εντείνει τις κοινωνικές ανισότητες στην εκπαίδευση μιας και δεν έχουν όλοι οι φοιτητές την οικονομική δυνατότητα για αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή.

ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΧΟΛΗΣ

Τα σοβαρότερα προβλήματα στη σχολή μας είναι απόρροια των αντιδραστικών νόμων της κυβέρνησης και των επιταγών της Ε.Ε.
Καθημερινά βιώνουμε την εντατικοποίηση με συνεχόμενες ώρες μαθημάτων και εργαστηρίων τις οποίες δυσκολευόμαστε να παρακολουθήσουμε. Αυτό σε συνδυασμό με την έλλειψη απουσιών στα εργαστήρια και τη δυσκολία αναπλήρωσης τους, διαμορφώνουν κάθε άλλο παρά ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών.
Απαράδεκτο είναι και το γεγονός της μη εξασφάλισης για όλους τους φοιτητές των διαλέξεων κάθε μαθήματος καθώς και των παλαιότερων θεμάτων με τις λύσεις τους, από τη γραμματεία της σχόλης ή μέσω της ιστοσελίδας της. Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύονται οι καθεστωτικές παρατάξεις(ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) μοιράζοντας οι ίδιες σημειώσεις, με στόχο να προσελκύσουν ‘’ψηφοφόρους’’.
Η ανασφάλιστη, αμισθί πρακτική άσκηση αποτελεί άλλο ένα σπουδαίο ζήτημα, το οποίο πρέπει να μας κινητοποιήσει, καθώς η εξασφάλιση ελάχιστης πληρωμής και τα ασφαλιστικά δικαιώματα πρέπει να θεωρούνται δεδομένα.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

• Απόσυρση των νέων μέτρων
• ΟΧΙ στη χούντα ΔΝΤ και ΕΕ
• ΟΧΙ στο ΕΠΠ
• Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό. Διεύρυνση του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους. Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.
• Να αποσυρθεί εδώ και τώρα ο αντιδραστικός Νόμος-Πλαίσιο.
• Καμία άδεια σε κολέγιο-ΚΕΣ, να παρθούν πίσω όσες δόθηκαν. Να σταματήσει κάθε διαδικασία νομιμοποίησης και ισοτίμησής τους. Όχι στην ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 36/05.
• Κατάργηση των ΚΕΣ και κάθε μορφής ιδιωτικής μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Καμία σκέψη για αναθεώρηση του αρ. 16 ή παράκαμψής του.
• Ανατροπή του νόμου-πλαίσιο, καμία εφαρμογή διάταξής του, να αποσυρθεί ο εσωτερικός κανονισμός. Καμία σκέψη για αξιολόγηση σε κανένα τμήμα.
• Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση, Δημόσια και Δωρεάν για όλους.
• Ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό.
• Κατάργηση της βάσης του 10. Ενιαίο 12χρονο σχολείο με κατάργηση των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Ελεύθερη πρόσβαση σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και στην έρευνα χωρίς ταξικούς, οικονομικούς και εξεταστικούς φραγμούς.
• Να αποσυρθούν οι ψηφισμένοι νόμοι για ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ, Αξιολόγηση, έρευνα και μεταπτυχιακά.
• Aπεμπλοκή της Ελλάδας από τον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ), μπλοκάρισμα της διαδικασίας της Μπολόνια, ανυπακοή στις κατευθύνσεις και οδηγίες της ΕΕ για την εκπαίδευση.
• Καμία σκέψη για αντιδραστικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών (αλυσίδες, πιστωτικές μονάδες, κλπ.) της σχολής μας.
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγκοινωνίες για όλους τους φοιτητές.
• 1400 Ευρώ κατώτατος μισθός, για να ζουν όλοι αξιοπρεπώς από μια και μόνο δουλειά. Όχι στο “πάγωμα” των μισθών και τη λιτότητα, να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ.
• Απαγόρευση των απολύσεων, όχι στην περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων με πρόσχημα την κρίση.
• Μόνιμη, σταθερή, λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Όχι στην ανεργία και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας.
• Να καταργηθούν όλοι οι αντι-ασφαλιστικοί νόμοι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (Πετραλιά-Ρέππα-Σιούφα). Πλήρη και διευρυμένη ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη όλων των εργαζομένων, καθώς και των νέων πτυχιούχων και ανέργων.
• Άμεση νομιμοποίηση των μεταναστών, να αποκτήσουν κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα. Άσυλο σε όποιον το ζητήσει. Όχι στο ρατσισμό και την ξενοφοβία. Όχι στο Σύμφωνο Μετανάστευσης της ΕΕ
• Να διαλυθούν τώρα ΜΑΤ και ειδικές δυνάμεις καταστολής, αφοπλισμός της αστυνομίας. Κατάργηση της χρήσης χημικών και δακρυγόνων. Να φύγουν οι χαφιεδοκάμερες από τους δρόμους.
• Κατάργηση των τρομονόμων της ΕΕ, καμία εφαρμογή τους. Κατάργηση της “ποινικοποίησης της κουκούλας” και των υπόλοιπων αυταρχικών διατάξεων που ψηφίστηκαν μετά το Δεκέμβρη.
• Καμία οικονομική επιβάρυνση των φοιτητών του τμήματος για τους εργαστηριακούς εξοπλισμούς. Δωρεάν διανομή αυτών από το τμήμα.
• Να σταματήσει τώρα αυτή η τρελή κούρσα της εντατικοποίησης. Δικαίωμα – τουλάχιστον μιας- απουσίας σε κάθε εργαστήριο που απαιτεί πάνω από 6 ώρες την εβδομάδα. Δυνατότητα αναπλήρωσης για τα υπόλοιπα.
• Όχι στην υποχρεωτική στράτευση στα 18, κανένας νέος μισθοφόρος. Καμία συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να επιστρέψουν οι Έλληνες φαντάροι από Κόσσοβο και Αφγανιστάν. Έξω από ΝΑΤΟ και Ευρωστρατό, να κλείσουν οι βάσεις σε Σούδα και Άκτιο.
• Να τιμωρηθούν άμεσα οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της επίθεσης στην συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

• Συμμετοχή του συλλόγου στην πορεία των φοιτητικών συλλόγων ενάντια στην καταστολή και την καταπάτηση των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων την Πέμπτη 10/12 με προσυγκέντρωση στις 12.00 στα Προπύλαια
• Συμμετοχή στο Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων που θα πραγματοποιηθεί.

Εδώ κρίση, εκεί κρίση πού είναι η κρίση;

2010-04-23T03:14:00.000+03:00

Πάνε κοντά δυο χρόνια απ όταν λέξεις σαν ¨κρίση¨, ¨χρηματοπιστωτικό σύστημα¨, ¨οίκοι αξιολόγισης¨ κλπ άρχισαν να εισβάλουν αιφνίδια στην καθημερινότητά μας. Αποκορύφωμα οι τελευταίοι τρεις μήνες όπου έννοιες και φαινόμενα σαν τα προαναφερθέντα μονοπωλούν καθημερινά το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση και τις αρχικές επιπτώσεις της στην Ελλάδα οι απανταχού φωτισμένοι Πρετεντέρηδες ανέλαβαν να μας εξηγήσουν ¨τι παίζει στην αγορά¨ και πολύ περισσότερο τι πρέπει να κάνουμε για να τη σώσουμε –και να σωθούμε… Το παρόν κείμενο μάλλον δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν τέτοιο εγχειρίδιο-ή τουλάχιστον σίγουρα δεν το επιδιώκει! Ας ξεκινήσουμε λίγο γενικά…

Παγκόσμια οικονομική κρίση

Το Σεπτέμβριο του 2008 βλέπουμε στις ΗΠΑ τα πρώτα δείγματα μιας διαφαινόμενης βαθιάς οικονομικής κρίσης. Κατάρρευση οικονομικών κολοσσών, συγχωνεύσεις τραπεζών κ επιχειρήσεων, κρατικοποιήσεις μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (όπως Lehman Brothers , Merrill Lynch κλπ) παίρνουν τη σκυτάλη από τη ¨φούσκα των ακινήτων¨ για να την παραδώσουν στην τελική οικονομική κατάρρευση των αγορών αλλά και εκατομμυρίων ανθρώπων μαζί με αυτές. Αμέσως μεγάλοι οικονομολόγοι του συστήματος, βλέποντας τα όνειρα και τις καριέρες τους να κλονίζονται σπεύδουν να δηλώσουν τα αίτια της οικονομικής καταστροφής. Αλόγιστη χρήση στεγαστικών δανείων, υπερβολική χρήση δανειακών κεφαλαίων, πλημμελής διαβάθμιση πιστοληπτικού κινδύνου, αμοιβές στελεχών του χρηματοπιστωτικού τομέα (bonus στα golden boys), κανονιστικό πλαίσιο… Η χρηματοπιστωτική κρίση, που ξεκίνησε το 2006, οξύνθηκε το 2008 και ακόμα δεν ξέρουμε αν έχει κορυφωθεί, κατάφερε να δημιουργήσει μια παγκόσμια οικονομική κρίση που αφορά τόσο τις μεγάλες αγορές όσο και τις μικροεπενδύσεις και τις καθημερινές συναλλαγές.

Αποτέλεσμα;

Εκατομμύρια δολάρια χαμένα κέρδη τραπεζιτών, μείωση της εμπιστοσύνης των τραπεζών, μείωση της χρηματιστηριακής ροής… Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Τη στιγμή που οι κυρίαρχες ιδεολογίες προσπαθούν να μας πείσουν ότι απλά περνάμε μια ακόμα κρίση του παγκόσμιου κεφαλαίου μια άλλη προσέγγιση λέει ότι βιώνουμε μια κρίση των δομών του συστήματος που στηρίζει το κεφάλαιο. Η κρίση αυτή , κακός απότοκος της αλλαγής των παγκόσμιων οικονομικών συσχετισμών δύναμης και του νεοφιλελεύθερου μοντέλου οργάνωσης και διοίκησης της παραγωγής ήρθε για να δείξει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Γιατί τη στιγμή που τα golden boys έβλεπαν τα bonus εκατομμυρίων να εξανεμίζονται προκαλώντας τους παράνοια, χιλιάδες άνθρωποι έμεναν χωρίς σπίτι, χωρίς τροφή, χωρίς ζωή. Και σε μια κοινωνία που μαστίζεται από ανεργία και φτώχεια σίγουρα τέτοιες ανισότητες όχι απλά απαρατήρητες δεν περνούν αλλά δημιουργούν ένα διαρκές εκρηκτικό κλίμα στην κοινωνική ζωή.

Και στην Ελλάδα τι γίνεται;

Φυσικά αυτή η κατάσταση δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και την Ελλάδα και επειδή αυτό το σύστημα θέλει αφέντες και σκλάβους, σε μας έλαχε η τύχη του σκλάβου. Δέσμια στις ανάγκες της ευρωπαΐκής οικονομίας και των αγορών της, η Ελλάδα από την ένταξή της στην ΕΕ και έπειτα είχε απολέσει σχεδόν κάθε έννοια εθνικής οικονομικής ανεξαρτησίας, άσχετα με το τι και πως παρουσίαζαν οι εκάστοτε κυβερνώντες της. Έτσι σταδιακά αυτό το ¨αναπτυσσόμενο¨ πρώην κοινωνικό(;) κράτος κατάφερε να διαμορφώσει την οικονομία του όσο περισσότερο μπορούσε κοντά σε αυτό που του είχαν ζητήσει οι ¨εταίροι¨. Εναρμονισμένες πλήρως με τις επιταγές της συνθήκης του Μάαστριχτ, οι κυβερνήσεις της χώρας, σταδιακά άλλαζαν το μοντέλο των εργασιακών σχέσεων, προωθώντας πάντοτε ¨ευέλικτα συστήματα¨ κλπ. Αποκρατικοποιήσεις η μια μετά την άλλη, ρημαγμένα ταμεία μέχρι τέλους, δεκάδες σκάνδαλα και μια χώρα σαν βγαλμένη από πόλεμο ήταν η εικόνα της Ελλάδας όταν πρωτοΰποδέχτηκε την κρίση. Αμέσως τα παπαγαλάκια –κρατικά, κυβερνητικά και μη- ανέλαβαν για μια ακόμα φορά το ρόλο του καλού σαμαρίτη- καθοδηγητή της κοινής γνώμης υποδεικνύοντας τι είναι αυτό που πρέπει να γίνει. Πρώτα απ όλα έπρεπε να αλλάξει η κυβέρνηση αφού ο Γιωργάκης είχε έτοιμα βέλη στη φαρέτρα του για τη διέξοδο από το οικονομικό τέλμα στο οποίο είχε περιέλθει η χώρα. Μετά την πανηγυρική εκλογή του όμως, ένα σύννεφο τρομοκρατίας σκέπασε την επικράτια. Ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι λεφτά στα ταμεία δεν υπάρχουν και οι δείκτες της οικονομίας δεν είναι ίδιοι με αυτούς που παρουσιάζονταν στις προεκλογικές καμπάνιες! Τα έφαγαν όλα οι προηγούμενοι… Η αγορά δεν κινείται και ω! οι πολίτες βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο. Όχι όλοι βέβαια, μιας και κάποιοι, όπως ο πρόεδρος του ΣΕΒ βρίσκουν ακόμα λίγα ψίχουλα της τάξης των 1.5 εκατ. Ευρώ για να αγοράσουν έναν πίνακα ζωγραφικής( για τη σύγκριση και μόνο το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε 60 χρόνια δουλειάς για έναν εκπαιδευτικό του δημοσίου και 80 χρόνια δουλειάς για έναν εμποροΰπάλληλο).

Ο (παρά)λόγος:

Ο καιρός περνάει , τα αδιέξοδα αυξάνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βγεί από το βούρκο της αδράνειας και να αντιμετωπίσει την κατάσταση, που παρουσιάζεται ως ¨ένα βήμα από τη χρεοκοπία¨, όπως τόσο καιρό υποσχόταν. Κάπου εκεί είναι που έρχεται και η ξένη επιτήρηση στην Ελλάδα (πιο σκληρή και από αυτή που γινόταν από τους αμερικάνους επί χούντας). Έρχεται η ώρα που η Ελλάδα θα λειτουργήσει σαν πειραματόζωο για τη απευθείας εφαρμογή αντιλαικών μέτρων που στοχεύουν στην αύξηση της ρευστότητας και των κερδών των καπιταλιστών.

Έρχεται η ώρα η Ελλάδα να υποταχθεί στους ισχυρούς κρίκους της ΕΕ, στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ, συντάσσοντας ένα πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης που περιλαμβάνει περικοπές μισθών, ραγδαίες αλλαγές στο ασφαλιστικό, απελευθέρωση απολύσεων, αναδιάρθρωση κρατικού μηχανισμού, αντιδραστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και διατήρηση μεταναστών σε καθεστώς ημιπαρανομίας. Κάπου εκεί ήταν που η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα πιο αντιλαικά, τα πιο άδικα, οικονομικά μέτρα της σύγχρονης Ελλάδας : μείωση κατά 30% στα επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας- περικοπή 12% στα επιδόματα των δημ. Υπαλλήλων- μείωση 7% των αποδοχών των εργαζομένων σε ΝΠΙΔ, που εξαρτώνται από το Δημόσιο- πάγωμα όλων των συντάξεων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα- αύξηση του ΦΠΑ, από 19% σε 21%, από 9% σε 10% κι από 4,5% σε 5%- αύξηση 8 λεπτά στην τιμή της βενζίνης, 3 λεπτά στο πετρέλαιο κίνησης- αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε τσιγάρα- αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε ποτά- αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, εξαιτίας της επιβολής ειδικού φόρου κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργεια - μείωση 10% της κρατικής χρηματοδότησης στα Ταμεία ΟΑΠ - ΔΕΗ και ΤΑΠ – ΟΤΕ- περικοπές 200 εκατομμυρίων ευρώ στα προγράμματα του υπουργείου Παιδείας- αναστολή των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα το 2010- μία πρόσληψη για κάθε πέντε συνταξιοδοτήσεις στο Δημόσιο από το 2011- Περικόπτεται κατά 5% ή 500 εκατομμύρια ευρώ, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.

…και ο αντίλογος…

Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η κυβέρνηση δεν αναγκάστηκε να πάρει τώρα τα μέτρα, το προγραμμάτιζε από καιρό- πριν ακόμα εκλεγεί. Οι αποφάσεις της δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε αναγκαία άδικες, είναι πλήρως εναρμονισμένες με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο οργάνωσης της οικονομίας και παραγωγής και χτυπούν συγκεκριμένα στρώματα. Τα δάκρυά τους είναι κροκοδείλια. Η περίοδος που επιλέγει η κυβέρνηση Γιωργάκη να ανακοινώσει το πρώτο βήμα της αναδιάρθρωσης δεν ήρθε ΄ επιλέχθηκε ώστε να βρεί όσο το δυνατόν λιγότερες αντιστάσεις (πλέον τα 50 και 70 ευρώ της απεργίας μετρώνται με το σταγονόμετρο και δεν αντικαθιστώνται στο μηνιαίο προυπολογισμό της οικογένειας). Ας μη γελιόμαστε! Η κατάσταση της οικονομίας δεν είναι τόσο κρίσιμη, ούτε η χρεοκοπία καραδοκεί όταν 30.000 ελληνικές οικογένειες έχουν περίπου 50δις ευρώ καταθέσεις σε τράπεζες του εσωτερικού και άλλα 40δις στο εξωτερικό, όταν μόνο το 2009 οι εταιρίες του χρηματιστηρίου είχαν κέρδη 11,8δις, όταν η εθνική τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3δις. Το γεγονός ότι οι μισθοί μειώνονται και οι συντάξεις των ασφαλιστικών ταμείων απειλούνται είναι ξεκάθαρη πολιτική επιλογή μιας κυβέρνησης που επιλέγει τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς (6 γαλλικές φρεγάτες αξίας 2,5 δις) και την ενίσχυση του τραπεζικού κεφαλαίου (28 δις στις τράπεζες σε μια νύχτα) όταν το κράτος πρόνοιας έχει εκούσια αφεθεί λεία στα χέρια των κερδοσκόπων. Το γεγονός ότι με το 20% του πληθυσμού κάτω από τα όρια της φτώχιας και την ανεργία στα 10% και πλέον, η κυβέρνηση ετοιμάζει ένα νέο εργασιακό μεσαίωνα με ατομικές συμβάσεις εργασίας και περιορισμένα –αν όχι ανύπαρκτα- προνόμια για τη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, δεν είναι τίποτα άλλο από μια τυπική καπιταλιστική κοινωνία. Το παγκόσμιο κεφάλαιο αποφάσισε να αυξήσει τα κέρδη του και δημιούργησε μια κρίση που πρέπει εμείς να ξεπληρώσουμε γιατί ¨δεν υπάρχει άλλη λύση¨.

Κι όμως!

Το διάστημα που γράφεται αυτό το κείμενο, χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα έχουν ξεσηκωθεί ενάντια στα αντιλαικά μέτρα που τους βάζουν να ξελασπώσουν τα αφεντικά. Ο κόσμος της εργασίας αλλά και οι άνεργοι, οι νέοι, οι φοιτητές και μαθητές που αντιλαμβάνονται τι μέγεθος της αδικίας βγήκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν όσα τους ανήκουν και όχι απλά όσα τους παίρνουν (πραγματοποιώντας μάλιστα ένα από τα πλέον μαζικά συλλαλητήρια δεκαετιών στις 11/3)!
Η απάντηση του κράτους δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα διαφορετικό από καταστολή. Δεν μας ξαφνιάζει όμως αυτή η επιλογή γιατί πλέον έχουμε μάθει και περιμένουμε την συγκεκριμένη αντίδραση κάθε φορά που απειλείται η ¨κοινωνική τους ειρήνη¨. Αναμενόμενη ήταν αντίστοιχα και η στάση των ξεπουλημένων γραφειοκρατικών ηγεσιών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που θεωρώντας ότι ο κύκλος των διεκδικήσεων έκλεισε (είδε μήπως κανείς τους κάποιο από τα αιτήματα να υλοποιείται;) δεν βλέπει αναγκαιότητα στην προκήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων για το ερχόμενο διάστημα , στέλνοντας για μια ακόμα φορά τα λιγότερο προωθημένα-πλην όμως οργισμένα- κομμάτια των εργαζομένων στον καναπέ της ανασφάλειας και στηρίζοντας ουσιαστικά –έστω και πιο αργά- τα μέτρα που πάρθηκαν.

Το σοσιαλιστικό προσωπείο του ΠΑΣΟΚ έπεσε και το νεοφιλελεύθερο πρόσωπό του φάνηκε, πιο αδίστακτο από ποτέ. Και είναι ανάγκη τώρα- πιο επιτακτική από ποτέ- απέναντι σε αυτό το πρόσωπο να σταθεί ένα άλλο πιο ισχυρό. Το πρόσωπο των εκατομμυρίων άμεσα πληττόμενων, εργαζομένων, ανέργων, των νέων της χώρας, αυτών που δεν θα φωνάξουν απλά, αλλά θα απαιτήσουν τη συνολική αλλαγή και όχι τη διαδοχή ή τη συνδιαχείρηση. Είναι ώρα να πάψουν οι δύο διαφορετικοί κόσμοι να υπάρχουν. Είναι ώρα να πάψει η μειοψηφία να καλοπερνάει σε βάρος της πλειοψηφίας.

Είναι ώρα να ανατρέψουμε τη συλλογική σύμβαση φτώχειας και να την αντικαταστήσουμε με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους και όλες.

Δεν δημιουργήσαμε εμείς τη κρίση τους και δεν θα είμαστε εμείς που θα τη πληρώσουμε. Το έλλειμμα και το χρέος είναι 100% δικά τους!
Να μη γίνουμε η γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τη προηγούμενη αλλά η γενιά που έμαθε να διεκδικεί και να νικάει! Γιατί μόνος δρόμος είναι ο συλλογικός δρόμος και μόνη νίκη η ανατροπή! Μέσα από συλλογικότητες, συλλόγους και σωματεία στους αγώνες που θα ‘ρθουν, στις ανοιχτές πλατείες στις μεγάλες αφηγήσεις, στις κοινωνικές συγκρούσεις… Δεν υπάρχουν δρόμοι που δεν μπορούμε να βαδίσουμε, δεν υπάρχουν μάχες που δεν μπορούμε να κερδίσουμε. Με τους ανατρεπτικούς, αποφασιστικούς, νικηφόρους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας. Με μια άλλη αριστερά, που πάει κόντρα στους συμβιβασμούς και την ηττοπάθεια. Με την ανεξάρτητη αριστερά που δεν φοβάται και ούτε θα γίνει δεκανίκι των κομμάτων εξουσίας, με την αριστερά των εργατικών αναγκών και των νεολαιίστικων αγώνων. Για να έρθουν ξανά στο προσκήνιο οι ανάγκες μας και όχι οι επιθυμίες τους!

10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΠΟΛΟΝΙΑ (ή ο επικήδειος της δημόσιας δωρεάν παιδείας)

2010-04-23T03:10:00.000+03:00

19 Ιουνίου 1999 και οι 29 τότε υπουργοί παιδείας των κρατών μελών της ΕΕ βρίσκονται σε μια σύνοδο κορυφής στη Μπολόνια – σε συνέχεια της διακήρυξης της Σορβόννης του 1998- που στόχο είχε τη θεμελίωση ενός κοινού ευρωπαικού χώρου στην ανώτατη εκπαίδευση (ΚΕΧΑΕ). Οι τζίφρες πέφτουν και οι συμβαλλόμενοι αποφασίζουν να ξανασυναντηθούν στη 10 επέτειο της συμφωνίας για να διαπιστώσουν την πορεία της κάθε χώρας σε σχέση με τη διαδικασία. Από ’κεί και πέρα ξεκινά για άλλους ένα παιχνιδάκι και για άλλους μια οδύσσεια. Τα χρονικά περιθώρια που θέτει η Διακήρυξη της Μπολόνια για την επίτευξη της ακαδημαϊκής ομοιογένειας λήγουν το 2010. Ενόψει της δεκαετούς προθεσμίας, οι αρμόδιοι υπουργοί συναντιούνταν κάθε δύο χρόνια (Πράγα 2001, Βερολίνο 2003, Μπέργκεν 2005 κοκ), με σκοπό να ενημερώσουν αλλήλους για την πρόοδο εφαρμογής της Συνθήκης στη χώρα τους και τα βήματα που υπολείπονταν για την ολοκλήρωση του σχεδίου.

Τι προβλέπει όμως αυτό το σχέδιο;

Η διαδικασία της Μπολόνια ένα πράγμα κάνει σαφές. Οι ευρωπαικές χώρες μέλη πρέπει να αποκτήσουν ένα κοινό σύστημα εκπαίδευσης προκειμένου να γίνεται ανεμπόδιστα η μετακίνηση φοιτητών και εργατικού προσωπικού μεταξύ των χωρών. Έτσι κάθε επιμέρους χώρα καλείται να προσαρμόσει το εκπαιδευτικό της σύστημα σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ( ουσιαστικά πρόκειται για το αγγλοσαξονικό) που προφανώς θα καλύπτει ανά πάσα στιγμή τις ανάγκες της αγοράς εργασίας προσφέροντας συνεχώς πληθώρα αναλώσιμων εργαζομένων στα χέρια των ιδιωτών. Στα πλαίσια αυτού κάθε χώρα πρέπει να προχωρήσει σε «σπάσιμο» των πτυχίων σε δύο κύκλους : το bachelor (3 χρόνια) και το master (2 χρόνια) με ταυτόχρονη θέσπιση διδακτικών και πιστωτικών μονάδων, δημιουργώντας έτσι ένα σώμα φοιτητών και αποφοίτων με διαφορετικές ταχύτητες.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κάθε μάθημα του προπτυχιακού αλλά και μεταπτυχιακού κύκλου ανάλογα με τη δυσκολία και το ειδικό βάρος που έχει σε κάθε επιμέρους σχολή ή τμήμα αξιολογείται με κάποιες πιστωτικές μονάδες. Κάθε μάθημα δεν έχει τις ίδιες μονάδες και για την απόκτηση του τίτλου σπουδών- πτυχίο- απαιτείται συγκεκριμένος αριθμός (για τη φαρμακευτική αυτή τη στιγμή απαιτείται η συμπλήρωση 300 π.μ.). Σημειώνεται ότι τα μαθήματα επιλογής δεν έχουν όλα τις ίδιες πιστωτικές μονάδες συνεπώς καθένας μπαίνει σε ένα συνεχές κυνήγι μονάδων που τελικά επηρεάζει και το επίπεδο και είδος των σπουδών του- σε σχέση με τα μαθήματα που τελικά επιλέγονται. Ο κύκλος των πιστωτικών μονάδων δεν τελειώνει φυσικά στα στενά όρια του προπτυχιακού αφού μπορεί να διευρυνθεί και να αυξηθεί με την απόκτηση επιπλέον διπλωμάτων που χορηγούνται είτε από το δημόσιο είτε από τον ιδιωτικό τομέα σε οποιαδήποτε ηλικία. Τέτοια είναι τα διπλώματα μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών αλλά και οι ξένες γλώσσες και τα διπλώματα των σεμιναρίων. Αυτή η διαδικασία της διαρκούς αναζήτησης νέων προσόντων έχει μετονομαστεί και σε δια βίου μάθηση. Σε σχέση με τη διάσπαση του πτυχίου τώρα. Αυτό που προωθείται από τις μεγάλες αγορές και συμφέροντα της Ευρώπης κάτω από την πίεση του παγκόσμιου κεφαλαίου είναι η ύπαρξη πολλών και εξαιρετικά εξειδικευμένων επιστημόνων και εργαζομένων που θα ασχολούνται όσο είναι χρήσιμοι με δεδομένα κομμάτια ενός επιστημονικού ή επαγγελματικού κλάδου. Όταν θα ολοκληρώνουν τον κύκλο τους, δηλαδή όταν θα τους έχουν ξεζουμίσει τις δυνάμεις και τις γνώσεις τους θα αναγκάζονται να επανακαταρτίζονται ανεξάρτητα από την ηλικία στην οποία έχουν φτάσει. Συνεπώς μια περεταίρω διάσπαση της ενιαιότητας του πτυχίου (αφού αυτή έχει ήδη ξεκινήσει από την ύπαρξη των μαθημάτων επιλογής) στη βάση αυτή τη φορά του μεταπτυχιακού επιπέδου συμβάλλει τα μέγιστα στην υλοποίηση της κατεύθυνσης που έχει δοθεί. Δηλαδή οι φοιτητές μιας σχολής παίρνουν στα πρώτα τρία χρόνια κάποιες κοινές για όλους, γενικές πλην απαραίτητες γνώσεις επί του αντικειμένου τους και τα επόμενα δύο χρόνια ειδικεύονται ο καθένας σε διαφορετικούς τομείς . Το είδος και ο αριθμός των τομέων διαφέρει από ίδρυμα σε ίδρυμα. Για παράδειγμα στη φαρμακευτική εάν εφαρμοστεί η διαδικασία μέχρι τέλους, οι τομείς θα είναι η φαρμακευτική χημεία, η φαρμακογνωσία και χημεία φυσικών προιόντων και η φαρμακευτική τεχνολογία. Για τη μετάβαση από τη μια βαθμίδα στην άλλη θα υπάρχουν αυστηρότερα κριτήρια συνεπώς η πρόσβαση σε όλους σταδιακά θα περιορίζεται και ειδικά μετά την πίστωση ειδικών διδάκτρων… μέσα από όλα αυτά βέβαια δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι το επίπεδο δυσκολίας των σχολών θα αυξηθεί σημαντικά (φανταστείτε τι σημαίνει αυτό για παιδιά που δουλεύουν ή παιδιά από την επαρχία που αναγκάζονται πιθανώς να παρατείνουν τις σπουδές τους) αλλά και το πρόγραμμα σπουδών θα εντατικοποιηθεί περεταίρω μην αφήνοντας περιθώρια διαφυγής και ενασχόλησης με οτιδήποτε άλλο πλην σπουδών.

Οι στόχοι αλλά πολύ περισσότερο τα αποτελέσματα μιας τέτοιας αναδιάρθρωσης δεν μπορούν ίσως να γίνουν άμεσα αντιληπτά- τουλάχιστον όχι πριν εφαρμοστούν πλήρως όλα τα μέτρα. Αυτό που είναι σίγουρο πάντως είναι η γενικότερη διάθεση του πλήρους κατακερματισμού των πτυχίων στη βάση της διάλυσης των δικαιωμάτων τους. Εξηγούμε: από τη στιγμή που οι φοιτητές ενός τμήματος αρχικά δεν θα διδάσκονται τα ίδια μαθήματα αλλά και δεν θα εξειδικεύονται στον ίδιο τομέα δεν θα θεωρούνται ¨συνάδερφοι¨ αφού θα αναγκάζονται τελικά να ασχολούνται με διαφορετικές πτυχές ενός (ίδιου βέβαια) πράγματος. Αυτό συνεπάγεται ένα τεράστιο πλήγμα στο εργασιακά δικαιώματα των πτυχιούχων αφού όχι απλά δεν θα αρκεί το πτυχίο τους για την εύρεση δουλειάς αλλά πολύ περισσότερο θα πάψουν οι συλλογικές διεκδικήσεις και συμβάσεις. Στο εξής καθένας θα διαπραγματεύεται ατομικά τους όρους δουλειάς του αφού με τους συμφοιτητές του ουσιαστικά δεν θα έχει το ίδιο πτυχίο- σε περιεχόμενο άρα και ισχύ. Κάτι τέτοιο έρχεται να κατοχυρώσει βαθύτερα τις ήδη κακές εργασιακές σχέσεις και να εντείνει τον εργασιακό μεσαίωνα. Η Μπολόνια έρχεται να εντείνει τους προυπάρχοντες ταξικούς φραγμούς της εκπαίδευσης και να τους περάσει ακόμα πιο έντονα στους εργασιακούς χώρους όπου πραγματικά θα επιβιώνει μόνο όποιος έχει ¨γερές πλάτες¨…
Αυτή τη στιγμή στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (από αυτές που έχουν υπογράψει τη συνθήκη) η διαδικασία αναδιάρθρωσης έχει σχεδόν ολοκληρωθεί και ο αρχικός ενθουσιασμός για το νέο εγχείρημα που θα έφερνε τους νέους της Ευρώπης ένα βήμα μπροστά από τις εργασιακές εξελίξεις έχει φύγει τελείως, δίνοντας τη θέση του σε δυναμικά φοιτητικά κινήματα κατά της Μπολόνια. Χαρακτηριστικές ήταν οι κινητοποιήσεις σε χώρες όπως η Αυστρία, η Ιταλία και η Γερμανία όπου το φοιτητικό κίνημα στην καλύτερη των περιπτώσεων είχε να βγει στους δρόμους από το 1968…

Στην Ελλάδα η διαδικασία της Μπολόνια δεν έχει εφαρμοστεί σε σχολές μιας και το φοιτητικό κίνημα διαθέτοντας οξυμένα αντανακλαστικά κατάφερε να αφήσει τη διαδικασία στα χαρτιά. Παρόλα αυτά, όσο περνάει ο καιρός και πλησιάζουμε στη σύνοδο κορυφής των υπουργών παιδείας οι πιέσεις για συμμόρφωση γίνονται ολοένα και πιο ασφυκτικές. Στα πλαίσια αυτά αρκετές πανεπιστημιακές σχολές της χώρας προσπάθησαν να ξεκινήσουν μια διαδικασία χορήγησης στους πτυχιούχους ενός πιστοποιητικού αναγνώρισης του πτυχίου σαν master χωρίς όμως περεταίρω διασπάσεις. Προφανώς βέβαια και το υπουργείο ¨παιδείας¨ απέρριψε την πρόταση αυτή κάνοντας έτσι σαφείς τις προθέσεις του. Ουσιαστικά το υπουργείο έρχεται να επιβεβαιώσει τη θέση που ένα προηγούμενο διάστημα είχαμε προβάλλει, ότι δηλαδή η πίστη ότι το πτυχίο μας θα αναγνωριστεί σαν master χωρίς καμιά απαίτηση από το υπουργείο ή την Ευρώπη είναι αυταπάτη! Και είναι αυταπάτη γιατί ποτέ οι προαναφερθέντες φορείς δεν έδειξαν την παραμικρή πρόθεση, υποστήριξης έστω, των φοιτητικών συμφερόντων στη βάση των κοινωνικών αναγκών. Συνεπώς ούτε τώρα θα έπρεπε να περιμένουμε μια διαφορετική στάση δεδομένης και της σημαντικότητας της αναδιάρθρωσης αυτής.Οι συνεχείς αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, πλήρως εναρμονισμένες με τις κατευθύνσεις που έχουν δοθεί για τη διάρθρωση και στελέχωση της αγοράς εργασίας, τόσα χρόνια το μόνο που κατάφεραν να δημιουργήσουν είναι ένα διαρκές αίσθημα ανασφάλειας και πολλά ψυχολογικά προβλήματα στις νεαρές ηλικίες. Η εικόνα χιλιάδων κουστουμαρισμένων με χαρτοφύλακα που τρέχουν αγχωμένοι στους δρόμους της μεγαλούπολης κάποτε φάνταζε εικόνα από το μέλλον και γοήτευε αρκετούς. Τα αποτελέσματά της τώρα φαίνονται καθαρά και αρκούσε αυτή η οικονομική κρίση για να καταλάβουν ακόμα και αυτοί που έβλεπαν θελκτική την εικόνα του σύγχρονου καπιταλισμού ότι κρύβει πολλά αδιέξοδα…

Σε αυτή την επίθεση λοιπόν που δέχονται τα πτυχία και τα δικαιώματά μας αλλά πολύ περισσότερο σε εκείνη που έρχεται αν δεν συμβιβαστούμε, η απάντησή μας δεν μπορεί παρά να είναι : ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό. Ένα πτυχίο δηλαδή που θα δίνεται στα τέσσερα, πέντε, έξι ή όσα τέλος πάντων χρόνια είναι αναγκαία και που αυτόματα θα κατοχυρώνει μια θέση στην αγορά εργασίας, με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς την υποχρέωση της εξειδίκευσης και τον εκβιασμό της ελαστικής εργασίας. Ένα πτυχίο που θα εξασφαλίζει την αξιοπρεπή διαβίωση και δεν θα διαιρεί τους φοιτητές και εργαζόμενους ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Οι ευθύνες για την εξειδίκευση –όπου χρειάζεται- να βαραίνουν τον εργοδότη ώστε να μην αποτελεί αυτή δυσβάσταχτο βάρος για φοιτητές και μισθωτούς. Από τη σκοπιά των συλλογικών αγώνων, αυτών και μόνων που τόσες φορές βγήκαν νικηφόροι, να ανατρέψουμε σχέδια και διαδικασίες που παίζουν με το μέλλον μας! Το φοιτητικό κίνημα ,ενωμένο, μαχητικό μπορεί για μια ακόμα φορά να γίνει και νικηφόρο.

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ: ΕΘΝΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟΣΟΝΤΩΝ

2010-04-23T03:07:00.000+03:00

Την προηγούμενη Παρασκευή, στις 9/4/10, το Συμβούλιο της Επικρατείας έφερε μια δύσκολη δουλεία εις πέρας: αναγνώρισε τη συνταγματικότητα του Προεδρικού Διατάγματος (ΠΔ) «περί επαγγελματικών προσόντων» που συνυπογράφουν 14 υπουργοί της κυβέρνησης (μεταξύ αυτών Διαμαντοπούλου και Παπανδρέου) που ενσωματώνει την κοινοτική οδηγία 36/05 η οποία αναγνωρίζει επαγγελματικά προσόντα στους αποφοίτους των Κολλεγίων! Με την κίνηση αυτή η κυβέρνηση δίνει και το τελειωτικό χτύπημα στα δημόσια πανεπιστήμια και στα πτυχία που αυτά χορηγούν. Αν μη τι άλλο όμως είναι μια κίνηση που η κυβέρνηση -πατώντας στη συγκυρία της κρίσης- έκανε για να μετατρέψει οριστικά πια το πανεπιστήμιο σε εργαστήρι επιβολής του εργασιακού μεσαίωνα.

Οι αλλαγές:

Το Εθνικό Κέντρο Πιστοποίησης(ΕΚΕΠΙΣ) και το Εθνικό Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων(ΕΠΕΠ) (που σχεδιάστηκαν στα πρότυπα των αντίστοιχων ευρωπαϊκών) είναι η εμπέδωση της λογικής της Μπολόνια, αλλάζοντας συνολικά τον τρόπο που κατοχυρώνονται και πιστοποιούνται εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα. Μελετώντας κανείς το κατατιθέμενο ΠΔ, ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον όρο του «επαγγελματικού προσόντος». Πως περιγράφεται όμως η έννοια του επαγγελματικού προσόντος; Σίγουρα όχι απλά και μόνο με βάση το πτυχίο μιας σχολής… Τα επαγγελματικά προσόντα του καθενός θα αξιολογούνται πλέον σε τρείς άξονες: γνώσεις(π.χ. πτυχίο)- δεξιότητες(π.χ. παρακολούθηση σεμιναρίων)- ικανότητες (π.χ. διπλώματα ξένων γλωσσών). Αυτές είναι που συνιστούν τα «επαγγελματικά του προσόντα» (και όχι, αυτά δεν αντιστοιχούν απευθείας σε επαγγελματικά δικαιώματα..), τα οποία εμπλουτίζουν το «επαγγελματικό του προφίλ». Τα διάφορα «επαγγελματικά προσόντα» συγκροτούν «περιγράμματα επαγγελματικών προσόντων», τα οποία κάθε απόφοιτος πρέπει να αποδείξει με έξτρα εξετάσεις μετά το πτυχίο του ότι κατέχει. Κάπου εδώ είναι που έρχεται και η πολυδιαφημισμένη «διαδικασία Δια Βίου Μάθησης» η οποία ουσιαστικά βάζει στους μαθητές-φοιτητές-εργαζόμενους ανάλογα με την ηλικία και τις συνθήκες που έρχεται ο καθένας να αντιμετωπίσει, να εμπλουτίσει ατομικά το πακέτο των γνώσεων-δεξιοτήτων-ικανοτήτων του(το ατομικό μητρώο δια βίου μάθησης). Πλέον με την έλευση του ΕΠΕΠ ξανασχεδιάζεται ολόκληρος ο χώρος της εκπαίδευσης καθώς αναγνωρίζονται σε όλους τους απόφοιτους όλων των ιδρυμάτων (ΑΕΙ, ΤΕΙ, Κολλεγίων κλπ) «επαγγελματικά προσόντα». Έτσι σύμφωνα με τις χιλιακουσμένες πια «8 βαθμίδες» το εκπαιδευτικό σύστημα κατηγοριοποιείται (ή πιο σωστά κατακερματίζεται…) σε 8 ξεχωριστές βαθμίδες κάθε μια από τις οποίες αντιστοιχεί σε ανάλογο επίπεδο γνώσεων. Συγκεκριμένα στην πρώτη βαθμίδα τοποθετούνται απόφοιτοι δημοτικού, στη δεύτερη απόφοιτη γυμνασίου, στην τρίτη απόφοιτοι λυκείου, στην τέταρτη απόφοιτοι ΕΠΑΛ ΕΠΑΣ και ΙΕΚ ,στην Πέμπτη σπουδαστές ΤΕΙ και κολλεγίων-ΚΕΣ, στην έκτη απόφοιτοι ΑΕΙ, στην έβδομη κάτοχοι μεταπτυχιακού και στην όγδοη κάτοχοι διδακτορικού.

Οι επιπτώσεις:

Τα συμπεράσματα από τις παραπάνω αλλαγές δεν είναι δύσκολο να γίνουν γρήγορα αντιληπτά. Βασικός στόχος προς επίτευξη: αποσύνδεση των πτυχίων από τα εργασιακά και επαγγελματικά τους δικαιώματα. Πλέον ένα και μόνο πτυχίο δεν θα αρκεί για την εύρεση δουλειάς στην αγορά εργασίας, ενώ ο ανταγωνισμός μεταξύ των αποφοίτων των διαφόρων τμημάτων(πριν και μετά την απόκτηση του διπλώματος) εντείνεται όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα την ακόμα πιο δυσλειτουργική κατάσταση εργασιακών χώρων και φοιτητικών συλλόγων. Ταυτόχρονα, ο ανταγωνισμός (όπως και η Αξιολόγηση..) θα είναι το μέσο πειθαναγκασμού των ιδρυμάτων σε οποιαδήποτε αναδιαρθρωτική – αντιεκπαιδευτική πρόθεση του Υπ. Παιδείας και των αγορών, καθώς και ο δούρειος ίππος για τον ακαδημαϊκό, αλλά πολύ περισσότερο εργασιακό κατακερματισμό της νεολαίας, μέσω αντίπαλων συντεχνιών, σε μια «σύγχρονη αρένα» που θα σπάει τις συλλογικές κατοχυρώσεις και αναπαραστάσεις, θα θίγει όλους μας και θα μας συμπιέσει σε χειρότερες θέσεις. Το πτυχίο δεν θεωρείται επαρκής επαλήθευση «των γνώσεων, των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων» (δηλαδή των «επαγγελματικών προσόντων») και ούτε αποτελεί επαρκής αιτιολογία για την κτίση επαγγελματικών δικαιωμάτων. Αντ’ αυτού χρειάζονται έξτρα εξετάσεις και πιστοποιήσεις από εξωπανεπιστημιακά κέντρα, τα οποία μάλιστα είναι αυτά και όχι τα πανεπιστήμια που θα ορίζουν ποιες είναι «οι γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες» που πρέπει να διαθέτει κάποιος! Μιλάμε για μια επί της ουσίας χειραγωγική λογική προς τα ΑΕΙ, ΤΕΙ από αδιάβλητους και-καλά-ανεξάρτητους θεσμούς πιστοποίησης, όπως το ΕΚΕΠΙΣ, με «σοφούς» εμπειρογνώμονες οι οποίοι θα καθορίζουν όλο το παιχνίδι με τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και τη νομιμοποίηση τους για διεκδίκηση επαγγελματικών δικαιωμάτων.. Οι παραπάνω αλλαγές αποτελούν το συνεκτικό ιστό των κολλεγίων και όλης της αντιεκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, ενώ ουσιαστικά ταξινομούν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα πάντα ανάλογα με τις πιέσεις που θα ασκήσει ο καθένας (πχ κάποια κολλέγια με μια ισχυρή πίεση από τους ιδιοκτήτες τους μπορεί να περάσουν κάποια στιγμή στη βαθμίδα 6) .Από την άλλη η διαδικασία της δια βίου μάθησης θα βάζει τους αποφοίτους σε ένα διαρκές κυνήγι γνώσεων δεξιοτήτων ικανοτήτων, αυξάνοντας την ανασφάλειά τους και εδραιώνοντας τελικά την μακρόχρονη εργασιακή τους περιπλάνηση. Τέλος η διάλυση αυτή της εκπαίδευσης οδηγεί σε ατομικά μονοπάτια και διεκδικήσεις καταργώντας κάθε έννοια συλλογικού αγώνα τη στιγμή που διαιρεί το πλέον μαχητικό και προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας, τη νεολαία, σε 8 διαφορετικές τάξεις, με διαφορετικά συμφέροντα και προοπτικές.

Απέναντι σε αυτά:

Μπροστά σε αυτή τη ριζική ανατροπή του σήμερα και του αύριο μας, απαιτείται η συστράτευση όλων μας, γύρω από τα αυτονόητα δικαιώματά μας. Η μόνη απάντηση, απέναντι στο γενικευμένο καθεστώς ανασφάλειας και λιτότητας που βιώνουμε, δεν είναι η ατομική διαπραγμάτευση και το διαρκές τρέξιμο, αλλά οι συλλογικοί ανατρεπτικοί αγώνες για κατοχύρωση ενιαίων πτυχίων ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτά, και για την υπογραφή των αντίστοιχων ανά κλάδους συλλογικών συμβάσεων εργασίας που θα εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή ζωή από μια δουλειά και μόνο. Το επόμενο διάστημα, με πυρομαχικά μας τα δικαιώματά μας και με όπλα μας τις συνελεύσεις – τις καταλήψεις – τις διαδηλώσεις, να αποδείξουμε το αυτονόητο: Είναι λίγοι, είμαστε πολλοί, μπορούμε να νικήσουμε.

ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ 9/3

2010-03-10T05:25:00.001+02:00

Την τελευταία βδομάδα η ελληνική κοινωνία έγινε μάρτυρας της πιο σκληρής και αντιλαϊκής πολιτικής που εφάρμοσε κυβέρνηση από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και έπειτα. Με πρόφαση μια κρίση που οι ίδιοι οι καπιταλιστές δημιούργησαν, το ΠΑΣΟΚ με τη σύμπραξη της Ν.Δ. και του ΛΑ.Ο.Σ. επιβάλει στην ελληνική εργατική τάξη άμεσα αλλά και στην υπόλοιπη κοινωνία –που από καιρό τώρα δοκιμάζεται από την όλο και αυξανόμενη ακρίβεια ,κακό απότοκο του δημοσιονομικού ελλείμματος – έμμεσα (με την εφαρμογή καθολικών μέτρων όπως η αύξηση του ΦΠΑ) τη μεταρρύθμιση που τόσα χρόνια ζητούσε το ευρωπαϊκό κεφάλαιο αλλά κανένας δεν τολμούσε να εφαρμόσει. Έτσι την Τετάρτη 3/3 το κυβερνητικό επιτελείο ανακοινώνει τα εξής: μείωση κατά 30% στα επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας- περικοπή 12% στα επιδόματα των δημοσίων Υπαλλήλων- μείωση 7% των αποδοχών των εργαζομένων σε ΝΠΙΔ, που εξαρτώνται από το Δημόσιο- πάγωμα όλων των συντάξεων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα- αύξηση του ΦΠΑ, από 19% σε 21%, από 9% σε 10% κι από 4,5% σε 5%- αύξηση 8 λεπτά στην τιμή της βενζίνης, 3 λεπτά στο πετρέλαιο κίνησης- αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε τσιγάρα- αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε ποτά- αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, εξαιτίας της επιβολής ειδικού φόρου κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργεια - μείωση 10% της κρατικής χρηματοδότησης στα Ταμεία ΟΑΠ - ΔΕΗ και ΤΑΠ – ΟΤΕ- περικοπές 200 εκατομμυρίων ευρώ στα προγράμματα του υπουργείου Παιδείας- αναστολή των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα το 2010- μία πρόσληψη για κάθε πέντε συνταξιοδοτήσεις στο Δημόσιο από το 2011- Περικόπτεται κατά 5% ή 500 εκατομμύρια ευρώ, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.
Πέμπτη και Παρασκευή (4/3 και 5/3 αντίστοιχα) οι δρόμοι της Αθήνας πλημμυρίζουν από τη λαϊκή οργή στα δυο μεγάλα συλλαλητήρια που έγιναν. Αντίστοιχα και στις επαρχιακές πόλεις τα ποσοστά της απεργίας αγγίζουν ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά ενώ τα σωματεία προκηρύσσουν μεγάλη πανελλαδική πανεργατική απεργία για την Πέμπτη 11/3. Τα πρωτοπόρα τμήματα των εργαζομένων δίνουν ήδη δυναμικές απαντήσεις. Δεν ξεγελιούνται ούτε από τις φιγουρατζίδικες εσωκομματικές κόντρες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ. που προβάλλονται από τα Μ.Μ.Ε. ούτε από τις ψεύτικες κραυγές των ξεπουλημένων μεγαλοσυνδικαλιστών.Δεν μπαίνουν στο στημένο κοινωνικό διάλογο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για να διαπραγματευτούν τους όρους της ήττας τους, καθώς δεν την έχουν αποδεχτεί.

Δεν τρέφουν αυταπάτες για την Ε.Ε., που ως ένωση καπιταλιστικών κρατών δεν μπορεί παρά να εκφράζει και να υπερασπίζεται ως συνολικός κεφαλαιοκράτης τα συμφέροντα των εθνικών αστικών τάξεων, έχοντας ως στόχο την ανάπτυξη και διαφύλαξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής σε βάρος των εργαζομένων με κάθε μέσο.
Δεν τρέφουν αυταπάτες για το ρόλο των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που τη μέρα ψήφισης των νέων μέτρων αρκέστηκαν στο να καλέσουν σε τρίωρη στάση εργασίας. Τους έχουν δει να προσαρμόζουν τα αιτήματά τους στις απαιτήσεις του ΣΕΒ, να συμμορφώνονται με τις κυβερνητικές εκκλήσεις για διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, να δίνουν ακίνδυνο περιεχόμενο ακόμα και στις όποιες κινητοποιήσεις αναγκάζονται να πραγματοποιούν λόγω της πίεσης που τους ασκείται από τη βάση τους. Δεν εγκλωβίζονται στις λογικές τους που εμποδίζουν την ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος. Τους απομονώνουν, παίρνοντας στα χέρια τους τον αγώνα μέσα από το συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων. Προκειμένου να αποκρουστεί συνολικά η πολιτική του κεφαλαίου, αναγκαία προϋπόθεση είναι η προώθηση της ταξικής συνείδησης όλο και μεγαλύτερου τμήματος των εργαζομένων.

Δυστυχώς όμως η λαίλαπα ων αντεργατικών μέτρων όχι απλά δεν σταμάτησε αλλά αναμένεται να φουντώσει για τα καλά μιας και τα παραπάνω όπως μας διαβεβαιώνουν ήταν μόνο η αρχή. Ακολουθούν τα μέτρα που θα πλήξουν τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα καθώς και το –υποστηριζόμενο από τις αντιδραστικές, δεξιές κυβερνήσεις Γαλλίας Γερμανίας – πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης.
Τόσο τα μέτρα που επιλέχθηκαν όσο και η χρονική περίοδος που θα αυτά καλούνται να εφαρμοστούν σίγουρα μόνο τυχαία δεν είναι. Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία υποφέρει από τις συνεχείς ανατιμήσεις της αγοράς ακόμα και στα είδη πρώτης ανάγκης. Το τελευταίο διάστημα τα δύο μεγάλα κόμματα, συνεπικουρούμενα από το ακροδεξιό ΛΑΟΣ, τον τύπο και τα υπόλοιπα ΜΜΕ προσπάθησαν και εν πολλοίς κατάφεραν να σπείρουν σε όλη την επικράτεια αισθήματα τρόμου και ανασφάλειας. Από το αβέβαιο πολιτικό τοπίο της κυβέρνησης Καραμανλή στην προεκλογική περίοδο και τις φιοριτούρες του ΠΑ.¨Σ¨Ο.Κ. και από τις πρώτες μέρες πραγματικά αργής διακυβέρνησης Γιωργάκη στην παραλίγο χρεωκοπία και τα εκβιαστικά μέτρα ο λαός ήταν μόνιμα με το μαχαίρι στο λαιμό. Σε μια περίοδο που το 20% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχιας, οι αντιδραστικές αλλαγές στην οικονομία ωθούν και τα μεσαία ακόμα στρώματα στη θέση των πρώτων. Αναγινώσκοντας λοιπόν η κυβέρνηση τη συγκυρία διαλέγει να εφαρμόσει τα μέτρα τώρα, θεωρώντας πως ένα βήμα από την εξαθλίωση οι κοινωνικές αντιδράσεις θα είναι ελάχιστες αφού όλοι θα δεχτούν παθητικά τα μέτρα για τη «σωτηρία» τους. Ευτυχώς διαψεύστηκε! Ο λαός αντέδρασε. Αντέδρασε σε αυτούς που τον βάζουν να πληρώσει τα σπασμένα τους. Καταλαβαίνει ότι τα μέτρα πάνω απ ΄ όλα είναι ταξικά και άδικα. Ταξικά γιατί κατά βάση καλείται να πληρώσει η εργατική τάξη και άδικα γιατί χρεώνεται μια κρίση που δημιούργησαν άλλοι. Η κρίση που τόσο καιρό ακούμε και βιώνουμε δεν είναι δημιούργημα ούτε των εργαζομένων ούτε των τυχοδιωκτών του συστήματος γενικά και αόριστα. Προφανώς και οι τελευταίοι ευθύνονται σε ένα βαθμό γα το δημοσιονομικό έλλειμμα η κρίση όμως οφείλεται στις δομές του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και τρόπου παραγωγής.

Σε μια περίοδο τόσο κρίσιμη για το εργατικό κίνημα η κυβέρνηση επιλέγει για μια ακόμα φορά την τακτική των πολλαπλών χτυπημάτων- μετώπων. Έτσι εν μέσω εξεταστικής η Διαμαντοπούλου καλεί τους πρυτάνεις να οριοθετήσουν τους χώρους ασύλου –σύμφωνα πάντα με το νόμο πλαίσιο που θα επανεξέταζαν- ενώ το Σάββατο 20-02-2010 γίνεται άρση του ασύλου στην πολυτεχνιούπολη του Ζωγράφου. Επιλέγουν με ύπουλα μέσα να απονομιμοποιήσουν αυτό το αιματοβαμμένο λαϊκό κεκτημένο στα μάτια του κόσμου για να αποφύγουν τις επικίνδυνες για το σύστημα διαστάσεις του –ανέκαθεν χρησιμοποιήθηκε σαν χώρος γέννησης και ανάπτυξης όλων των λαϊκών κινημάτων. Ειδικά σε αυτή τη συγκυρία το ΠΑΣΟΚ φοβάται την ανάπτυξη ενός μαζικού φοιτητικού – εργατικού κινήματος που θα οργανώνεται στους κόλπους των χώρων ασύλου. Πέρα όμως από τις σχετικές ενέργειες για το άσυλο η υπ. Παιδείας ανακοίνωσε περιχαρής και άλλες βαθυστόχαστες αλλαγές που ετοιμάζεται να κάνει στο χώρο της 3ο βάθμιας εκπαίδευσης όπως η μετατροπή όλων των συγγραμμάτων σε ηλεκτρονικά βιβλία. Δεν είναι δύσκολο λοιπόν να φανταστούμε τι θα σήμαινε αυτό για άτομα που δεν έχουν πρόσβαση στο internet αλλά και ακόμα τι θα συμβεί με μαθήματα που απαιτούν εξαντλητικές σημειώσεις και αποστήθιση. Επιπλέον η μη τύπωση συγγραμμάτων θα οδηγήσει και σε εκατοντάδες κενές θέσεις εργασίας αφού δεκάδες εκδοτικοί οίκοι και τυπογραφεία που στηρίζονταν στα εν λόγω βιβλία θα καταρρεύσουν οικονομικά.
Στη σχολή μας, έκπληκτοι ανακαλύψαμε ότι πριν καλά καλά τελειώσει η εξεταστική –για την ακρίβεια μια μέρα πριν εξεταστεί ένα από τα πλέον μαζικά μαθήματα, η φυσιολογία1- καλείται γενική συνέλευση του τμήματος στη οποία συζητείται μεταξύ άλλων και η μετατροπή του πτυχίου μας σε master. Εφαρμόζοντας πλήρως τη διαδικασία της Μπολόνια οι υπεύθυνοι του τμήματος θέλουν να προχωρήσουν στο σπάσιμο του ενιαίου πτυχίου μας μέσω της ¨αναβάθμισής¨ του σε master. Προφανώς κανένας από τους υπέρμαχους της αλλαγής δεν ενημέρωσε το φοιτητικό σώμα ότι κάτι τέτοιο θα επέφερε τεράστιο πλήγμα τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα (αφού δεν θα έχουμε όλοι το ίδιο πτυχίο –λόγω εξειδικευμένου θέματος στο μάστερ- προφανώς θα χάνουμε τα σημερινά επαγγελματικά μας δικαιώματα και ο καθένας θα αγωνίζεται ατομικά για καλύτερους όρους εργασίας) όσο και στους ρυθμούς σπουδών μας (παράλληλα με την εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων ο καθένας θα μπαίνει σε μια τροχιά εντατικοποίησης προκειμένου να ανταπεξέλθει στον αυξανόμενο ανταγωνισμό με τους συμφοιτητές του) . Επίσης σταδιακά η διαδικασία της Μπολόνια προβλέπει την προσκόμιση διδάκτρων για τα 2 έτη που θα αντιστοιχούν στο Master (συνεπώς οι ταξικοί φραγμοί θα εμποδίζουν μεγάλο τμήμα των φοιτητών να τελειώσουν τις σπουδές τους ) .
Κατά τα άλλα βλέπουμε το νόμο πλαίσιο για την ανατροπή του οποίου το φοιτητικό κίνημα έδωσε μεγαλειώδεις μάχες ένα προηγούμενο διάστημα να εφαρμόζεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο ενώ οι περισσότερες σχολές έχουν αρχίσει να υιοθετούν το πνεύμα της εντατικοποίησης και ανταγωνιστικότητας που τόσο επιθυμούσε το υπουργείο και οι φίλοι του οι ευρωπαίοι…

Η άρχουσα τάξη γνωρίζει και φοβάται τις τεράστιες δυνατότητες που γεννώνται για την εργατική τάξη μέσα από την κρίση και γι’ αυτό προσπαθεί να τις αντιμετωπίσει εκ των προτέρων. Προετοιμάζεται προσπαθώντας να διασπάσει το πιο αγρίως εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης, τους μετανάστες. Στα πλαίσια αυτά έφερε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. προς ψήφιση το νομοσχέδιο για χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας στους μετανάστες. Τους χωρίζει λοιπόν σε παράνομους και νόμιμους, διευκολύνοντας δε και την εκάστοτε εργοδοσία να συνεχίσει να τους εκμεταλλεύεται αφού εμποδίζει ουσιαστικά τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
• Κατάργηση όλων των νέων μέτρων.
• Να μην εφαρμοστεί το σύμφωνο σταθερότητας.
• Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό. Διεύρυνση του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους. Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.
• Να αποσυρθεί εδώ και τώρα ο αντιδραστικός Νόμος-Πλαίσιο.
• Ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό.
• Απεμπλοκή της Ελλάδας από τον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ), μπλοκάρισμα της διαδικασίας της Μπολόνια, ανυπακοή στις κατευθύνσεις και οδηγίες της ΕΕ για την εκπαίδευση.
• Καμία οικονομική επιβάρυνση των φοιτητών του τμήματος για τους εργαστηριακούς εξοπλισμούς. Δωρεάν διανομή αυτών από το τμήμα.
• Να σταματήσει τώρα αυτή η τρελή κούρσα της εντατικοποίησης. Δικαίωμα – τουλάχιστον μιας- απουσίας σε κάθε εργαστήριο που απαιτεί πάνω από 6 ώρες την εβδομάδα. Δυνατότητα αναπλήρωσης για τα υπόλοιπα.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:
• Συμμετοχή του συλλόγου στην πανελλαδική πανεργατική πορεία με τα ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία
• Παράσταση του συλλόγου στη σύγκλητο με θέμα το άσυλο στις 21-03-2010.

Την Κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές

2010-03-10T05:24:00.000+02:00

Τετάρτη 3/3 και το κυβερνητικό επιτελείο έρχεται να βάλει τέρμα στις φήμες περί έκτακτων μέτρων που τόσο καιρό σχολιάζονταν υπόγεια κάνοντας την ελληνική κοινωνία καζάνι που σιγοβράζει… Και το αποτέλεσμα; Μείωση 30% σε 13ο, 14ο μισθό και επίδομα αδείας, πάγωμα συντάξεων, μείωση ειδικών επιδομάτων κατά 12%, μείωση επιδομάτων ΔΕΚΟ 7%, αυξήσεις σε ΦΠΑ τσιγάρα, ποτά και καύσιμα. Και είναι μόνο η αρχή καθώς το πρόγραμμα σταθερότητας μας επιφυλάσσει και άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις…
Τη στιγμή που το σύνολο του πληθυσμού και κυρίως της εργατικής τάξης (είτε αυτοί εργάζονται στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα), ζει υπό το φόβο της επικείμενης εξαθλίωσης, η πιο αντιλαική κυβέρνηση της μεταπολίτευση επιλέγει να ξεπεράσει την κρίση των καπιταλιστών πίνοντας το αίμα του λαού. Για μια κρίση δημιούργημα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, του κεφαλαίου που τόσα χρόνια εκμεταλλεύεται τα κέρδη της υπεραξίας των εργαζομένων, το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη Παπανδρέου βρίσκει τη λύση στη μείωση των μισθών της ψωροκώσταινας , ενώ για μια ακόμα φορά βιομήχανοι, τραπεζίτες, υψηλόμισθα στελέχη και προφανώς βουλευτές μένουν στο απυρόβλητο αφού τα μέτρα πέρασαν και δεν άγγιξαν!
Στην ευρωπαική αλυσίδα η Ελλάδα γίνεται ο πιο αδύναμος κρίκος στον οποίο μετακυλύονται όλα τα βάρη της συγκυρίας. Ξανά και ξανά οι ευρωπαίοι εταίροι δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο επιβάλλοντας τις πλέον νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε μια κυβέρνηση που ζητιανεύει ψίχουλα για να σώσει έστω και προσωρινά το τομάρι της… Ξανά και ξανά οι ευρωπαίοι κεφαλαιοκράτες και οι τραπεζίτες –μέσω των κυβερνόντων τους- επιβάλλουν ακραίες αντιλαικές λύσεις για να σώσουν τα κέρδη τους. Και φυσικά αν δεν ανταποκριθούμε όπως πρέπει –βλ. όπως θέλουν οι τελευταίοι- υπάρχει και ο επόμενος σταθμός στα χέρια των αμερικάνων του ΔΝΤ.
Απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση, οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές και κάθε άλλο πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας έρχεται να επιλέξει μεταξύ της καταστροφής της δικής του ή των από πάνω του –των εκμεταλλευτών του. Ήδη από τις κινητοποιήσεις που έγιναν ένα προηγούμενο διάστημα οι διαθέσεις του κόσμου έγιναν φανερές. Η ελληνική εργαζόμενη τάξη δεν είναι διατεθειμένη να χαραμίσει ούτε ένα ευρώ για αυτούς που τόσα χρόνια την εκμεταλλεύτηκαν, αυτούς που καταρήμαξαν τα ταμεία και τα αποθεματικά του κράτους. Πλάι στους εργαζομένους είναι και η δική μας θέση, των φοιτητών και αυριανών εργαζομένων, που περισσότερο από κάθε άλλο αφορούν τα μέτρα που ήρθαν αλλά πολύ περισσότερο τα μέτρα που έρχονται…
Εμείς, ως ΑΝΤΙΔΟΤΟ-Ε.Α.Α.Κ. καλούμε τον κόσμο της σχολής να πάρει αγωνιστικές αποφάσεις μέσα από γενική συνέλευση του συλλόγου για συμμετοχή στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της 10/3 και στην εργατική πορεία που κήρυξαν πρωτοβάθμια σωματεία στις 16/3 με προσυγκεντρώσεις στα προπύλαια.

ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ!!!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑ-ΛΗΣΤΩΝ!!!

Κάτω τα χέρια από το άσυλο...

2010-03-10T05:23:00.001+02:00

Το βράδυ του Σαββάτου 20/2 στο χώρο πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου εισήλθαν μοτοσικλετιστές της ομάδας Δ, πολυάριθμα περιπολικά και πεζές περίπολοι μετά από εντολή του πρύτανη Ε.Μ.Π. Μουτζούρη με επακόλουθο την προσαγωγή 30 ατόμων.Η συνεργασία του υπουργείου «προστασίας του πολίτη» με τις πρυτανικές αρχές αποτελεί το πιο πρόσφατο χτύπημα στο κοινωνικό κεκτημένο του ασύλου.Τους τελευταίους μήνες γίναμε επανειλλημένως μάρτυρες της κατάφωρης καταπάτησής του.Στις 17 Νοέμβρη στη Θεσσαλονίκη η αστυνομία ρίχνει βροχή δακρυγόνων σε χώρους της πολυτεχνικής σχολής του Α.Π.Θ. και καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς πραγματοποιούνται προκλητικές ενέργειες στα όρια του ασύλου.Το σκηνικό αυτό επαναλαμβάνεται και το Δεκέμβρη όπου η αστυνομία εισβάλει τελικά στο χώρο του Α.Π.Θ.Στην Αθήνα τόσο στις 17 Νοέμβρη όσο και το Δεκέμρη η αστυνομία περικυκλώνει το χώρο γύρω από τα Προπύλαια και δεν επιτρέπει στους διαδηλωτές να κατευθυνθούν στο κτίριο της Νομικής, ενώ τις προηγούμενες μέρες έγιναν προσπάθειες αποκλεισμού της ΑΣΟΕΕ .
Οι παραπάνω κινήσεις εντάσσονται σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο κατάργησης του ασύλου μέσω της απονομιμοποίησής του στη συνείδηση του κόσμου και την εξοικείωση της κοινωνίας στην εικόνα της αστυνομίας στο άσυλο.Άλλωστε εδώ και μερικές εβδομάδες (εν μέσω εξεταστικής!) το υπουργείο έχει στείλει επιστολή στους πρυτάνεις όλων των σχολών ώστε να καταγραφούν οι χώροι διδασκαλίας και έρευνας , που σύμφωνα με το νόμο πλαίσιο είναι οι μόνοι που έχουν άσυλο.Ο νόμος αυτός , ο οποίος έχει καταδικαστεί από το σύνολο του φοιτητικού κινήματος, εμποδίζει τη διεξαγωγή κάθε άλλης δραστηριότητας εκτός της ακαδημαϊκής και ερευνητικής και καταλύει την ακριβή έννοια του ασύλου αφού η ελεύθερη πολιτική δράση δεν έχει χώρο στα πανεπιστήμια καθώς δεν προωθεί τις παραπάνω διαδικασίες.
Από τα παραπάνω γίνεται φανερή η προσπάθεια της κυβέρνησης να αμφισβητήσει ένα ακόμα λαϊκό κεκτημένο, αυτό του ασύλου και να ποινικοποιήσει τις ριζοσπαστικές μορφές διεκδίκησης.Το πανεπιστήμιο λειτουργεί εξ ορισμού ως χώρος όπου κυριαρχεί η ελευθερία έκφρασης και διακίνησης ιδεών από όλους και για όλους.Σε αυτόν διεξάγονται γενικές συνελεύσεις, συζητήσεις, ομιλίες όχι μόνο από φοιτητές αλλά και από συνδικάτα εργαζομένων και άλλες κοινωνικές ομάδες.Κάθε προσπάθεια λοιπόν για κατάλυση του ασύλου υπονομεύει τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, το φοιτητικό συνδικαλισμό και τελικά το ίδιο το φοιτητικό κίνημα που είναι επικίνδυνο για την κυβέρνηση` την κυβέρνηση των Κ.Ε.Σ., της αξιολόγησης, του προγράμματος σταθερότητας, της άδικης και άνισης φορολόγησης.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΥΤΑΝΗ ΤΟΥ Ε.Μ.Π. ΠΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΑ ΣΤΗΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ.

ΤΟ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΡΙΤΗ 10-11-09

2009-11-21T17:25:00.000+02:00

Βρισκόμαστε ένα μήνα μετά την εκλογή της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με την, ομολογουμένως μεγάλη, διαφορά των δέκα μονάδων από τη Νέα Δημοκρατία. Το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε να παρασύρει τρία εκατομμύρια εργαζόμενους χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι έχει εξασφαλίσει και το αντίστοιχο μερίδιο συναίνεσης. Η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ υπήρξε περισσότερο μια αρνητική ψήφος καταδίκης της ΝΔ παρά μια θετική ψήφος , ουσιαστικής στήριξης της πολιτικής της νέας κυβέρνησης. Από τη μεριά της Νέας Δημοκρατίας, το εκλογικό αποτέλεσμα αποτέλεσε ουσιαστική συντριβή ως απόρροια της βάρβαρης πολιτικής της που περιλάμβανε πλήθος μέτρων ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα αλλά και διάφορα σκάνδαλα «υπόγειας» εξυπηρέτησης του κεφαλαίου (βλέπε Βατοπέδι). Ένας άλλος όμως παράγοντας της εκλογικής ήττας που δεν θα έπρεπε να ξεχνάμε είναι το πλήθος ριζοσπαστικών, κοινωνικών αγώνων που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας της προηγούμενης κυβέρνησης και αποτέλεσαν αντίβαρο στα σχέδια της. Όμως, οι όποιες φρούδες ελπίδες καλλιέργησαν τα ΜΜΕ όλο το προηγούμενο διάστημα για ουσιαστική αλλαγή πολιτικής εξανεμίζονται και οι μάσκες πέφτουν καθώς το «προοδευτικό» ΠΑΣΟΚ αποδεικνύει μέρα με τη μέρα ότι είναι ο συνεχιστής της ίδιας ακριβώς πολιτικής. Οι μόνες αλλαγές που διατίθεται να κάνει είναι αλλαγές στο περίβλημα της πολιτικής, όπως ήταν οι μετονομασίες διάφορων Υπουργείων (π.χ. το υπουργείο Δημόσιας Τάξης έγινε Προστασίας του Πολίτη).

Το μέτωπο της εκπαίδευσης:

Το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται επομένως εκ νέου αντιμέτωπο με την ίδια πολιτική, που πλήττει κατακτήσεις σε εκπαίδευση, εργασία αλλά και δημοκρατικά δικαιώματα. Στον τομέα της εκπαίδευσης, η νέα υπουργός δεν μίλησε για κατάργηση των αντι-εκπαιδευτικών νόμων της προηγούμενης Κυβέρνησης, που είχαν προκαλέσει μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις σε ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα (φοιτητές, μαθητές, εκπαιδευτικοί). Αντίθετα, μίλησε για εφαρμογή των ψηφισμένων νόμων (νόμος-πλαίσιο, αξιολόγηση, Ινστιτούτα δια βίου μάθησης, πρότυπος εσωτερικός κανονισμός κλπ.) και για επανεξέταση της χορήγησης των αδειών λειτουργίας στα Κ.Ε.Σ.
Πιο συγκεκριμένα, άμεση προτεραιότητα του Υπουργείου, όπως πολλάκις ειπώθηκε από την Α. Διαμαντοπούλου καθ’ όλη τη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς, είναι ο δραστικός περιορισμός του ασύλου. Η τακτική αυτή έχει στόχο την κάμψη κάθε μορφής αντίστασης που αναπτύσσεται μέσα στο ακαδημαϊκό άσυλο και βρίσκεται απέναντι στην κυρίαρχη ιδεολογία, την κατάργηση συνδικαλιστικών και πολιτικών κεκτημένων.
Εξ’ άλλου, η εφαρμογή του νόμου της Αξιολόγησης, που είχε προωθήσει η κυβέρνηση Σημίτη δρομολογείται άμεσα. Ο νόμος αυτός αποτελεί τον Δούρειο Ίππο για την υποχρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, την ένταξη ιδιωτικο-οικονομικών κριτηρίων στη λειτουργία τους και την υιοθέτηση από αυτά με εκβιαστικό τρόπο ολόκληρης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Παράλληλα, προβλέπει την διάρθρωση των προγραμμάτων σπουδών με βάση το σύστημα συσσώρευσης πιστωτικών μονάδων, γεγονός που οξύνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των φοιτητών, δημιουργεί διαιρέσεις στους φοιτητές, ενώ αποβλέπει στην ύπαρξη διαφορετικών ταχυτήτων εργαζομένων. Ο νόμος αυτός, προφασιζόμενος μια γενικόλογη αξιοκρατία και εξασφάλιση ποιότητας σπουδών, αποτελεί το άρμα για την πλήρη εμπέδωση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης του υπουργείου.
Σε ότι αφορά στα Κ.Ε.Σ.(Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών), η νέα υπουργός διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να αποσύρει τους νόμους των δύο τελευταίων χρόνων, που στην ουσία αποτελούν τη νομιμοποίηση από το παράθυρο της ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που δεν επιτρέπει το Σύνταγμα (αρ.16). Αντίθετα, το μόνο που θα κάνει είναι να επανεξετάσει αν τα Κολέγια που έλαβαν τρεις μέρες πριν τις εκλογές την άδεια για τη λειτουργία τους πληρούν τα κριτήρια (υγειονομικά κατά κύριο λόγο…) που έθετε σχετικός νόμος του 2008. Οι νόμοι για τα Κ.Ε.Σ. είναι πλήρως συνδεδεμένοι με την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και τους διαχωρισμούς που συνεχώς μπαίνουν με στόχο τη διαίρεση του φοιτητικού σώματος, αλλά και τη δημιουργία διαφορετικών κατηγοριών εργαζομένων με μοναδικό κοινό στοιχείο την εργασιακή ανασφάλεια. Γι’ αυτό και η απάντησή μας δεν μπορεί να είναι συντεχνιακή, αλλά να προβλέπει την κατάργηση κάθε οικονομικού και εξεταστικού φραγμού που στέλνει τους φοιτητές στα Κολέγια, την κατάργηση κάθε ιδιωτικού φορέα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με ταυτόχρονη απορρόφηση των φοιτητών του στα δημόσια πανεπιστήμια, για τη δημιουργία ενός κοινού μετώπου φοιτητών δημοσίων πανεπιστημίων –σπουδαστών Κ.Ε.Σ.
Στον τομέα της εργασίας, ο νέος υπουργός εργασίας δεν προτίθεται να καταργήσει τους αντεργατικούς και αντι-ασφαλιστικούς νόμους των τελευταίων χρόνων, παρά μόνο να τροποποιήσει ορισμένες διατάξεις τους. Η πολιτική της κυβέρνησης σε αυτό τον τομέα άρχισε ήδη να αποδίδει καρπούς για τις επιχειρήσεις, αφού προφασιζόμενη τα έργα και τις ημέρες της ΝΔ, δηλώνει ότι αδυνατεί να υλοποιήσει τις προεκλογικές δεσμεύσεις της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Λιμάνι του Πειραιά που, αν και κερδοφόρο, ιδιωτικοποιήθηκε, αφήνοντας μετέωρους εκατοντάδες εργαζόμενους. Αλλά και η συνολική εισοδηματική πολιτική ακολουθεί αυτή της ΝΔ: με την ακρίβεια να καλπάζει, η κυβέρνηση υποσχέθηκε αύξηση σε μισθούς και συντάξεις της τάξης των 0,03€ την ημέρα! Η ελαστική εργασία παραμένει η βασική μορφή εργασίας για όλους τους νέους. Η κατάργηση των stage στο δημόσιο , που προβλήθηκε ως εξυγίανση, αφήνει μετέωρους πλήθος εργαζόμενους, οι οποίοι μετά από μήνες αισχρής εκμετάλλευσης βρίσκονται άστεγοι. Την ίδια στιγμή, τα stage τείνουν να γίνουν «θεσμός» στον ιδιωτικό τομέα αφού επιτρέπουν στους εργοδότες , με την κάλυψη του νόμου, να διατηρούν τους εργαζόμενους κακοπληρωμένους, ανασφάλιστους και σε συνθήκες ελαστικών ωραρίων. Για όλα αυτά το μόνο που βρήκε να πει ο νέος πρωθυπουργός ήταν ότι «τα stage είναι κοινοτική οδηγία».
Οι παραπάνω κινήσεις σε εκπαίδευση και εργασία αποτελούν κομμάτια μιας ενιαίας διαδικασίας και έχουν διπλό στόχο. Αφενός , σε σχέση με τις σχολές την αυταρχικοποίηση του πλαισίου λειτουργίας των σχολών, την αναδιάρθρωση τους με στόχο την κερδοφορία του κεφαλαίου, την εντατικοποίηση των σπουδών με τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών την πειθάρχηση του φοιτητικού κινήματος. Αφετέρου, σε σχέση με τους εργαζόμενους, είναι ξεκάθαρο ότι αποτελεί στρατηγικό στόχο της άρχουσας τάξης να ξεπεράσει τη δομική κρίση του παράλογου συστήματός της, φορτώνοντας τα βάρη εξ ολοκλήρου στους εργαζόμενους προκειμένου να μη μειωθεί ούτε εκατοστό η κερδοφορία των διάφορων τομέων του κεφαλαίου.
Παράλληλα, από τη δεύτερη κιόλας ημέρα διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, παρατηρήθηκε πρωτοφανής αστυνομοκρατία στα Εξάρχεια, με συνεχείς και καθημερινές εξακριβώσεις και πογκρόμ που τρομοκρατούν κατοίκους και περαστικούς, ασκώντας φυσική και ψυχολογική βία. Την ίδια μέρα έχανε τη ζωή του ο Μoχάμεντ Καμράν Ατιφ, 25χρονος Πακιστανός μετανάστης, που υπέστη βασανιστήρια και ανηλεή ξυλοδαρμό στο αστυνομικό τμήμα Νίκαιας μετά από σύλληψή του. Είναι πλέον σαφές ότι για μία κυβέρνηση που έχει σκοπό να συνεχίσει και να εμβαθύνει την επίθεση που συντελείται σε εκπαίδευση και εργασία τα τελευταία χρόνια, πρέπει να διασφαλίσει την κοινωνική άπνοια, να κινηθεί σύμφωνα με το δόγμα «ησυχία, τάξη, ασφάλεια». Ο υπουργός «προστασίας» του πολίτη είναι παλαιός γνώριμος στην επιβολή της καταστολής, αφού επί των ημερών του στο Υπ. Δημόσιας Τάξης της κυβέρνησης Σημίτη πέρασαν όλοι οι τρομονόμοι και οι διατάξεις για τις κάμερες παρακολούθησης. Η ωμή αστυνομική βία των πρώτων ημερών διακυβέρνησης αποτελεί το πρώτο δείγμα γραφής της ολομέτωπης επίθεσης στα εργατικά και νεολαιίστικα δικαιώματα που θα ακολουθήσει.
Η μόνη απάντηση που ταιριάζει στο σκηνικό που ετοιμάζουν είναι ένα νικηφόρο κίνημα που θα εμπλέξει εργαζόμενους-φοιτητές-μαθητές και θα αναγκάσει τα αστικά κόμματα, που υποτάσσονται μέχρι τελείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να αποσύρουν τις αναδιαρθρώσεις ενώ θα αποσπάσει και νέες κατακτήσεις για το λαό. Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να προκύψει μόνο «από τα κάτω», βασιζόμενο δηλαδή στα ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία των εργαζόμενων και στις Γενικές Συνελεύσεις των σχολών. Το φοιτητικό κίνημα αποτελεί υπόθεση όλων και μόνο οι γενικές συνελεύσεις προσφέρουν τις δομές εκείνες που επιτρέπουν την έκφραση όλων, χωρίς αντιπροσώπους
Αντ’ αυτού, οι καθεστωτικές παρατάξεις (ΔΑΠ,ΠΑΣΠ,ΠΚΣ,ΑΡ.ΕΝ.) προωθούν την επανασύσταση της Ε.Φ.Ε.Ε. (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος), η καθεμιά για τους λόγους της. Η νεκρανάσταση της Ε.Φ.Ε.Ε. σημαίνει ότι το υπουργείο παιδείας θα έβρισκε τον υπάκουο συνομιλητή που ψάχνει εδώ και χρόνια, ώστε να επιβάλλει τις συντηρητικές μεταρρυθμίσεις με την δήθεν νομιμοποίηση των φοιτητών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο κίνημα του 2006-2007, όταν οι μαζικές κινητοποιήσεις των φοιτητών είχαν στήσει στον τοίχο το υπουργείο, η τότε υπουργός Μαριέττα Γιαννάκου έψαχνε απεγνωσμένα (και μάταια) για τους αντιπροσώπους της ΕΦΕΕ ώστε να τους σύρει στο στημένο διάλογο της κυβέρνησης και του ΣΕΒ. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση και η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης συκοφαντούσαν χυδαία το φοιτητικό κίνημα μιλώντας για «μειοψηφίες που κλείνουν τις σχολές», τη στιγμή που υπήρχαν αποφάσεις κατάληψης από τις γενικές συνελεύσεις 400 και πλέον σχολών. Εκείνη την περίοδο, οι φοιτητές τοποθετήθηκαν μέσω του Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων, το οποίο παρά τις αδυναμίες του και τις ελλείψεις του, αποτέλεσε ένα βήμα στην προσπάθεια για ενιαιοποίηση της δράσης του κινήματος.
Ζητήματα σχολής:
στη σχολή μας μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή αποτελεί η τροχιά της εντατικοποίησης στην οποία εδώ και καιρό έχει μπει το πρόγραμμα σπουδών μας, εφαρμόζοντας έτσι κατά γράμμα τις επιθυμίες της ΕΕ. Καθημερινά 4ωρα και 5ωρα εργαστήρια –χωρίς απουσίες και με αβέβαιη δυνατότητα αναπλήρωσης- σε συνδιασμό με εξαντλητικές παραδόσεις που προσπαθούν να καλύψουν μια συνήθως αχανή διδακτική ύλη συνθέτουν το παζλ της καθημερινότητας ενός μέσου φοιτητή της φαρμακευτικής. Και σα να μην έφτανε αυτό στην αρχή κάθε εξαμήνου καλούμαστε να καταβάλουμε ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό (χαρακτριστικό το παράδειγμα του 1ου έτους που το κόστος συνολικά αγγίζει τα 50 ευρώ) για τον εξοπλισμό των εργαστηρίων, κάτι που κανονικά θα έπρεπε να αναλαμβάνει το κράτος.

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Συμπληρώνονται αισίως 36 χρόνια από τη μεγαλειώδη λαική εξέγερση του Πολυτεχνείου και η περίοδος αυτή έχει σταθερά την ιδιομορφία να αποτελεί σημείο αναφοράς όλοι του πολιτικού φάσματος. Από τη μία τα αστικά κόμματα (Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ.)αλλά και οι παρατάξεις τους στις σχολές (ΔΑΠ και ΠΑΣΠ) προσπαθούν να ενσωματώσουν μια γνήσια λαϊκή εξέγερση και να την ευνουχίσουν, μέσα από την απόπειρα να στερήσουν το επαναστατικό μήνυμα που μεταφέρει στις επόμενες γενιές το Πολυτεχνείο. Ταυτόχρονα, προσπαθούν να υποβαθμίσουν το στοιχείο της στήριξης που απολάμβανε η χούντα από την άρχουσα τάξη καθώς είναι αυτή η τάξη που εξυπηρετούν στο σήμερα μέσα στις σχολές αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία. Από την άλλη, η Αριστερά προσπαθεί να καταστήσει επίκαιρο αυτό το μήνυμα αλλά ταυτόχρονα τα κοινοβουλευτικά τμήματα της αρνούνται να ασκήσουν κριτική για το ένοχο παρελθόν της. Πρόκειται για «μαύρες σελίδες» στην πορεία της Αριστεράς με το ΚΚΕ να καταγγέλλει, μέσω του τότε φοιτητικού του εκπροσώπου, την Αντι-ΕΦΕΕ, τον Ιανουάριο του 1974 τους αγωνιστές του πολυτεχνείου ως «προβοκάτορες της ΚΥΠ» ενώ την ίδια περίοδο το ΚΚΕ εσωτερικού είχε ανοίξει δίαυλο με τη χούντα για τη δημιουργία κοινοβουλίου.
Αντιλαμβανόμαστε ,συνεπώς, ότι κανείς δεν αποτελεί το μοναδικό φορέα της κληρονομιάς του Πολυτεχνείου και κανείς δεν δύναται να το καπηλευθεί και να μιλήσει εξ ονόματος του. Από τη μεριά μας, μένουμε μακριά από λογικές πολιτικού μνημόσυνου των αγώνων και προσέγγισης του Πολυτεχνείου σαν μια ακόμα εθνική εορτή που δήθεν προωθεί την κοινωνική ενότητα και ειρήνη. Επιθυμούμε να καταβάλλουμε προσπάθεια να παρακολουθήσουμε τα ιστορικά γεγονότα, να διδαχθούμε από αυτά και να μεταφέρουμε στο σήμερα, προσαρμόζοντας την ιστορική κληρονομιά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στις ανάγκες του σημερινού κινήματος.

ΕΤΣΙ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
• Να αποσυρθεί εδώ και τώρα ο αντιδραστικός Νόμος-Πλαίσιο.
• Καμία άδεια σε κολέγιο-ΚΕΣ, να παρθούν πίσω όσες δόθηκαν. Να σταματήσει κάθε διαδικασία νομιμοποίησης και ισοτίμησής τους. Όχι στην ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 36/05.
• Κατάργηση των ΚΕΣ και κάθε μορφής ιδιωτικής μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Καμία σκέψη για αναθεώρηση του αρ. 16 ή παράκαμψής του.
• Καταγγέλλουμε και στεκόμαστε ενάντια σε κάθε προσπάθεια παραχάραξης και ενσωμάτωσης του περιεχομένου του φοιτητικού κινήματος. Ο αγώνας στα χέρια των φοιτητών, μακριά από λογικές γραφειοκρατικοποίησης του κινήματος.
• Ανατροπή του νόμου-πλαίσιο, καμία εφαρμογή διάταξής του, να αποσυρθεί ο εσωτερικός κανονισμός. Καμία σκέψη για αξιολόγηση σε κανένα τμήμα.
• Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό. Διεύρυνση του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους. Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.
• Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση, Δημόσια και Δωρεάν για όλους.
• Ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό.
• Κατάργηση της βάσης του 10. Ενιαίο 12χρονο σχολείο με κατάργηση των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Ελεύθερη πρόσβαση σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και στην έρευνα χωρίς ταξικούς, οικονομικούς και εξεταστικούς φραγμούς.
• Να αποσυρθούν οι ψηφισμένοι νόμοι για ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ, Αξιολόγηση, έρευνα και μεταπτυχιακά.
• Aπεμπλοκή της Ελλάδας από τον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ), μπλοκάρισμα της διαδικασίας της Μπολόνια, ανυπακοή στις κατευθύνσεις και οδηγίες της ΕΕ για την εκπαίδευση.
• Καμία σκέψη για αντιδραστικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών (αλυσίδες, πιστωτικές μονάδες, κλπ.) της σχολής μας.
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγκοινωνίες για όλους τους φοιτητές.
• 1400 Ευρώ κατώτατος μισθός, για να ζουν όλοι αξιοπρεπώς από μια και μόνο δουλειά. Όχι στο “πάγωμα” των μισθών και τη λιτότητα, να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ.
• Απαγόρευση των απολύσεων, όχι στην περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων με πρόσχημα την κρίση.
• Μόνιμη, σταθερή, λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Όχι στην ανεργία και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας.
• Να καταργηθούν όλοι οι αντι-ασφαλιστικοί νόμοι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (Πετραλιά-Ρέππα-Σιούφα). Πλήρη και διευρυμένη ασφαλιστική και υγιειονομική κάλυψη όλων των εργαζομένων, καθώς και των νέων πτυχιούχων και ανέργων.
• Άμεση νομιμοποίηση των μεταναστών, να αποκτήσουν κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα. Άσυλο σε όποιον το ζητήσει. Όχι στο ρατσισμό και την ξενοφοβία. Όχι στο Σύμφωνο Μετανάστευσης της ΕΕ
• Να διαλυθούν τώρα ΜΑΤ και ειδικές δυνάμεις καταστολής, αφοπλισμός της αστυνομίας. Κατάργηση της χρήσης χημικών και δακρυγόνων. Να φύγουν οι χαφιεδοκάμερες από τους δρόμους.
• Κατάργηση των τρομονόμων της ΕΕ, καμία εφαρμογή τους. Κατάργηση της “ποινικοποίησης της κουκούλας” και των υπόλοιπων αυταρχικών διατάξεων που ψηφίστηκαν μετά το Δεκέμβρη.
• Καμία οικονομική επιβάρυνση των φοιτητών του τμήματος για τους εργαστηριακούς εξοπλισμούς. Δωρεάν διανομή αυτών από το τμήμα.
• Να σταματίσει τώρα αυτή η τρελή κούρσα της εντατικοποίησης. Δικαίωμα – τουλάχιστον μιας- απουσίας σε κάθε εργαστήριο που απαιτεί πάνω από 6 ώρες την εβδομάδα. Δυνατότητα αναπλήρωσης για τα υπόλοιπα.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:
• Συμμετοχή στις 3ημερες εκδηλώσεις του πολυτεχνείου
• Συμμετοχή στην παλαϊκή πορεία της τρίτης 17/11 στο πλευρό των φοιτητικών συλλόγων της χώρας
• Συμμετοχή του συλλόγου σε όποια εκπαιδευτική κινητοποίηση προκυρηχθεί στο διάστημα μέχρι την επόμενη γενική συνέλευση
• Νέα γενική συνέλευση του συλλόγου την Τρίτη 1/12

Περί της Ε.Φ.Ε.Ε. και κατά αυτής

2009-11-21T05:23:00.002+02:00

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου και όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη των φοιτητικών παρατάξεων (ΠΑΣΠ, ΔΑΠ, ΠΚΣ, ΑΡΕΝ) συναντώνται στα κτίρια της Νομικής αφού (ύστερα από κάλεσμα των αριστερών ΠΚΣ και ΑΡΕΝ) έχει συγκαλεστεί Τεχνική Γραμματεία ( το όργανο που θα επικυρώσει τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών και θα μοιράσει τις κάρτες στους αντιπροσώπους των φοιτητικών συλλόγων για το Πανσπουδαστικό συνέδριο) για τη νεκρανάσταση της Ε.Φ.Ε.Ε.-αιωνία της η λήθη.

Οι προαναφερθείσες παρατάξεις αποφάσισαν με σχεδόν πραξικοπηματικό τρόπο τη συνεδρίαση του οργάνου, αφού όχι μόνο δεν έχουν, έστω και ως άλλοθι, κάποια απόφαση συλλογικού φοιτητικού οργάνου που να απαιτεί αυτή τη νεκρανάσταση αλλά ξεκινούν διαδικασίες για την ανασυγκρότηση ενός γραφειοκρατικού οργάνου (που μόνο κομματικά συμφέροντα μπορεί να υπηρετεί) τη στιγμή που δεν υπάρχει ούτε καν η υπόνοια συζήτησης στο φοιτητικό κόσμο γύρω από το θέμα αυτό. Αυτονόητο είναι ότι η ευθύνη για την αποσιώπηση της διεξαγωγής τέτοιων διαδικασιών βαραίνει πρωτίστως όσους κίνησαν τα νήματα για την πραγματοποίηση τους (και να σκεφτεί κανείς ότι ήταν οι ίδιοι που κόπτονταν για την από τα κάτω ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και την ενεργό συμμετοχή των μαζών στα κοινά).

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΗ Η Ε.Φ.Ε.Ε. ;

Η Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας (Ε.Φ.Ε.Ε.) και συγκεκριμένα το κεντρικό συμβούλιο αυτής, είναι ένα άκρως γραφειοκρατικό όργανο, αποτελούμενο από 21 αντιπροσώπους των Δ.Σ. των συλλόγων όλης της χώρας, οι οποίοι εκλέγονται μία φορά το χρόνο μέσα από την κλειστή διαδικασία του πανσπουδαστικού συνεδρίου, μέλη-σύνεδροι στο οποίο είναι αντιπρόσωποι των φοιτητών με τις αναλογίες που αυτοί προέκυψαν από τις φοιτητικές εκλογές. Τα μέλη του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, για το χρόνο που έχουν εκλεγεί δύνανται να κάνουν πραγματικά ό,τι γουστάρουν, αφού δεν είναι ανακλητοί, ενώ παράλληλα δεν δεσμεύονται με κανένα τρόπο για τη μεταφορά του λόγου των γενικών συνελεύσεων πέρα από τα στενά όρια των συλλόγων- μάλλον την κομματική του γραμμή θα μεταφέρει ο καθένας. Η ΕΦΕΕ χρηματοδοτείται απευθείας από το κράτος και τα μέλη της προφανώς δεν υποχρεούνται από κανένα να λογοδοτήσουν στο φοιτητικό σώμα για τη διαχείριση των οικονομικών.

Πρόκειται με λίγα λόγια για ένα όργανο, αποκομμένο πλήρως από τις γενικές συνελεύσεις, που θα έχει δυνητικά την εξουσία, ως ‘’ανώτατο φοιτητικό όργανο’’. Για έναν ‘επίσημο συνομιλητή εκ μέρους των φοιτητών’ στο στημένο διάλογο για την παιδεία που θέλει να κάνει η κυβέρνηση, ένα όργανο που με την ανασυγκρότησή του αυτή τη στιγμή, το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να παίξει το ρόλο πυροσβεστήρα για το κίνημα..
Αποκομμένο λοιπόν από τις γενικές συνελεύσεις και άρα από τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών, το όργανο αυτό θα ενισχύσει το κλίμα απάθειας για τα κοινά στο φοιτητικό κόσμο, αφού αυτός θα ’ναι εξαναγκαστικά απών από αυτές τις πολιτικές διαδικασίες, μην έχοντας δικαίωμα λόγου και ψήφου, παρά θα πιέσει τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ να πάρουν κεντρικά θέση για τα φοιτητικά.
Γιατί εμείς που δεν επιδιώκουμε να γίνουμε γραφειοκράτες ή να αποκτήσουμε αξιώματα ανώτερα των ιδιοτήτων του φοιτητή, μας ενδιαφέρει να αγωνιστούμε δίπλα του και όχι από πάνω του, ίσος προς ίσο και όχι ανώτερος προς κατώτερο, πολίτης προς πολίτη και όχι πολιτευόμενος προς ψηφοφόρο. Δεν υποτιμούμε την πολιτική ικανότητα του και σίγουρα όχι την ευφυία του. Δεν πιστεύουμε ότι χρειάζεται να πάρει κεντρική γραμμή η ΠΑΣΠ ή η ΔΑΠ για να καταλάβει ο φοιτητής το ρόλο τους, αρκεί να συμμετάσχει σε μερικές συνελεύσεις για να δεί τις αντιφάσεις και τον τυχοδιωκτισμό τους. Για παράδειγμα ας δει τις αλλαγές στις απόψεις τους περί του τρόπου διεξαγωγής των συνελεύσεων (ψηφίσματα- πλαίσια)…

Τα τελευταία χρόνια –και ιδίως στις μάχες του 06-07- το φοιτητικό κίνημα απέδειξε ότι είναι ικανό να αυτοοργανωθεί και να παλέψει νικηφόρα για τα αιτήματά του δίχως την έγκρισή του από ‘ανώτατα όργανα’. Όλο το προηγούμενο διάστημα, ανέδειξε μορφές οργάνωσης – έστω και σε πρωτόλεια μορφή- από τις οποίες μπορούμε να διδαχτούμε ώστε να αποφύγουμε λάθη του παρελθόντος και να έρθουμε πιο έτοιμοι και δυναμικοί από ποτέ στις μάχες που έρχονται. Γιατί η ανασύνταξη του κινήματος δεν θα έρθει μέσα από στρογγυλά τραπέζια ούτε από κλειστά δωμάτια αλλά μέσα από τους συλλογικούς αγώνες ως απαίτηση των μαζών.

Νόμος Πλάισιο

2009-10-29T09:11:00.001+02:00

Σήμερα που η αντιδραστική νεοφιλελεύθερη πολιτική πλήττει ολοένα και περισσότερους τομείς, το πανεπιστήμιο δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Είναι άλλωστε εμφανής η κλιμακούμενη προσπάθεια των εκάστοτε κυβερνήσεων(ΠΑ.ΣΟ.Κ-Ν.Δ.)για αλλαγή του θεσμικού πλαισίου που διέπει το πανεπιστήμιο, ώστε να αλλάξει το καθεστώς λειτουργίας του και να παρεμποδιστεί η δράση του φοιτητικού κινήματος. Μέρος της προσπάθειας αυτής αποτέλεσε η ψήφιση του νέου νόμου πλαίσιο στις 8 Μαρτίου 2007.Οι φοιτητές, ωστόσο, μέσα από καταλήψεις-πορείες-διαδηλώσεις κατόρθωσαν ο νόμος αυτός να μείνει στα χαρτιά μέχρι σήμερα, που ουσιαστικά εφαρμόζεται για πρώτη φορά.

Τι περιλαμβάνει όμως ο νόμος πλαίσιο;

Άσυλο: Το άσυλο αποτελεί κεκτημένο του ευρύτερου λαϊκού κινήματος (από το 1965) και βασική δημοκρατική ελευθερία όλων μας. Στόχος του δεν είναι απλώς η κατοχύρωση της ακαδημαϊκής ελευθερίας στην έρευνα και διδασκαλία, αλλά και η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και η διασφάλιση της ελεύθερης πολιτικής δράσης έναντι στην ολοένα και πιο εντεινόμενη κρατική καταστολή. Ο νέος νόμος πλαίσιο προωθεί το χωροταξικό επαναπροσδιορισμό του ασύλου, καθώς και την αλλαγή του τρόπου άρσης του. Συγκεκριμένα, το άσυλο θα καλύπτει μόνο τους χώρους όπου διεξάγεται διδασκαλία και έρευνα. Άσυλο, λοιπόν, δε θα υπάρχει σε χώρους εξωτερικούς ή εσωτερικούς, αλλά ούτε και στις αίθουσες όταν δε γίνεται μάθημα και έρευνα (π.χ. κατά τη διεξαγωγή μιας γενικής συνέλευσης). Επίσης, ενώ με τον
παλιό νόμο πλαίσιο η άρση του ασύλου γινόταν με ομοφωνία του Πρυτανικού Συμβουλίου για τα ΑΕΙ και του Συμβουλίου για τα ΤΕΙ, πλέον μπορεί να γίνει με απλή πλειοψηφία αυτών.

2N(Αιώνια φοίτηση):Σύμφωνα με το νέο νόμο πλαίσιο ορίζεται ανώτατο χρονικό όριο φοίτησης τα 2ν έτη μετά το πέρας των οποίων οι φοιτητές θα διαγράφονται από τις σχολές. Η επιχειρηματολογία από πλευράς Υπουργείου στηρίζεται στην οικονομική επιβάρυνση του πανεπιστημίου λόγω των αιώνιων φοιτητών, κάτι που δεν ισχύει αφού όλες οι φοιτητικές παροχές (π.χ.πάσο) διακόπτονται μετά τα ν+2 έτη φοίτησης. Το μέτρο αυτό στοχεύει στη συνολικότερη πειθάρχηση του φοιτητή απέναντι στους καθηγητές και εντατικοποιεί την καθημερινότητά του, αναγκάζοντάς τον να ασχολείται μόνο με εκπαιδευτικές υποχρεώσεις και περιορίζοντας τον ελεύθερο χρόνο του.

Διάρκεια εξαμήνων – Εξεταστικές περίοδοι: Κάθε εξάμηνο θα διαρκεί τουλάχιστον δεκατρείς πλήρεις εβδομάδες διδασκαλίας. Διαφορετικά (σε περίπτωση δηλαδή της παραμικρής κινητοποίησης), το εξάμηνο χάνεται. Το μέτρο αυτό αποτελεί στυγνό εκβιασμό των φοιτητών και οδηγεί στην καταστολή των αγώνων τους. Επιπλέον η διάρκεια κάθε εξεταστική συρρικνώνεται στις τρεις εβδομάδες οδηγώντας σε περαιτέρω εντατικοποίηση των σπουδών.

Λίστα συγγραμμάτων: Ο διδάσκων υποχρεούται να συντάξει λίστα συγγραμμάτων από τα οποία ο κάθε φοιτητής δικαιούται μόνο ένα. Αυτή η ρύθμιση έρχεται να επιβαρύνει το φοιτητή με το οικονομικό κόστος του επιπλέον συγγράμματος, αφού συνήθως η ύλη δεν καλύπτεται από το παρεχόμενο σύγγραμμα. Επίσης, εντείνεται η αυθαιρεσία των καθηγητών καθώς θα είναι ελεύθεροι να εξετάζουν από περισσότερα συγγράμματα και τίθενται ταξικοί φραγμοί στο πανεπιστήμιο καταργώντας το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του.

Αλυσίδες μαθημάτων: Ορίζονται μαθήματα η γνώση των οποίων είναι επιστημονικά απαραίτητη για την παρακολούθηση και την επιτυχή εξέταση υποχρεωτικών μαθημάτων ανώτερων εξαμήνων, κάτι που οδηγεί σε εξοντωτικούς ρυθμούς σπουδών.

Τετραετή επιχειρηματικά προγράμματα-Manager:Κριτήριο για τη χρηματοδότηση του πανεπιστημίου θα είναι η ανταποδοτικότητα της εκπαιδευτικής και ερευνητικής του διαδικασίας. Αυτό σημαίνει ότι τετραετή αναπτυξιακά προγράμματα θα συμφωνούνται με το Υπουργείο και το πανεπιστήμιο θα καλείται να προσαρμόσει το πρόγραμμα σπουδών του για ν’ ανταπεξέλθει στις τρέχουσες ανάγκες της αγοράς. Σε διαφορετική περίπτωση, το κράτος θα κάνει περικοπές στη χρηματοδότησή του και το πανεπιστήμιο θα πρέπει από μόνο του να αναζητά οικονομική υποστήριξη από ιδιωτικούς φορείς. Την όξυνση της επιχειρηματικής λειτουργίας του πανεπιστημίου συμπληρώνει η θέσπιση του manager, ο οποίος θα διαχειρίζεται άνευ όρων τα οικονομικά του πανεπιστημίου. Ως αποτέλεσμα θα περιοριστούν τα " ανεπιθύμητα έξοδα " για τη φοιτητική μέριμνα, ενώ θα αυξηθεί η χρηματοδότηση των πιο ανταποδοτικών λειτουργιών του πανεπιστημίου.

Ανταποδοτικές υποτροφίες: Οι φοιτητές που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα θα λαμβάνουν ανταποδοτικές υποτροφίες (σε αντίθεση με τις δωρεάν φοιτητικές παροχές που ίσχυαν μέχρι σήμερα)με την υποχρέωση να προσφέρουν εργασία με " μερική απασχόληση ", καθώς και άτοκα εκπαιδευτικά δάνεια. Τα παραπάνω φυσικά θα παρέχονται ανάλογα με την πρόοδο των σπουδών τους ανά εξάμηνο.

Εφαρμογή της καθολικής ψηφοφορίας για την εκλογή των διοικητικών αρχών των ιδρυμάτων: Το μέτρο αυτό είναι κατ’ επίφαση δημοκρατικό, αφού στη πραγματικότητα ισχυροποιεί το αντιδραστικό όργανο των πρυτάνεων και των προέδρων. Πλέον κάθε απόφασή τους για την προώθηση αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων θα λαμβάνεται στο όνομα του φοιτητικού σώματος από το οποίο εκλέχθηκαν και θα έχει μια επιπλέον νομιμοποίηση.

Δύο χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου πλαίσιο η κυβέρνηση ακόμη προσπαθεί να τον εφαρμόσει κεντρικά. Σήμερα, ωστόσο, έχοντας στη νομοθετική της φαρέτρα τον Πρότυπο Εσωτερικό Κανονισμό (ΠΕΚ), κατορθώνει να περάσει όλες τις αντι-εκπαιδευτικές της μεταρρυθμίσεις μεμονωμένα σε κάποια ιδρύματα κυρίως της περιφέρειας. Ο Κανονισμός αυτός συμπυκνώνει όλες τις πτυχές του νέου νόμου πλαίσιο προσθέτοντας κάποια επιπλέον μέτρα, που στόχο έχουν την περαιτέρω πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος και την επιπλέον αντιδραστικοποίηση του πλαισίου λειτουργίας των σχολών. Συγκεκριμένα, ο ΠΕΚ εκτός από τα παραπάνω μέτρα εισάγει και τη συγκρότηση πειθαρχικών συμβουλίων επαναφέροντας, έτσι, την έννοια της ποινής, η οποία θα περιλαμβάνει από οικονομικά πρόστιμα μέχρι στέρηση
της φοιτητικής ιδιότητας και η επιβολή της θα είναι στην ευχέρεια του κάθε καθηγητή. Το μέτρο αυτό μας πηγαίνει πίσω σtον καιρό της χούντας και έρχεται να ποινικοποιήσει έννοιες, όπως η κατάληψη και η παράσταση διαμαρτυρίας, κάθε μέσου, δηλαδή, προάσπισης των φοιτητικών αναγκών και δικαιωμάτων. Ο ΠΕΚ επανεισάγει, ακόμη, το σύστημα των πιστωτικών μονάδων με βάση το οποίο η λήψη του πτυχίου δε θα εξαρτάται πλέον από την επιτυχή εξέταση συγκεκριμένου αριθμού μαθημάτων, αλλά από τη συγκέντρωση σκόρπιων μονάδων που θα έχουν κατανεμηθεί από τους καθηγητές σε διάφορες δραστηριότητες (σεμινάρια, εργασίες, πτυχία ξένων γλωσσών).Ενισχύεται, έτσι, η ανταγωνιστικότητα μεταξύ των φοιτητών, καθώς και η εξατομίκευση του πτυχίου, το οποίο μετατρέπεται πια σε ατομικό φάκελο δεξιοτήτων.

Παράλληλα με την εφαρμογή του νόμου πλαίσιο, έρχεται η αναγνώριση των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών (ΚΕΣ) και η ισοτίμηση των πτυχίων τους με αυτά της τριτοβάθμιας εκπαίδευση. Μέσα στο καλοκαίρι του 2008 η κυβέρνηση ψήφισε το νόμο για τα ΚΕΣ, ο οποίος υποτίθεται ότι είχε ως στόχο τη θέσπιση κανόνων ίδρυσης και λειτουργίας των ΚΕΣ. Λίγες εβδομάδες όμως αργότερα, η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (κοινοτική οδηγία 36/05), που καταδικάζει το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει de facto τα κολλέγια, έρχεται σαν τετελεσμένο και η κυβέρνηση τη χρησιμοποιεί για να παρουσιάσει σαν άμεση ανάγκη την αναγνώριση της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Τα ΚΕΣ των εξειδικευμένων και κατακερματισμένων προγραμμάτων σπουδών, της εντατικοποίησης και πειθάρχησης, της πλήρους έλλειψης φοιτητικού συνδικαλισμού και της πλήρους υπαγωγής της εκπαίδευσης στις ανάγκες της αγοράς και του κεφαλαίου, θα ανταγωνίζονται τα δημόσια πανεπιστήμια, έτσι ώστε να λειτουργούν κι αυτά με τον ίδιο τρόπο και σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της Πράγας και της Μπολόνια (δύο κύκλοι σπουδών, διάσπαση πτυχίου, φάκελος ατομικών δεξιοτήτων). Αυτό φυσικά θα γίνεται και υπό το διαρκή φόβο της υποχρηματοδότησης από το κράτος.

Απώτερος στόχος της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης είναι η δημιουργία του νέου μοντέλου εργαζόμενου που χρειάζεται ο καπιταλισμός, δηλαδή ενός εργαζόμενου που θα είναι πειθαρχημένος, αναλώσιμος και χωρίς εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα στο πτυχίο του. Επίσης, το πανεπιστήμιο δε θα αρκεί να προετοιμάζει την κερδοφορία του κεφαλαίου, αλλά θα πρέπει να είναι και το ίδιο κερδοφόρο. Αυτό μεταφράζεται στην εισαγωγή οικονομικής ανταποδοτικότητας και επιχειρηματικής λειτουργίας του με βάση τις ανάγκες της αγοράς.

Η απάντησή μας σε όλα αυτά που ετοιμάζουν για εμάς χωρίς εμάς θα είναι ένα ηχηρό ΟΧΙ που θα εκφραστεί μέσα από μαζικά κινήματα!!

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥΣ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Φυσάει Κόντρα...

2009-09-27T23:29:00.001+03:00

Όλο και πιο συχνά ακούμε εκφράσεις του τύπου «μας παίρνουν τις δουλειές», «ρίχνουν τα μεροκάματα», «αυξάνουν την εγκληματικότητα», ενώ θεωρίες για την ύπαρξη ανώτερων και κατώτερων φυλών ξυπνούν φαντάσματα του παρελθόντος. Ας μην είμαστε αφελείς. Τέτοια ιδεολογήματα είναι αναμενόμενα σε περιόδους οικονομικής κρίσης, αφού «βολεύουν» τόσο τους εργοδότες που μεταφέρουν την οργή των εργαζομένων μακριά τους, αλλά επιπλέον προσφέρει και στους τελευταίους ένα εξιλαστήριο θύμα για να κατηγορούν, μη βλέποντας τον πραγματικό εχθρό προς την κατεύθυνση του Κεφαλαίου.

Προφανώς, οι 100.000 και πλέον άνεργοι το 2009 στην Ελλάδα, δεν οφείλονται στον μετανάστη, αλλά στον καπιταλιστή που κλείνει την επιχείρησή του και την κοπανά σε αναζήτηση άλλου «παραδείσου εκμετάλλευσης» εργαζομένων.
Η μετανάστευση είναι στ’ αλήθεια μεταφορά εργατικών χεριών, ανθρώπων που παράγουν πλούτο. Οι μετανάστες είναι αυτοί που έκτισαν τα «οικονομικά θαύματα» του καπιταλισμού, όπως η Αμερική του προηγούμενου αιώνα, ή η Γερμανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και κάτι πιο κοντά στα δικά μας: είναι αυτοί χάρη στους οποίους, η χώρα μας πρόλαβε να τελειώσει τα έργα για την Ολυμπιάδα, τα οποία προβλήθηκαν από άλλους ως εθνική καταξίωση. Αυτοί οι άλλοι ζητούν τώρα την απέλασή τους πίσω στις χώρες που η ίδια τους η κυβέρνηση, σε συνεργασία με άλλες κυβερνήσεις και την Ε.Ε., καταστρέφουν, στο βωμό του κέρδους, αναγκάζοντας έτσι τον κόσμο να τις εγκαταλείψει.

Απ’ αυτούς που αναγκαστικά παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς για οικονομικούς ή πολιτικούς λόγους, όσοι περάσουν τα σύνορα και το λιμενικό (1942 καταγεγραμμένοι νεκροί το 2007, 1502 το 2008 και πολλοί ακόμη μη καταγεγραμμένοι νεκροί στα σύνορα της Ε.Ε.) στοιβάζονται στα «κέντρα φιλοξενίας» ώσπου να απελαθούν. Η νομιμοποίηση της παραμονής των οικονομικών μεταναστών έγινε, κι αυτή, θέμα εκμετάλλευσης «εξειδικευμένων» κυκλωμάτων. Πληρώνουν και για να περάσουν τα σύνορα και για να μείνουν εντός. Από την άλλη μεριά οι πολιτικοί πρόσφυγες, οι οποίοι υποτίθεται προστατεύονται από ειδικές διατάξεις, βρίσκουν μπροστά τους τα ίδια. Περίπου 0.5% των αιτήσεων για πολιτικό άσυλο γίνονται δεκτές στην Ελλάδα.

Ορισμένοι, τελικά, καταφέρνουν να εξασφαλίσουν εργασία. Εκεί έχουν να αντιμετωπίσουν την ωμή εκμετάλλευση, την ανασφάλιστη εργασία και τα άπειρα εργατικά ατυχήματα λόγω των απαράδεκτων συνθηκών εργασίας. Επίσης, ενώ φουσκώνουν με τις εισφορές τους, τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων, δεν μπορούν να έχουν αντίστοιχη πρόσβαση σε υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας, ούτε να μεταφέρουν συνταξιοδοτικά δικαιώματα στις χώρες τους. Σαν να μην έφταναν αυτά, η ρατσιστική βία έχει αυξηθεί κατά 175% τον τελευταίο χρόνο. Υπάρχουν οργανωμένες ομάδες φασιστών, που ενθαρρύνονται και νομιμοποιούνται ιδεολογικά από τα κόμματα (βλ. ΛΑ.Ο.Σ.). Όλο και πιο συχνά μαθαίνουμε πια τα κατορθώματά τους, όπως μαχαιρώματα, ξυλοδαρμοί, «καρτέρι» ανθρώπων μες τα ξημερώματα, ακόμη και επιθέσεις σε σπίτια αλλοδαπών. Η αστυνομία όχι μόνον κάνει τα στραβά μάτια, αλλά συμμετέχει κι αυτή, με αντίστοιχες ενέργειες (ξυλοδαρμοί στα αστυνομικά τμήματα κ.α.).

Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ συναινούν στην αντιμεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε., μέσω της στήριξης των αντίστοιχων νόμων. Όμως, και τα συνδικαλιστικά όργανα, ΓΣΣΕ – ΑΔΕΔΥ, περιορίζονται σε ανθρωπιστικά μισόλογα, χωρίς να στηρίζουν την προσπάθεια για ένωση των μεταναστών και των εργατών σ’ ένα ενιαίο μέτωπο. Ας μην ξεχνάμε ότι οι μετανάστες όχι απλά ανήκουν στην εργατική τάξη, αλλά είναι και το πιο καταπιεσμένο κομμάτι της. Το Κεφάλαιο τρέμει την εργατική ταξική ενότητα και αυτήν ακριβώς πρέπει να επιδιώξουμε. Οι μετανάστες δεν χρειάζονται ούτε συμπόνια, ούτε οίκτο, αλλά κοινούς αγώνες ενάντια στην καταπίεση. Πρέπει να αντιληφθούμε πώς είναι και δικό μας συμφέρον να τούς στηρίξουμε, αφού το μέτωπό μας θα γίνει έτσι δυνατότερο και θα ανοίξει ο δρόμος για ακόμη περισσότερες διεκδικήσεις και νίκες του εργατικού κινήματος.

Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι
Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι!!!

Κράτος και Κεφάλαιο οι μόνοι Τρομοκράτες

2009-09-27T23:22:00.003+03:00

Ζούμε σε μία περίοδο όπου το κίνημα δίνει εντονότατες μάχες προκειμένου να μπορέσει να βγει νικηφόρο μέσα από την οικονομική κρίση που έχει δημιουργηθεί για μια ακόμα φορά και που οφείλεται στις τερατώδης αντιφάσεις που προϋποθέτει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Προφανώς το κράτος, ένας στημένος διαιτητής μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων, στην προσπάθειά του να καταστείλει αυτόν τον αγώνα, εξαπολύει εναντίον του όλες τις δυνάμεις καταστολής που διαθέτει.
Η καταστολή του κινήματος μπορεί να είναι τόσο πνευματική όσο και σωματική. Στην πρώτη περίπτωση, τα ΜΜΕ με την πολύτιμη ικανότητά τους να επηρεάζουν την κοινή γνώμη, χρησιμοποιούνται προκείμενου να αποπροσανατολίζουν τους πολίτες από θέματα ύψιστης σημασίας, να παρουσιάζουν αντεργατικά μετρά που προωθούν οι κυβερνήσεις αλλά και αντισυνταγματικές αναθεωρήσεις που αφορούν την παιδεία ως αναγκαίο κακό, να δυσφημούν το κίνημα λέγοντας ότι είναι σαφώς ένα πολύ επικίνδυνο μέρος για να βρίσκεται κάποιος αφού ούτε λίγο ούτε πολύ, απαρτίζεται από τρομοκράτες και γενικά να προσπαθούν να διατηρήσουν τον κόσμο σε αδράνεια. Ιδιαίτερα δε σε περιόδους όπως αυτή της εξέγερσης του περασμένου Δεκέμβρη, τα ψέματα και η λασπολογία τους θα μπορούσαν με εξαιρετική επιείκεια να χαρακτηριστούν εξοργιστικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού, αποτελεί το αλλοιωμένο ως προς τον ήχο βίντεο που προβλήθηκε από τον σταθμό Mega και στο οποίο φαίνεται η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Κορκονέα έχοντας προσθέσει όμως ήχους συγκρούσεων κάνοντας μια απαράδεκτη απόπειρα να δικαιολογήσουν τον δολοφόνο. Τα ΜΜΕ πάντως δεν περιορίστηκαν μόνο σε αυτό αφού την στιγμή που το κίνημα μιλούσε για ζωές που χάνονται καθημερινά εξ αιτίας αυτού του παράλογου συστήματος, εκείνα προτιμούσαν να ασχολούνται με σπασμένες βιτρίνες.
Είναι όμως γεγονός πως ότι ξεφύγει από την κεραία της τηλεόρασης, το κράτος θα προσπαθήσει να το προλάβει με τις αστυνομικές του δυνάμεις. Δεν είναι λίγες οι φόρες όπου το εργατικό και το φοιτητικό κίνημα στην προσπάθεια τους να διεκδικήσουν θεμελιώδη δικαιώματα τους, εμποδίζονται με βίαιο τρόπο από την αστυνομία. Ας μην ξεχνάμε τις άγριες συλλήψεις αθώων φοιτητών του κινήματος 06-07 την χρήση χημικών έναντι αγροτών τον περασμένο Γενάρη ή ακόμη τον ξυλοδαρμό συνταξιούχων από άντρες των ΜΑΤ επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ κ.α. Με την χρήση λοιπόν χημικών, σωματικής βίας, αλλά και παρανομών συλλήψεων να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του προγράμματος προστασίας του πολίτη, η Ελληνική Αστυνομία φροντίζει εδώ και χρόνια να τιμωρεί όσους διεκδικούν μια καλύτερη κοινωνία και να τρομοκρατεί τους υπόλοιπους πολίτες δίνοντας τους έτσι μια ακόμη αφορμή για να αποποιηθούν των ευθυνών τους ως πολίτες και να παραμείνουν αδρανείς. Το ερώτημα λοιπόν είναι, αν θα υποκύψει ο καθένας από εμάς σε αυτόν τον κρατικό εκβιασμό.

Δεκέμβρης 2008

2009-09-27T23:22:00.001+03:00

Η δολοφονία του 15 χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου την 6η Δεκεμβρη 2008 αποτέλεσε την αφορμή για να ξεσπάσει η κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη, μια τομή για τους εγχώριους κοινωνικούς αγώνες. Στις ρίζες τις έκρηξης αυτής βρίσκονται μια σειρά αγώνων των εργαζομένων και της νεολαίας απέναντι στις μεταρρυθμιστικές λογικές που προωθεί η κυβέρνηση, για το «μαύρο» μέλλον που μας ετοιμάζουν…
Στην συγκεκριμένη περίοδο όπου η παγκόσμια οικονομική κρίση βρίσκεται στο αποκορύφωμά της –με άμεσες συνέπειες: την εργασιακή και ασφαλιστική ανασφάλεια, την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων, τον εργασιακό μεσαίωνα, την νεοφιλελεύθερη αντιμεταρρύθμιση, την ρατσιστική έξαρση, την εργοδοτική τρομοκρατία- το φοιτητικό κινήμα πρέπει ενεργοποιηθεί και να –αντι-δράσει επιθετικά, αγωνιζόμενο για τα δικαιώματά του.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη ήταν η φυσική συνέχεια των κινημάτων για το ασφαλιστικό, για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και αποτελεί εφαλτήριο νέων αγώνων απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές που υποβαθμίζουν και χρησιμοποιούν τον άνθρωπο στο βωμό του καπιταλισμού.Η εξέγερση αυτή είχε πολύ σημαντικό χαρακτήρα εφόσον στάθηκε το πρώτο βήμα για τη συνένωση μαθητικού, φοιτητικού, εργατικού, κινήματος σε κοινό αγώνα απέναντι σε ένα σύστημα που οργανώνει απάνθρωπα όλες τις πτυχές της ζωής μας. Άλλωστε τα κινήματα που συγκροτούνται με μαζική συμμετοχή φορέων και συνελεύσεων, ειδικά όταν υιοθετούν οξυμένες μορφές πάλης (π.χ. καταλήψεις, διαδηλώσεις κλπ) είναι τα πιο απειλητικά για την κυβερνητική εξουσία.

Ο διαρκής εμπαιγμός, ο κυνισμός και η διαφθορά του πολιτικού συστήματος δημιούργησαν τον Δεκέμβρη που με την σειρά του ήρθε να εκφοβίσει και να εκβιάσει τους εκφραστές του πολιτικού συστήματος.
Στην κατεύθυνση περιορισμού της αμφισβήτησης που έχει ακολουθήσει την κινηματική αυτή έξαρση λοιπόν, η κυβέρνηση αντιδραστικοποιεί την πολιτική της για την τρομοκράτηση και πειθάρχηση του κινήματος, την καταστολή και απονομιμοποίησή του, προωθώντας νομοσχέδια για την κουκούλα στις διαδηλώσεις, ασκώντας πιέσεις για την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου σε κάθε ευκαιρία, αλλά και με την ενίσχυση της παρουσίας της αστυνομίας και των δυνάμεων καταστολής.
Μπορούμε να παρατηρήσουμε μετά το Δεκέμβρη την ένταση της καταστολής και άμεσα. Πέρα από την κίνηση της κυβέρνησης να αυξήσει τον αριθμό των αστυνομικών και των δυνάμεων καταστολής, είναι πια καθημερινό φαινόμενο οι περιπολίες σε γειτονιές και η παρουσία δυνάμεων καταστολής σε περισσότερα κεντρικά σημεία. Ακόμα μπορούμε να δούμε την επιθετική τους στάση στις πορείες και άλλες κινητοποιήσεις, ενδεικτική της αντιδραστικής πολιτικής που προωθείται κεντρικά.

Παρά την επιθετική στάση της κυβέρνησης, το κίνημα του Δεκέμβρη έδειξε μια πρωτοφανή μαζικότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των φορέων του. Τα πολιτικά χαρακτηριστικά που ανέπτυξαν οι εξεγερμένοι μαθητές ήταν πρωτοφανή, καθώς και η ενεργοποίηση μεταναστών, ανασφάλιστων εργαζομένων και ανέργων. Το φοιτητικό κίνημα αναζωπυρώθηκε και πρωτοστάτησε στα γεγονότα του Δεκέμβρη στρέφοντας τους πολιτικούς συσχετισμούς δύναμης προς το μέρος του. Αυτό επετεύχθη παρά την κατάπτυστη στάση των εκπροσώπων της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ, οι οποίοι κράτησαν ξεκάθαρα εχθρική στάση απέναντι στις φοιτητικές κινητοποιήσεις προσπαθώντας να μπλοκάρουν τις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων που προωθούσαν τη ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος. Από την άλλη, εκτονωτικό ρόλο είχε η ΠΚΣ η οποία επιχείρησε να εγκλωβίσει την κοινωνική έκρηξη στα στενά κομματικά πλαίσια που έθεσε η γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ.
Παράλληλα με τα παραπάνω, πρέπει να κάνουμε σαφές ότι δεν αγνοούμε τις ανεπάρκειες του Δεκέμβρη και των πολιτικών δυνάμεων που συμμετείχαν σε αυτόν. Το κυριότερο ζήτημα ήταν η αδυναμία να μετουσιωθεί η αυθόρμητη λαϊκή οργή σε συνειδητή πολιτική δράση η οποία θα συγκροτούσε ένα μαζικό, διαρκές λαϊκό κίνημα σε ριζοσπαστική κατεύθυνση. Σε αυτά τα πλαίσια ασκούμε την αυτοκριτική μας καθώς παρά τη συνεπή παρουσία μας σε αγωνιστικές διαδικασίες δεν κατορθώσαμε να χαράξουμε την κατάλληλη στρατηγική που θα προσέδιδε ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά στα υποκείμενα του Δεκέμβρη και θα δημιουργούσε τις αναγκαίες επαναστατικές δομές.
Συνεπώς, δεν αποθεώνουμε το Δεκέμβρη αλλά διδασκόμαστε από αυτόν και προετοιμάζουμε τη δράση μας για τους νικηφόρους αγώνες του αύριο.

«Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι ,σε κάθε εποχή, οι κυρίαρχες ιδέες» Καρλ Μαρξ

2009-09-21T23:57:00.004+03:00

Είναι χαρακτηριστική ιδιότητα σχεδόν κάθε κοινωνικού σχηματισμού να καλύπτεται με υπερβατικούς «μανδύες». Έτσι, η φεουδαρχική κοινωνία του Μεσαίωνα κρύβει τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα της πίσω από το ιδεολόγημα του Θείου στοιχείου που υποτίθεται ότι επιτάσσει την βασιλική εξουσία και τη δουλοκτησία. Τη διαδικασία αυτή τη συναντάμε σε ακραία μορφή στον καπιταλισμό, οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του οποίου έχουν αξιοποιήσει διάφορες έννοιες για να εξομαλύνουν τις ταξικές συγκρούσεις. Σε αυτά τα πλαίσια, ο καπιταλισμός και οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς θεωρήθηκαν κατά καιρούς είτε ως ο πλέον «λογικός» τρόπος κοινωνικής οργάνωσης, είτε ο πιο «ακριβοδίκαιος» είτε ως ο μόνος «συμβατός» με την ανθρώπινη φύση ( λες και η ανθρώπινη φύση είναι κάτι το ανιστορικό και απαράλλαχτο μέσα στη διαδικασία της εξέλιξης). Ιδιαίτερα μετά την πτώση των σοβιετικών κρατών, οι ιδεολόγοι της άρχουσας τάξης αποθρασύνθηκαν πλήρως, φτάνοντας στο σημείο να μιλήσουν για «τέλος της ιστορίας», υπονοώντας ότι το καπιταλιστικό σύστημα είχε κερδίσει τη θέση του στην αιωνιότητα αφού κανείς πλέον δεν θα μπορούσε να το απειλήσει. Έτσι, τη δεκαετία του ’90 και καθώς οι προηγμένες δυτικές χώρες(με την καθοδήγηση της Ε.Ε.) «δένονταν» όλο και περισσότερο με τα νεοφιλελεύθερα ιδεώδη συνεχώς λιγόστευαν οι φωνές αμφισβήτησης του συστήματος. Σε αυτό το σημείο, τα αστικά ιδεολογήματα έφτασαν στο απόγειο της δόξας τους ενώ η αλαζονεία των εκφραστών τους έφτασε στο απροχώρητο.

Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα και αποδείχθηκε για πολλοστή φορά πως οι ιδεολογικές αυταπάτες ωχριούν μπροστά στην πραγματική εξέλιξη της οικονομικής ζωής. Οι εργαζόμενοι έχοντας αποδεχθεί σιωπηρά τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, είδαν στην αυγή της νέας χιλιετίας, την αναβίωση μεσαιωνικών συνθηκών εργασίας ενώ η περίφημη «αδιάκοπη ανάπτυξη» που θα εκμηδένιζε την ανεργία δεν φαινόταν πουθενά στον ορίζοντα. Σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί η βαθύτερη κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου μετά το 1929, η οποία έχει εδώ και ένα χρόνο καθοριστικό αντίκτυπο στις συνειδήσεις των εργαζόμενων. Με την ανεργία να εκτοξεύεται σε χώρες προπύργια της πολιτικής της Ε.Ε. (π.χ. Ισπανία 15% του ενεργού πληθυσμού) και με ξεκάθαρη τη διάθεση του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου να εντείνει την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα (βλέπε προγράμματα stage, έκθεση Σερκας), ένα μεγάλο κομμάτι των εργαζόμενων και της νεολαίας μπήκε σε μια διαδικασία απόρριψης των αστικών ιδεολογημάτων. Πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη αν σκεφθούμε ότι δεν αφορά μόνο μέλη και αγωνιστές της ριζοσπαστικής Αριστεράς αλλά υποκείμενα από όλο το πολιτικό φάσμα, τα οποία βιώνουν αυτή την περίοδο την πιο βίαιη αντίφαση ανάμεσα στην κοινωνική τους ύπαρξη και στον τρόπο σκέψης τους. Η αλλαγή αυτή των συσχετισμών επηρέασε σε ένα βαθμό ακόμα και τους αστικούς ιδεολογικούς μηχανισμούς, οι οποίοι μπροστά στην έξαρση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας αναγκάστηκαν να περιορίσουν τις μεταφυσικές φαντασιοπληξίες τους για ένα «δίκαιο σύστημα» που οργανώνει η σοφά «αυτορυθμιζόμενη αγορά».

Το ζήτημα είναι πώς θα συγκάλυπταν αυτή τη φορά οι αστικοί θεσμοί τα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης προκειμένου να μη μειωθούν ούτε ποσοστιαίο χιλιοστό τα κέρδη του κεφαλαίο. Στην ουσία, πώς θα δικαιολογούσαν την σχεδόν άνευ όρων παροχή δισεκατομμυρίων ευρώ στο τραπεζικό κεφάλαιο (το Ελληνικό κράτος εξασφάλισε 28 δις)την ώρα που η εργατική τάξη καθώς και τα διάφορα (μισθωτά ή μη) μικροαστικά στρώματα βιώνουν τη συνεχή επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου; Σε αυτή την περίπτωση χρειάστηκε να καταφύγουν στο κατασκεύασμα της «αναγκαιότητας», υπαινισσόμενοι ότι είναι αναγκαία η ενίσχυση των τραπεζών από τους φόρους των εργαζόμενων προκειμένου να αποφευχθεί η καθολική κατάρρευση της οικονομίας που θα οδηγούσε τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού στην ανέχεια. Στην περίπτωση αυτή, οι ιδεολόγοι της άρχουσας τάξης χρειάστηκε να παραδεχθούν μια μικρή αλήθεια για να καλύψουν πίσω της ένα πολύ μεγαλύτερο ψέμα. Η αλήθεια , που υπονόησαν, είναι ότι μετά από τόσες δεκαετίες κυριαρχίας το καπιταλιστικό σύστημα έχει κατορθώσει να αναδιαρθρώσει κάθε τομέα της κοινωνίας επιβάλλοντας σε κάθε περίπτωση τους όρους αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί η ολοένα και μεγαλύτερη σύμφυση των άλλων μορφών κεφαλαίου (εμπορικό, βιομηχανικό) στο τραπεζικό και γίνεται φανερή η αυξανόμενη εξάρτηση του συνόλου της κοινωνίας από το τραπεζικό σύστημα. Σε αυτά τα πλαίσια, κανείς δεν θα αρνηθεί ότι η επιβίωση των τραπεζών αποτελεί μια αναγκαιότητα μέσα στις σημερινές καπιταλιστικές συνθήκες, με την οποία συνδέεται με ποικίλους τρόπους το σύνολο του λαού. Η μεγάλη απάτη όμως, στην οποία προσπαθούν να παρασύρουν τους εργαζόμενους, είναι ότι δεν είναι δυνατό να ξεπεραστεί αυτή η σχέση εξάρτησης συνεπώς είναι «προς το συμφέρον όλων» η υποταγή σε αυτή και η διαχείριση της. Αποκρύπτουν έτσι ότι η επαναστατική δραστηριότητα του λαού μπορεί να καταστήσει απαρχαιωμένη αυτή την αναγκαιότητα, η οποία στέκεται πλέον εμπόδιο στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Οι τράπεζες, ως παράγοντας οργάνωσης της οικονομίας, είναι πλέον εμφανώς ανίκανες να διαχειριστούν , προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας, τις άνευ προηγουμένου ανεπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις. Έτσι, οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν συμμετέχοντας στις διαμάχες των αστικών κομμάτων για το αν πρέπει να χαριστεί το α ή το β ποσό στο τραπεζικό σύστημα

Συνεπώς, ας μην τρέφουμε αυταπάτες, το τελευταίο ιδεολογικό αποκούμπι του καπιταλισμού δεν θα καταρριφθεί καθόλου εύκολα και δεν αρκεί να ξεπεραστεί στην σκέψη των αγωνιστών της Αριστεράς. Έτσι, το καπιταλιστικό σύστημα έρχεται αντιμέτωπο με εσωτερικές αντιφάσεις του που όσα ιδεολογήματα και αν επιστρατεύσει δεν μπορεί να βρει λύσεις όσο στρέφεται στις ταξικές δομές που το ίδιο έχει δημιουργήσει. Η λύση έρχεται μέσα από την επαναστατική δραστηριότητα των μαζών που διεκδικώντας την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και τον εργατικό έλεγχο, βάζουν ταφόπλακα στα αστικά ιδεολογήματα.

Καλεσμα σε Πορεία: Πεμπτη 10/9

2009-09-08T20:10:00.007+03:00

Οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος δείχνουν ότι το αστικό μπλοκ δεν ντρέπεται να κρύψει τις προθέσεις του. Η δεξιά ( λέγε με Ν.Δ.) μα και η αριστερή (λέγε με ΠΑΣΟΚ) μπότα του κεφαλαίου συμφωνούν απόλυτα ότι το «εθνικό συμφέρον» επιτάσσει ένα νέο γύρο επίθεσης στα στοιχειώδη δικαιώματα των εργαζόμενων. Ενορχηστρωτής της επίθεσης είναι –όπως πάντα- η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας εξέφρασε την ανάγκη για «πάγωμα» μισθών και συντάξεων προκειμένου να ξεπεραστεί η κρίση. Συνένοχος στο νέο γύρο εγκλημάτων που σχεδιάζονται, στέκεται η υποταγμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ, η οποία όταν δεν κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, καλεί τους εργαζόμενους σε κινητοποιήσεις με αίτημα να μην ξεπουληθούν πλήρως τα εργασιακά δικαιώματα. Ουσιαστικά, ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός συνδιαλλάσσεται με το κεφάλαιο παρακαλώντας να καταπατηθούν «με μέτρο» τα δικαιώματα των εργαζόμενων.
Μπροστά στο σκηνικό αυτό που μεθοδικά έχει στηθεί, οι εργαζόμενοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τα αστικά κόμματα αλλά ούτε από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες τους. Ιδιαίτερα το διάστημα από το Δεκέμβρη και μετά έγιναν τα πρώτα αισιόδοξα βήματα για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος με τη χάραξη νέας στρατηγικής που περιλαμβάνει ριζοσπαστικούς στόχους και νέες μορφές οργάνωσης. Μέσα από την αναβάθμιση του ρόλου των πρωτοβάθμιων σωματείων, προχωράει η ρήξη με λογικές υποταγής και αυτοπεριορισμού του κινήματος, οι οποίες προωθούνται με συνέπεια από τους συνδικαλιστές εκπροσώπους των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και οι οποίες έχουν καθηλώσει και ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς. Όμως η βαθύτατη οικονομική κρίση έχει αποκαλύψει την αναποτελεσματικότητα τέτοιων στρατηγικών καθώς η όξυνση των ταξικών αντιθέσεων πιέζει ,περισσότερο από ποτέ, για ένα ριζοσπαστικό, νικηφόρο κίνημα που θα φέρει τη διέξοδο από την κρίση. Σε αυτή τη λογική, τα ριζοσπαστικά τμήματα των εργαζόμενων αγωνίζονται προκειμένου να συνδέσουν την ικανοποίηση των άμεσων αιτημάτων τους με στρατηγικές που θα φέρουν τη ρήξη με το κατεστημένο και την ανατροπή του σε σοσιαλιστική κατεύθυνση.

Σε αυτά τα πλαίσια, ορθώνονται δύο επιλογές στους φοιτητές. Είτε να επικεντρωθούν αποκλειστικά στην εξεταστική του Σεπτέμβρη και να αγνοήσουν τις ταξικές συγκρούσεις που εντείνονται γύρω τους, είτε να επιλέξουν το δρόμο της συσπείρωσης με τα πρωτοπόρα τμήματα των εργαζόμενων και της έμπρακτης αλληλεγγύης στον αγώνα για ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής και οικοδόμηση των βάσεων της εργατικής εξουσίας.
Εμείς, ως ΑΝΤΙΔΟΤΟ-ΕΑΑΚ, πιστεύουμε ότι τα συμφέροντα του φοιτητικού κινήματος είναι άρρηκτα δεμένα με αυτά του εργατικού και δεν τρέφουμε αυταπάτες για την ύπαρξη ενός «υπερταξικού» φοιτητικού κινήματος όπως το φαντάζονται οπορτουνιστικές δυνάμεις της σχολής μας π.χ. ΠΑΣΠ. Συνεπώς, καλούμε τους φοιτητές να συμμετάσχουν στην πορεία των πρωτοβάθμιων σωματείων στις 10/9, 19.30 στα Χαυτεία.

Ενισχύουμε τον αγώνα των εργαζόμενων για την ανατροπή των αντιλαϊκών πολιτικών της Ε.Ε. και τη σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση.

Ποεδρικές Εκλογές 22/6

2009-06-28T21:07:00.002+03:00

Σήμερα στη σχολή μας πραγματοποιούνται εκλογές με σκοπό την ανάδειξη προέδρου (και αναπληρωτή αυτού) του τμήματος. Η ημερομηνία που επιλέχθηκε για την πραγματοποίηση της διαδικασίας μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι, μιας και –εν μέσω εξεταστικής - η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών δεν έχει καθημερινή επαφή με τη σχολή και ως εκ τούτου δεν ενημερώνεται για τα τρέχοντα ζητήματα.
Επιλέγουν λοιπόν με αυτή την τακτική να μην έρθουν σε ευθεία σύγκρουση με το φοιτητικό σώμα και τις διεκδικήσεις αυτού αλλά να υλοποιήσουν σχεδόν υπόγεια τις επιθυμίες τους (που –τι σύμπτωση!- ταυτίζονται με το γράμμα του –νέου!- νόμου).

Εμείς, το Αντίδοτο Φαρμακευτικής, επιλέγουμε να απέχουμε από αυτή τη διαδικασία, (αλλά και από κάθε άλλη παρόμοια) που στοχεύει στη δημιουργία και ισχυροποίηση αντιδραστικών μονοπρόσωπων οργάνων όπως ο πρόεδρος σχολής και ο πρύτανης ιδρύματος. Γιατί τέτοια όργανα το μόνο που κάνουν είναι να πιέζουν για την υλοποίηση των υπουργικών εντολών που –αν μη τι άλλο- μόνο υπέρ των φοιτητών δεν είναι…
Φέτος θα εφαρμοστεί και για πρώτη φορά το μέτρο της καθολικής ψηφοφορίας των φοιτητών (σύμφωνα με το νέο νόμο πλαίσιο) έναντι της ψηφοφορίας μόνο των εκπροσώπων που ίσχυε μέχρι πρότινος .
Το μέτρο αυτό, αν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται άκρως δημοκρατικό και δείχνει ότι θα τονώσει τις συμμετοχικές διαδικασίες εις βάρος των πελατειακών σχέσεων, μόνο ως τέτοιο δεν μπορεί να εκληφθεί!
Ουσιαστικά τίποτα δεν αλλάζει προς το καλύτερο στο πεδίο των προεδρικών εκλογών, μιας και , έχοντας σαν αβάντα την περίοδο διενέργειας αυτών -εν μέσω εξεταστικής η κινητικότητα των σχολών είναι σαφέστατα μειωμένη έως ανύπαρκτη- οι φοιτητικές παρατάξεις ενεργοποιούν ανάλογα με τα συμφέροντά τους το εκλογικό τους ‘’χαρέμι’’ , ώστε να προσέλθουν στις κάλπες και να αναδείξουν τον «καλύτερο».

Ποιος όμως είναι ο καλύτερος και πως είναι σε θέση οι φοιτητές που προέρχονται αυτοβούλως –χωρίς την ανάμιξη των παρατάξεων- να τον γνωρίζουν όταν οι υποψήφιοι γίνονται γνωστοί λίγες μέρες πριν ενώ το έργο τους, οι ιδέες τους και κυρίως οι προθέσεις τους για τη σχολή , παραμένουν άγνωστα ακόμα και μετά τις εκλογές;

Και εδώ είναι που οι παρατάξεις αναλαμβάνουν για ακόμα μία φορά το ρόλο του καλού σαμαρίτη- καθοδηγητή που θα ενημερώσουν τους φοιτητές για τη διαδικασία!!Και αυτή η ενημέρωση..μόνο αμερόληπτη δεν θα είναι...

Απέχουμε λοιπόν γιατί αρνούμαστε να συμβάλλουμε στην οικοδόμηση σιδηρών ατόμων –πρόεδρος , πρύτανης κλπ- που θα συγκροτούν πειθαρχικά συμβούλια και θα άρουν το άσυλο όποτε θέλουν!
Που θα μειώνουν τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων μας και θα μειώνουν τη διάρκεια της εξεταστικής μας κατά το δοκούν! που θα ενισχύουν τις πελατειακές σχέσεις με τις φοιτητικές παρατάξεις ανάλογα με τα συμφέροντά τους !
Άτομα που εφαρμόζουν τελικά το νόμο πλαίσιο, τη διαδικασία της Μπολόνια και όλα αυτά στα οποία το φοιτητικό κίνημα εναντιώθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα…

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση της διαπλοκής και των συμφερόντων εμείς προτάσσουμε το δρόμο των Γενικών Συνελεύσεων, των αμεσοδημοκρατικών οργάνων και της διαφάνειας, αναγνωρίζοντας αυτά ως τα μόνα υπεύθυνα για τη λήψη αποφάσεων.
Γιατί αυτές είναι οι αποφάσεις που οφείλουν να μεταφέρονται και να τηρούνται σε κάθε διαδικασία και όχι η ‘απλή’ γνώμη των εκπροσώπων.

Δεν δίνουμε λευκή επιταγή, ούτε αναθέτουμε τις ευθύνες μας σε κανέναν!!
Συλλογικά αποφασίζουμε για το μέλλον μας!!

Νέο Σχήμα στη Φαρμακευτική

2009-06-28T20:12:00.001+03:00

Τι μας οδήγησε στη δημιουργία νέου σχήματος??

Τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση – και κάτω από τις επιταγές της ΕΕ και τη σύμπραξη του ΠΑΣΟΚ- επιχειρεί να επιτύχει μια άκρως αντιδραστική μεταρρύθμιση, τόσο στο χώρο του πανεπιστημίου όσο και στην κοινωνία ευρύτερα. Μετά την αποτυχημένη απόπειρα αναθεώρησης του Αρ.16 (που μπλόκαρε το γιγάντιο φοιτητικό κίνημα του 2006-2007) η κυβέρνηση προσπάθησε να περάσει από την πίσω πόρτα τις νεοφιλελεύθερες και από τη μεριά του κεφαλαίου ρυθμίσεις της μέσω του νόμου πλαισίου που ψηφίστηκε .
Παράλληλα και με την παγκόσμια οικονομική κρίση να μαστίζει την πλειοψηφία του πληθυσμού (ήδη η ανεργία , και κυρίως στα νεαρότερα στρώματα της κοινωνίας, έχει αυξηθεί κατακόρυφα) , δίνεται πάτημα στους εργοδότες για να προωθήσουν ελαστικά ωράρια και ανασφάλιστη εργασία( προβάλλουν τα προγράμματα stage και τα τετράωρα σαν όαση) και να εντείνουν τις αναίτιες απολύσεις εργαζομένων (βλ. Νίκος Νικολόπουλος στα JUMBO, Πατάκης κ.ά.) περισσότερο από ποτέ ακυρώνοντας έτσι θεμελιώδεις κατακτήσεις του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.

Το γενικότερο αρνητικό κλίμα δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και τη σχολή μας , η οποία φαίνεται να ενσωματώνει με το πέρασμα του χρόνου όλο και περισσότερες πτυχές της αντιδραστικών νομοσχεδίων. Και πώς να μη συμβεί αυτό όταν οι μεταρρυθμιστές δεν βρίσκουν ισχυρές αντιστάσεις απέναντι τους; Αναλύοντας λίγο τα αποτελέσματα των τελευταίων φοιτητικών εκλογών, εύκολα διαπιστώνουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία του φοιτητικού σώματος δεν συμμετείχε στη διαδικασία αδιαφορώντας έτσι για όλα τα παραπάνω!
Παρατηρείτε επίσης έλλειψη συσπείρωσης των φοιτητών της σχολής γύρω από έναν αριστερό πόλο που θα μπορέσει άμεσα να συγκρουστεί με την κυβερνητική πολιτική και να επιφέρει νίκες. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτές οι εκλογές διεξήχθησαν κάτω από τη σκιά του Δεκέμβρη, της επίθεσης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα – και ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει- και τις επιθέσεις που καθημερινά δέχεται το πανεπιστημιακό άσυλο….

Τι πρεσβεύουν όμως οι υπόλοιπες δυνάμεις της σχολής μας??

ΔΑΠ: ο κύριος εκφραστής της κυβέρνησης και της πολιτικής της στο χώρο του πανεπιστημίου. Η ‘’δύναμη αλλαγής’’ που στα πλαίσια του οράματός της προσπαθεί να βγάλει λάδι τους κρατικούς δολοφόνους και ληστές που στοχοποίησε η εξέγερση του Δεκέμβρη. Είναι η παράταξη που υπερασπίζεται με κάθε τρόπο τις επιχειρούμενες μεταρρυθμίσεις καθώς και την εφαρμογή των κοινοτικών οδηγιών.
ΠΑΣΠ: ακόμα μια φοιτητική παράταξη χωρίς ουσιαστικές πολιτικές θέσεις. Παρά τα ‘’αγωνιστικά τσιτάτα΄΄ της και την ΄΄αριστερή στροφή΄΄ που επικαλούνται , δεν προσπαθούν να αφυπνίσουν πολιτικά το φοιτητικό κόσμο αλλά επιδιώκουν μόνο την απολίτικη εκλογική στήριξή τους. Στις Γενικές Συνελεύσεις (αν και όποτε αυτές γίνονται) τίθεται κατά των επιχειρούμενων αλλαγών παρ’όλα αυτά όχι μόνο δεν κάνει τίποτα για να αντισταθεί σε αυτές αλλά υποστηρίζει και αρκετές πτυχές τους (διεκδικεί παραπέρα επιχειρηματικοποίηση, ανταγωνιστικότητα κ.α. μέσω ατομικού φακέλου προσόντων, πιστωτικών μονάδων κλπ)

Τόσο η ΔΑΠ όσο και η ΠΑΣΠ είναι δυνάμεις που απαξιώνουν πλήρως την πολιτική παρέμβαση στη σχολή ενώ προσπαθούν να εγκλωβίσουν τον κόσμο μέσα από τα super party, τα big events, τις δωρεάν σημειώσεις και τις εκδρομές που διοργανώνουν. Και οι δύο αποφεύγουν με κάθε τρόπο τη διαδικασία της γενικής συνέλευσης μιας και εκεί φαίνονται οι πραγματικές πολιτικές θέσεις τους. Στήριξη των παρατάξεων αυτών λοιπόν σημαίνει ενίσχυση του κλίματος συναίνεσης και απαισιοδοξίας ενός κόσμου που κυριαρχεί η λογική του «σκύψε κι άλλο το κεφάλι» και του ατομικού δρόμου.

ΠΚΣ: η ΠΚΣ με τις μόνιμα αγωνιστικές, δήθεν επιθετικές κορώνες της, προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι μόνο αυτή και ο κομματικός της φορέας (ΚΚΕ) κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και συνεπώς χρίζουν της αμέριστης στήριξης του φοιτητικού σώματος. Στην πραγματικότητα εμμένουν στην κομματική τους περιχαράκωση, στη στείρα καταγγελία, στην υποτίμηση του πολιτικού αγώνα(δε συμμετέχει σε διαδικασίες αν δεν τις ελέγχει απόλυτα) και με τη χωρίς πλάνο «αντεπίθεση». Στο όνομα μιας δήθεν ιδεολογικής καθαρότητας αρνείται –σχεδόν πάντα- να συνδιαμορφώσει με τις υπόλοιπες δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς (όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο) και δεν καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια να δώσει απαντήσεις σε καθημερινά ζητήματα των φοιτητών. Χαρακτηριστική υπήρξε η στάση της το Δεκέμβρη που έπαιξε ουσιαστικά το ρόλο θερμοστάτη για το κίνημα , κάνοντας χωριστές πορείες και ασκώντας δεξιά κριτική στον κόσμο που συμμετείχε στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις.

ΔΙΚΤΥΟ-ΑΡΕΝ: παρ’ ότι πιο αγωνιστικό από τις υπόλοιπες δυνάμεις δεν καταφέρνει να συσπειρώσει τον αριστερό χώρο της σχολής ώστε να δημιουργηθεί ένας αξιόλογος «αριστερός πόλος» εξαιτίας των αντιφάσεων στο εσωτερικό της( υποστηρίζουν τις Γ.Σ. ως ανώτατο όργανο χωρίς ουσιαστικά να τις καλούν, δεν παρεμβαίνουν δυναμικά σε βασικά καθημερινά ζητήματα της σχολής –στη σχολή μας έγιναν ανεμπόδιστα εργαστήρια την ημέρα των φοιτητικών εκλογών- κ.ά.). Τάσσεται υπέρ μιας πιο αριστερής διαχείρισης του συστήματος και όχι της ανατροπής του ενώ ορισμένες φορές, επιχειρεί το εκλογικό καπέλωμα των κινημάτων. Η ΑΡΕΝ λόγω της σύνδεσης της με τον ΣΥΡΙΖΑ αναγκάζεται πολλές φορές να αναδιπλώσει τις πολιτικές της προκειμένου να μην ζημιωθεί εκλογικά ανατρέποντας έτσι και τα όποια κινηματικά αντανακλαστικά έχει. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η στάση της τον Ιανουάριο όπου προκειμένου να μην έχει πολιτικό κόστος ο χώρος τους, όχι απλά δεν πρότειναν συνέχεια και κορύφωση των κινητοποιήσεων, αλλά ουσιαστικά δεν ξανατέθηκε ζήτημα γενικής συνέλευσης!

Τι είμαστε τελικά εμείς??

Απέναντι στο αβέβαιο μέλλον που μας ετοιμάζουν αλλά και το μουντό παρόν που βιώνουμε, προτάσσουμε το δρόμο των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών και των συλλογικών διεκδικήσεων. Προτάσσουμε ως ανώτατο όργανο του φοιτητικού συλλόγου τις Γενικές Συνελεύσεις αφού μόνο εκεί μπορούν να συμμετέχουν κι να ακουστούν όλοι πραγματικά οι φοιτητές και οι διαφορετικές απόψεις, εξασφαλίζοντας έτσι τον πλουραλισμό –βασικό στοιχείο της δημοκρατίας. Έξω από αυτιστικές λογικές επιδιώκουμε τη σύνδεσή μας με τον υπόλοιπο φοιτητικό κόσμο αλλά και την κοινωνία εν γένει καθώς και την εξωτερίκευση των αιτημάτων και ανησυχιών μας. Έτσι κρίνοντας απαραίτητο τον πανελλαδικό συντονισμό των Φ.Σ. (ειδικά σε κινηματικές περιόδους) τασσόμαστε υπέρ του ενιαίου βηματισμού μέσω των αποφάσεων που προκύπτουν από το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων και επιδιώκουμε σύνδεσή μας με το εργατικό και μαθητικό κίνημα.
Ως αριστερή δύναμη θεωρούμε ότι στο χώρο μας δεν ταιριάζουν λογικές συνδιαχείρησης και συνδιοίκησης με τις ανώτερες πανεπιστημιακές αρχές καθώς τα συμφέροντα των τελευταίων αρκετές φορές είναι αντικρουόμενα με της πλειοψηφίας των φοιτητών.
Τέλος παλεύουμε συλλογικά(και όχι με όρους ανάθεσης) για δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλες και όλους και απεμπλοκή του πτυχίου μας από τον εργασιακό μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν.

Σχήμα: Το Αντίδοτο είναι σχήμα, μια ζωντανή, ανοικτή πολιτική συλλογικότητα και όχι παράταξη. Προαπαιτούμενο αποτελεί η αμεσοδημοκρατική λειτουργία και ο διάλογος, με καλά οργανωμένο και προετοιμασμένο τρόπο των συζητήσεων. Η καλύτερη κατά το δυνατόν απόφαση επιτάσσει κάθε φορά τη σωστή εξέταση όλων των παραμέτρων, την ανάδειξη του πλούτου των διαφορετικών απόψεων και την πιο ενιαία απόφαση και ενότητα στην πράξη.

Όμως η Ε.Α.Α.Κ. τι είναι και τελικά εμείς γιατί συμμετέχουμε σε αυτήν;

Τα σχήματα της Ε.Α.Α.Κ. συγκροτήθηκαν το 1991 πάνω στις φλόγες του κινήματος που ανέτρεψε το νόμο του Κοντογιαννόπουλου. Ήταν μια εποχή που οι δυνάμεις της ΔΑΠ χτυπούσαν βίαια τις φοιτητικές και μαθητικές καταλήψεις με αποκορύφωμα τη δολοφονία του καθηγητή Τεμπονέρα από στέλεχος της ΟΝΝΕΔ. Εκείνη την περίοδο ο κόσμος της αριστεράς και των αγώνων συναντήθηκε στις επιτροπές καταλήψεων και μαζί με την ενεργή υποστήριξη του δυναμικού της ριζοσπαστικής αριστεράς δημιουργήθηκε η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση.
Από τότε μέχρι σήμερα πρωταγωνιστικός ήταν ο ρόλος των σχημάτων της Ε.Α.Α.Κ. σε όλες τις μεγάλες (ν/σ Κοντογιαννόπουλου, ν/σ Αρσένη, αρ.16 και άλλα) και ή μικρές (σπάσιμο μαθημάτων αλυσίδας και άλλων εσωτερικών περιοριστικών κανονισμών) μάχες του φοιτητικού κινήματος απέναντι στις επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων. Εδώ και 18 χρόνια αναρωτιούνται τα κομματικά επιτελεία και οι αντίστοιχοι φορείς τους στα πανεπιστήμια για το πώς είναι δυνατόν μια τέτοια «παραφωνία» χωρίς οικονομική ενίσχυση και στήριξη από τα ΜΜΕ να συνεχίζει να υπάρχει και να τους δημιουργεί προβλήματα αυξάνοντας παράλληλα τις δυνάμεις της.
Τα σχήματα της Ε.Α.Α.Κ. έχουν καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να υπάρχουν γιατί είναι αυτά που προωθούν την παραγωγή πολιτικής και λήψης αποφάσεων από τα κάτω, δραστηριοποιώντας τους φοιτητές μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και κινηματικές διαδικασίες , μακριά από λογικές ανάθεσης και αντιπροσώπευσης , βοηθώντας την ανάπτυξη νικηφόρων κινημάτων. Γιατί τα σχήματα της Ε.Α.Α.Κ. δεν αρκούνται να παλεύουν για μικροδιορθώσεις στο αποκρουστικό σκηνικό που ολοένα ορθώνουν γύρω μας αλλά παλεύουν για να το ανατρέψουν συθέμελα. Στηρίζοντας αυτή την ανεξάρτητη ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική φωνή, προβάλουμε ένα αντίπαλο δέος και μια «παραφωνία» απέναντι στην καταθλιπτική ομοφωνία του αστικού μπλόκ εξουσίας και των εκφραστών του μέσα στα πανεπιστήμια.
Προβάλλοντας το ανατρεπτικό της περιεχόμενο, αμφισβητώντας τις πτυχές του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος , με τις αντιιεραρχικές και αμεσοδημοκρατικές της δομές και υπηρετώντας τόσα χρόνια το σύνθημα ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ , η Ε.Α.Α.Κ. είναι η πτέρυγα της ανεξάρτητης ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς στα πανεπιστήμια.

Ένας τέτοιος πολιτικός, πολιτιστικός και κοινωνικός χώρος μπορεί να ανθίσει στις νέες συνθήκες στη σχολή μας.
Αυτή είναι κι η φιλοδοξία μας με τη διαμόρφωση του ανεξάρτητου αριστερού σχήματος φαρμακευτικής, Αντίδοτο.
Αποτελεί και δική μας ευθύνη να βοηθήσουμε σε αυτή την εποχή των συγκλονιστικών αλλαγών να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας.
Σε αυτό το δρόμο καλούμε όλους/όλες να συμπορευτούν στον αγώνα μας