Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά την πραξικοπηματική ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος στις 29 Ιούνη έχει χάσει κάθε ψήγμα νομιμοποίησης στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων και της νεολαίας. Παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του Μαΐου και του Ιούνη, η κυβέρνηση αυτή, σπεύδει μέσα στο κατακαλόκαιρο να περάσει μία σειρά από αντιλαϊκές τομές, θεωρώντας πως μπορεί να αποφύγει τον οδοστρωτήρα των κοινωνικών αντιδράσεων.
Ο χώρος της εκπαίδευσης βρίσκεται ήδη σε αναβρασμό. Στα σχολεία οι τραγικές ελλείψεις του προσωπικού κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς ενώ νέος γύρος μαζικών συγχωνεύσεων ετοιμάζεται το φθινόπωρο. Τα πανεπιστήμια μετά την δραματική υποχρηματοδότηση που αντιμετώπισαν πέρυσι και την ψήφιση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων βρίσκονται μπροστά στην επικείμενη ψήφιση του νέου νόμου Διαμαντοπούλου.
Οι αλλαγές που προτείνονται έρχονται να καταργήσουν το δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο έτσι όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα και να το προσδέσουν στο άρμα του μνημονίου δίνοντας στη νεολαία κατάρτιση, μισή δουλειά και μισές ελευθερίες για μισή ζωή. Στο στόχαστρο μπαίνουν οι φοιτητές, οι πανεπιστημιακοί των κατώτερων βαθμίδων και οι εργαζόμενοι των ιδρυμάτων. Με το νόμο αυτό οι διοικήσεις των πανεπιστημίων θα αποτελούνται από τα Συμβούλια Διοίκησης, η σύνθεση των οποίων θα περιλαμβάνει τόσο πανεπιστημιακούς αλλά και στελέχη επιχειρήσεων διευρύνοντας έτσι μια αγοραία αντίληψη σε σχέση με την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που επιβάλλει η έρευνα να υποτάσσεται στις ανάγκες του κεφαλαίου, και οι σπουδές άμεσα καθοριζόμενες από τις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς, να βαραίνουν αποκλειστικά τις πλάτες των φοιτητών και των οικογενειών τους.
Το πανεπιστήμιο του μνημονίου προετοιμάζεται για να βγάζει τους εργαζόμενους του μνημονίου, χωρίς δουλειά, με μισθό πείνας, ελαστικούς και αναλώσιμους. Διαλύεται συνολικά η λογική των ενιαίων πτυχίων και των γνωστικών αντικειμένων. Η δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης επαγγελματικών κι εργασιακών δικαιωμάτων αφαιρείται μέσω της κατάργησης των πτυχίων και της αντικατάστασης τους από τις πιστωτικές μονάδες για κάθε φοιτητή, προετοιμάζοντας έτσι τη γενιά των 592 ευρώ, της ανασφάλιστης, ελαστικής εργασίας, όπως ακριβώς ορίζεται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Οι σπουδές χάνουν τον ενιαίο ιστό τους και μετατρέπονται σε ένα άθροισμα δεξιοτήτων και πληροφοριών που ο καθένας κατέχει και αγοράζει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι πρυτάνεις,επί της ουσίας, θα διορίζονται από το ίδιο το υπουργείο και δεν θα εκλέγονται από την πανεπιστημιακή κοινότητα, για να μπορεί ακριβώς να ελέγχει ασφυκτικά την λειτουργία του (όπως γινόταν περίπου και στην χούντα!) Η συμμετοχή των φοιτητών περιορίζεται στην εκλογή 1 μέλους που θα συμμετέχει στο ΣΔ ενώ η δυνατότητα παρέμβασης των φοιτητικών συλλόγων στο όργανα συνδιοίκησης παύει. Τέλος επιχειρεί να τελειώσει με το πανεπιστήμιο-κέντρο αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής και συλλογικής δράσης. Καταργείται το Πανεπιστημιακό άσυλο ως χώρος ανάπτυξης και προάσπισης των αγώνων του φοιτητικού και του λαϊκού κινήματος, ενώ δημιουργείται ένα συνολικό αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας κυρίως για τους φοιτητές αλλά και για τους καθηγητές. Ο νόμος διαμορφώνει για το φοιτητή μια ασφυκτική καθημερινότητα, όπου θα πρέπει να τρέχει διαρκώς απ'το αμφιθέατρο στο εργαστήριο για πρόλαβει να τελειώσει τη σχολή πριν τον διαγράψουν. Συνολικά επιχειρείται η πλήρης παράδοση του πανεπιστημίου στα συμφέροντα του κεφαλαίου την μνημονιακή πολιτική. Μέσα από την ένταση των επιχειρηματικών κριτηρίων σε κάθε έκφανση της λειτουργίας του πανεπιστημίου, επιχειρείται να αναδειχθεί σε κυρίαρχο δόγμα το δίπτυχο κυνήγι του κέρδους-περιορισμός του κόστους εκπαίδευσης.
Θέλουν να διαλύσουν κάθε λαϊκή κατάκτηση, τη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, να κάνουν την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προνόμιο των οικονομικά ισχυρών. Θέλουν να φέρουν στην Ελλάδα όλες αυτές τις αλλαγές που έχουν εφαρμοστεί σε αρκετές χώρες του δυτικού κόσμου. Αλλαγές που έφεραν μια πραγματικότητα ενάντια στην οποία εξεγείρονται οι νέοι σε όλο τον κόσμο, από την Γαλλία και την Αγγλία μέχρι τη Χιλή.
Όλα τα παραπάνω λοιπόν θα τεθούν στην προμετωπίδα του αγώνα ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου αλλά και συνολικά στις αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία και την κοινωνία που φέρνει ακατάπαυστα η κυβέρνηση ακόμα και μέσα στον Αύγουστο για να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα ΕΕ-ΔΝΤ. Το φοιτητικό κίνημα χρειάζεται να βγει ξανά στο προσκήνιο με μαζικές γενικές συνελεύσεις και καταλήψεις, όπως το 1990-91, το 1998 και στους ηρωικούς αγώνες του 2006-07, μαχητικά κι ανυποχώρητα, με τα μάτια στραμμένα σε όλη την κοινωνία, που αντίστροφα το παρακολουθεί για να πάρει θάρρος κι έμπνευση ξεσηκωμού. Τα πανεπιστήμια δεν νοείται και δεν πρόκειται να λειτουργήσουν με αυτόν τον νόμο. Τα πανεπιστήμια θα γίνουν εκείνα τα κέντρα αγώνα για την ανατροπή του νόμου και της αντιλαϊκής πολιτικής. Καλούμε κάθε κοινωνική κατηγορία εντός του πανεπιστημίου και κάθε πολιτική δύναμη σε ανυποχώρητο αγώνα για να ανατράπει ο νόμος έκτρωμα που διαλύει και τσακίζει το δημόσιο δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο
Ξέρουμε ότι τώρα είναι η ώρα του ξεσηκωμού. Καλούμε άμεσα τους φοιτητές, τους δασκάλους, του καθηγητές, τους μαθητές και όλη την κοινωνία να παλέψουμε από κοινού για να μην ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο έκτρωμα, για την ανατροπή του με μαχητικό αγώνα διαρκείας απ'την μέρα της ψήφισης του χυδαίου νόμου. Αλλά και για την ανατροπή όλης της βάρβαρης πολιτικής, που οδηγεί τους εργαζόμενους και τους νέους στην φτώχεια και την εξαθλίωση, για την ήττα και την πτώση της Χούντας της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ που καταδυναστεύει τη ζωή μας. Η επίθεση στην εκπαίδευση γίνεται σε βάρος των εργαζόμενων και των παιδιών τους.
Τους περασμένους μήνες βρεθήκαμε όλοι μαζί στους δρόμους και τις πλατείες, κρατηθήκαμε στις ίδιες αλυσίδες, φωνάξαμε και τραγουδήσαμε όλοι μαζί, αντισταθήκαμε στην κρατική καταστολή. Να βρεθούμε και πάλι. Μπορούμε να τους νικήσουμε.
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 24/08 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ.
Ο ΝΟΜΟΣ-ΕΚΤΡΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΤΕΙ-Η ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ.ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ
Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011
Πέμπτη 19 Μαΐου 2011
Ένας χρόνος μνημόνιο…
Ένας χρόνος ελπιδοφόρων αγώνων...
Ή με την κυβέρνηση, την ΕΕ το ΔΝΤ και τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου
Ή
Με τη νεολαία, τους εργαζόμενους και τους ανυποχώρητους αγώνες
Με τις ανάγκες μας για μια αξιοπρεπή εργασία και ζωή
Με μια εκπαίδευση στη βάση των αναγκών και των δικαιωμάτων μας
Με τη χειραφέτηση και τις συλλογικές διεκδικήσεις
Με την αριστερά της ρήξης ,της ανατροπής και της νίκης
Καλούμε όλους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες της σχολής στους αγώνες για το μέλλον μας! Να πιάσουμε το νήμα των υπόλοιπων κοινωνικών αγώνων, και να γίνουμε η γενιά της Αμφισβήτησης, η γενιά της Ανατροπής, η γενιά της Νίκης!
Ή με την κυβέρνηση, την ΕΕ το ΔΝΤ και τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου
Ή
Με τη νεολαία, τους εργαζόμενους και τους ανυποχώρητους αγώνες
Με τις ανάγκες μας για μια αξιοπρεπή εργασία και ζωή
Με μια εκπαίδευση στη βάση των αναγκών και των δικαιωμάτων μας
Με τη χειραφέτηση και τις συλλογικές διεκδικήσεις
Με την αριστερά της ρήξης ,της ανατροπής και της νίκης
Καλούμε όλους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες της σχολής στους αγώνες για το μέλλον μας! Να πιάσουμε το νήμα των υπόλοιπων κοινωνικών αγώνων, και να γίνουμε η γενιά της Αμφισβήτησης, η γενιά της Ανατροπής, η γενιά της Νίκης!
Ανακοινωθέν 11 Μάη
Ανακοίνωση Τοπικής Επιτροπής ΕΙΝΑΠ Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας
11/5/2011
Σήμερα γίναμε μάρτυρες της ατέλειωτης και ασύλληπτης βαρβαρότητας που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση των μνημονίων προκειμένου να καταστείλει κάθε υγιή αντίδραση πολίτη που αντιστέκεται στα σχέδια που απεργάζεται το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και εφαρμόζουν πιστά οι υπηρέτες τους στη χώρα.
Δεκάδες τραυματισμένοι – χτυπημένοι από τα ΜΑΤ διαδηλωτές διακομίστηκαν με το ΕΚΑΒ ή ήλθαν μόνοι τους στο νοσοκομείο μας. Οι περισσότεροι με θλαστικά τραύματα στο κεφάλι. Ανάμεσά τους 30χρονος διαδηλωτής που διακομίστηκε σε βαριά, προθανάτιο κατάσταση, με ανισοκορία και τεράστιο επισκληρίδιο αιμάτωμα. Αυτήν τη στιγμή χειρουργείται από συναδέλφους μας που αγωνίζονται να σώσουν τη ζωή του.
Καταγγέλλουμε την αστυνομική αυθαιρεσία και βαρβαρότητα.
Καταγγέλλουμε όλα τα μέλη της Ελληνικής Κυβέρνησης και τον πρωθυπουργό της χώρας για την δολοφονική απόπειρα ενάντια στον συγκεκριμένο συμπολίτη μας που είναι σε βαριά κατάσταση και κινδυνεύει η ζωή του, αλλά και ενάντια σε όλους τους άλλους διαδηλωτές.
Η βία και η καταστολή ενάντια στο λαό που αντιστέκεται έχουν κοντά ποδάρια.
Η κυβέρνηση, με την ασύστολη τακτική του βιασμού όλων των λαϊκών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την επιβίωση, αλλά και με την ωμή άσκηση βίας που άμεσα απειλεί τις ζωές συμπολιτών μας, το μόνο που καταφέρνει είναι να μεγαλώνει το πείσμα και την απόφαση που έχουμε πάρει να αγωνιστούμε μέχρις εσχάτων για να έχει ο λαός μας ψωμί, παιδεία και ελευθερία.
Δεν θα ησυχάσουμε μέχρις ότου τιμωρηθούν οι ένοχοι της δολοφονικής απόπειρας!
Δεν θα ησυχάσουμε μέχρις ότου κερδίσει ο λαός μας όλα όσα δικαιούται!
11/5/2011
Σήμερα γίναμε μάρτυρες της ατέλειωτης και ασύλληπτης βαρβαρότητας που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση των μνημονίων προκειμένου να καταστείλει κάθε υγιή αντίδραση πολίτη που αντιστέκεται στα σχέδια που απεργάζεται το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και εφαρμόζουν πιστά οι υπηρέτες τους στη χώρα.
Δεκάδες τραυματισμένοι – χτυπημένοι από τα ΜΑΤ διαδηλωτές διακομίστηκαν με το ΕΚΑΒ ή ήλθαν μόνοι τους στο νοσοκομείο μας. Οι περισσότεροι με θλαστικά τραύματα στο κεφάλι. Ανάμεσά τους 30χρονος διαδηλωτής που διακομίστηκε σε βαριά, προθανάτιο κατάσταση, με ανισοκορία και τεράστιο επισκληρίδιο αιμάτωμα. Αυτήν τη στιγμή χειρουργείται από συναδέλφους μας που αγωνίζονται να σώσουν τη ζωή του.
Καταγγέλλουμε την αστυνομική αυθαιρεσία και βαρβαρότητα.
Καταγγέλλουμε όλα τα μέλη της Ελληνικής Κυβέρνησης και τον πρωθυπουργό της χώρας για την δολοφονική απόπειρα ενάντια στον συγκεκριμένο συμπολίτη μας που είναι σε βαριά κατάσταση και κινδυνεύει η ζωή του, αλλά και ενάντια σε όλους τους άλλους διαδηλωτές.
Η βία και η καταστολή ενάντια στο λαό που αντιστέκεται έχουν κοντά ποδάρια.
Η κυβέρνηση, με την ασύστολη τακτική του βιασμού όλων των λαϊκών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την επιβίωση, αλλά και με την ωμή άσκηση βίας που άμεσα απειλεί τις ζωές συμπολιτών μας, το μόνο που καταφέρνει είναι να μεγαλώνει το πείσμα και την απόφαση που έχουμε πάρει να αγωνιστούμε μέχρις εσχάτων για να έχει ο λαός μας ψωμί, παιδεία και ελευθερία.
Δεν θα ησυχάσουμε μέχρις ότου τιμωρηθούν οι ένοχοι της δολοφονικής απόπειρας!
Δεν θα ησυχάσουμε μέχρις ότου κερδίσει ο λαός μας όλα όσα δικαιούται!
Πέμπτη 5 Μαΐου 2011
Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση στο Σχολείο
Εντός του Μάρτη ολοκληρώθηκαν οι συναντήσεις των ιθυνόντων του υπ. Παιδείας, τόσο με τις επιστημονικές ενώσεις των καθηγητών ανά μάθημα όσο και με τους υπευθύνους των σχολών ΑΕΙ-ΤΕΙ, για τη συμφωνία στα προαπαιτούμενα μαθήματα ανά κατεύθυνση. Το σχέδιο του «Νέου Σχολείου», βρίσκεται στο τελικό στάδιο της επεξεργασίας του. Μέσα από αυτό αλλάζει εντελώς η δομή της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης όπως την γνωρίζαμε έως τώρα. Φυσικά, από την μέγγενη της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης δεν επηρεάζονται μόνο οι μαθητές και οι οικογένειές τους αλλά και μια μεγάλη μερίδα των εκπαιδευτικών. Κομβικά η μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση έχει ως εξής:
Όσον αφορά το περιεχόμενο σπουδών και διδασκαλίας και σχολικοί κανονισμοί.
Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού επεκτείνεται το ωράριο παρακολούθησης μαθημάτων και ορίζεται το ολοήμερο σχολείο. Συγκεκριμένα από 828 ώρες ετησίως τα παιδιά από 7 έως 8 χρονών θα κάνουν 1274 ώρες μαθημάτων. Με ανάλογο τρόπο αυξάνονται οι ώρες μαθημάτων καθώς προχωρούμε στις τάξεις με αποκορύφωμα τις τελευταίες τάξεις του λυκείου. Παράλληλα εισάγονται νέα γνωστικά αντικείμενα τα οποία δεν έχουν σκοπό την όποια γενική γνώση αλλά ευθυγραμμίζονται με την ανάγκη απόκτησης ορισμένων βασικών δεξιοτήτων ώστε οι μαθητές σταδιακά να προετοιμάζονται για την εργασία. Επίσης πλέον το μάθημα των αγγλικών θα διδάσκεται υποχρεωτικά από την 1η δημοτικού(στόχος: η απόκτηση κρατικού πιστοποιητικού γλωσσομάθειας μέχρι το τέλος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης). Όσον αφορά την δευτεροβάθμια εκπαίδευση η Α’ λυκείου θα είναι τάξη προσανατολισμού, η Β' και η Γ' εξειδίκευσης, ενώ το τρίπτυχο της μεταρρύθμισης είναι «λίγα μαθήματα, δραστικός περιορισμός της γενικής παιδείας και προσαρμογή σε κύκλους μαθημάτων».
Πιο συγκεκριμένα το νομοσχέδιο του υπ. Παιδείας για το «Νέο Λύκειο» φέρνει τέσσερις ριζικές ανατροπές:
1. Καθιερώνεται για πρώτη φορά η Εργασία (αντίστοιχη της Πτυχιακής για την τριτοβάθμια εκπαίδευση), που θα βαθμολογείται από ειδική επιτροπή και θα βαρύνει στην εισαγωγή του υποψηφίου σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.
2. Δημιουργείται από την Α' μέχρι και τη Γ' Τάξη ο ατομικός φάκελος του μαθητή (portfolio), που θα παρακολουθεί τη βαθμολογική εξέλιξή του.
3. Δημιουργούνται τέσσερις, απολύτως εξειδικευμένες σε επιστημονικό αντικείμενο, κατευθύνσεις σπουδών στη Γ' Λυκείου και λιγοστεύουν δραματικά τα «περιττά» μαθήματα.
4. Αυξάνονται οι ώρες διδασκαλίας της Ελληνικής Γλώσσας - Λογοτεχνίας, των Αρχαίων και των Μαθηματικών, αλλάζουν περιεχόμενο η Ιστορία και τα Θρησκευτικά και συνεχίζουν να ανήκουν στον βασικό κορμό των μαθημάτων.
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι δημιουργείται ένα εξοντωτικό πρόγραμμα για τους μαθητές, με ανυπόφορους ρυθμούς εντατικοποίησης, ενώ παράλληλα, ενισχύεται ξανά η στείρα αποστήθιση γνώσεων (το περιεχόμενο των οποίων εξειδικεύεται ακόμα περισσότερο). Με αποκορύφωμα την 3η λυκείου η οποία πλέον θα αποτελείται από κατακερματισμένους και αποσπασματικούς κύκλους σπουδών που χτίζονται κυρίως από επιλεγόμενα μαθήματα ώστε να συμπληρώσουν το προφίλ που απαιτούν τα ιδρύματα στα οποία θέλουν να είναι υποψήφιοι (π.χ. τα πολυτεχνεία μπορεί να απαιτούν επιδόσεις σε ανώτερα επίπεδα μαθηματικών κ στις πειραματικές επιστήμες).
Οπότε ο μαθητής χτίζει το φάκελο διαρκούς αξιολόγησής του, στον οποίο θα καταγράφεται η επίδοση του στις 3 τελευταίες τάξεις του λυκείου από τις οποίες θα εξαρτάται η εισαγωγή του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σύμφωνα με τα παραπάνω αντιλαμβανόμαστε από την μία απόλυτη εξάρτηση από τους καθηγητές(αναβαθμίζοντας τον ρόλο τους). Από την άλλη, αυξάνεται η εντατικοποίηση και ο αθέμιτος ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών καθώς, λόγω του ότι για συγκεκριμένη σχολή δίνουν συγκεκριμένα μαθήματα, σε περίπτωση αποτυχίας βρίσκονται εκτός πανεπιστημίου.
Υλικοί πόροι χρηματοδότηση- Καλλικράτης
Με πρόφαση την οικονομική κρίση και σε συνδυασμό με το πρόγραμμα ¨Καλλικράτης¨ η κυβέρνηση προχωράει σε συγχωνεύεις σχολείων και μείωση χρηματοδότησης. Μέσω του Καλλικράτη το κόστος λειτουργίας των σχολείων μεταφέρεται στους δήμους, οι οποίοι -ήδη- αντιμετωπίζουν τεράστια οικονομικά προβλήματα. Πιο συγκεκριμένα τα λειτουργικά έξοδα των σχολικών μονάδων μειώνονται κατά 60% . Έτσι το θέμα της εκπαίδευσης πέφτει στις πλάτες του οικογενειακού εισοδήματος αφού το κράτος αποποιείται την υποχρέωση του για δωρεάν και δημόσια παιδεία. Παράλληλα έχει δημοσιοποιηθεί ότι 1933 σχολικές μονάδες συγχωνεύονται και προκύπτουν 877. Κοινώς πάνω από 1000 σχολεία καταργούνται. Και για να έχουμε συνολική εικόνα, από τα 16.000 σχολεία έμειναν τα 15.000, έκλεισε δηλαδή σε μια μέρα το 6% των σχολικών μονάδων... ως αποτέλεσμα πλέον θα στοιβάζονται σε πολυπληθή τμήματα των 25, 30 ή περισσότερων μαθητών, όπου η μάθηση γίνεται απρόσωπη και πιο δυσχερής για ένα μεγάλο κομμάτι των μαθητών .
Εκπαιδευτικό προσωπικό
Τέλος, μέσω του νέου νομοσχεδίου ο διευθυντής του σχολείου απαλλάσσεται της εκπαιδευτικής διαδικασίας αφού πλέον θα είναι υπεύθυνος για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών. Παράλληλα ελαστικοποιούνται οι σχέσεις εργασίας των εκπαιδευτικών, αυξάνεται το ωράριο, μειώνονται οι μισθοί τους και λόγω των συγχωνεύσεων τμημάτων απολύονται κατά εκατοντάδες.
Το «νέο σχολείο» που οραματίστηκε και υλοποιεί η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ είναι ένα σχολείο πραγματικό κάτεργο. Ένα σχολείο που δεν σέβεται το δικαίωμα των μαθητών στην παιδική ηλικία (αφού από τα 6 τους χρόνια τα αναγκάζει να «χτυπάνε» 8ωρα στο σχολείο), στη σφαιρική μόρφωση και την κριτική σκέψη. Είναι το σχολείο που θα ετοιμάσει τους μελλοντικούς σκλάβους του κεφαλαίου, τις γενιές μισοκαταρτισμένων επισφαλώς εργαζομένων και ανέργων. Είναι το σχολείο που θα στηρίξει από τα θεμέλιά της, την κοινωνία της πιο σκληρής εκμετάλλευσης ανθρώπινων και φυσικών πόρων.
Τα σχέδιά τους θα ακυρωθούν! Παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, ενιαίο δωδεκάχρονο και υποχρεωτικό σχολείο, σφαιρική μόρφωση και εκπαίδευση που θα σέβεται τις ιδιαιτερότητες, θα αναδεικνύει τις ικανότητες και θα παρέχει τις ίδιες δυνατότητες στον καθένα.
Για ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών και δουλείας, για ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαιδευτικής διαδικασίας!
Όσον αφορά το περιεχόμενο σπουδών και διδασκαλίας και σχολικοί κανονισμοί.
Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού επεκτείνεται το ωράριο παρακολούθησης μαθημάτων και ορίζεται το ολοήμερο σχολείο. Συγκεκριμένα από 828 ώρες ετησίως τα παιδιά από 7 έως 8 χρονών θα κάνουν 1274 ώρες μαθημάτων. Με ανάλογο τρόπο αυξάνονται οι ώρες μαθημάτων καθώς προχωρούμε στις τάξεις με αποκορύφωμα τις τελευταίες τάξεις του λυκείου. Παράλληλα εισάγονται νέα γνωστικά αντικείμενα τα οποία δεν έχουν σκοπό την όποια γενική γνώση αλλά ευθυγραμμίζονται με την ανάγκη απόκτησης ορισμένων βασικών δεξιοτήτων ώστε οι μαθητές σταδιακά να προετοιμάζονται για την εργασία. Επίσης πλέον το μάθημα των αγγλικών θα διδάσκεται υποχρεωτικά από την 1η δημοτικού(στόχος: η απόκτηση κρατικού πιστοποιητικού γλωσσομάθειας μέχρι το τέλος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης). Όσον αφορά την δευτεροβάθμια εκπαίδευση η Α’ λυκείου θα είναι τάξη προσανατολισμού, η Β' και η Γ' εξειδίκευσης, ενώ το τρίπτυχο της μεταρρύθμισης είναι «λίγα μαθήματα, δραστικός περιορισμός της γενικής παιδείας και προσαρμογή σε κύκλους μαθημάτων».
Πιο συγκεκριμένα το νομοσχέδιο του υπ. Παιδείας για το «Νέο Λύκειο» φέρνει τέσσερις ριζικές ανατροπές:
1. Καθιερώνεται για πρώτη φορά η Εργασία (αντίστοιχη της Πτυχιακής για την τριτοβάθμια εκπαίδευση), που θα βαθμολογείται από ειδική επιτροπή και θα βαρύνει στην εισαγωγή του υποψηφίου σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.
2. Δημιουργείται από την Α' μέχρι και τη Γ' Τάξη ο ατομικός φάκελος του μαθητή (portfolio), που θα παρακολουθεί τη βαθμολογική εξέλιξή του.
3. Δημιουργούνται τέσσερις, απολύτως εξειδικευμένες σε επιστημονικό αντικείμενο, κατευθύνσεις σπουδών στη Γ' Λυκείου και λιγοστεύουν δραματικά τα «περιττά» μαθήματα.
4. Αυξάνονται οι ώρες διδασκαλίας της Ελληνικής Γλώσσας - Λογοτεχνίας, των Αρχαίων και των Μαθηματικών, αλλάζουν περιεχόμενο η Ιστορία και τα Θρησκευτικά και συνεχίζουν να ανήκουν στον βασικό κορμό των μαθημάτων.
Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι δημιουργείται ένα εξοντωτικό πρόγραμμα για τους μαθητές, με ανυπόφορους ρυθμούς εντατικοποίησης, ενώ παράλληλα, ενισχύεται ξανά η στείρα αποστήθιση γνώσεων (το περιεχόμενο των οποίων εξειδικεύεται ακόμα περισσότερο). Με αποκορύφωμα την 3η λυκείου η οποία πλέον θα αποτελείται από κατακερματισμένους και αποσπασματικούς κύκλους σπουδών που χτίζονται κυρίως από επιλεγόμενα μαθήματα ώστε να συμπληρώσουν το προφίλ που απαιτούν τα ιδρύματα στα οποία θέλουν να είναι υποψήφιοι (π.χ. τα πολυτεχνεία μπορεί να απαιτούν επιδόσεις σε ανώτερα επίπεδα μαθηματικών κ στις πειραματικές επιστήμες).
Οπότε ο μαθητής χτίζει το φάκελο διαρκούς αξιολόγησής του, στον οποίο θα καταγράφεται η επίδοση του στις 3 τελευταίες τάξεις του λυκείου από τις οποίες θα εξαρτάται η εισαγωγή του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σύμφωνα με τα παραπάνω αντιλαμβανόμαστε από την μία απόλυτη εξάρτηση από τους καθηγητές(αναβαθμίζοντας τον ρόλο τους). Από την άλλη, αυξάνεται η εντατικοποίηση και ο αθέμιτος ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών καθώς, λόγω του ότι για συγκεκριμένη σχολή δίνουν συγκεκριμένα μαθήματα, σε περίπτωση αποτυχίας βρίσκονται εκτός πανεπιστημίου.
Υλικοί πόροι χρηματοδότηση- Καλλικράτης
Με πρόφαση την οικονομική κρίση και σε συνδυασμό με το πρόγραμμα ¨Καλλικράτης¨ η κυβέρνηση προχωράει σε συγχωνεύεις σχολείων και μείωση χρηματοδότησης. Μέσω του Καλλικράτη το κόστος λειτουργίας των σχολείων μεταφέρεται στους δήμους, οι οποίοι -ήδη- αντιμετωπίζουν τεράστια οικονομικά προβλήματα. Πιο συγκεκριμένα τα λειτουργικά έξοδα των σχολικών μονάδων μειώνονται κατά 60% . Έτσι το θέμα της εκπαίδευσης πέφτει στις πλάτες του οικογενειακού εισοδήματος αφού το κράτος αποποιείται την υποχρέωση του για δωρεάν και δημόσια παιδεία. Παράλληλα έχει δημοσιοποιηθεί ότι 1933 σχολικές μονάδες συγχωνεύονται και προκύπτουν 877. Κοινώς πάνω από 1000 σχολεία καταργούνται. Και για να έχουμε συνολική εικόνα, από τα 16.000 σχολεία έμειναν τα 15.000, έκλεισε δηλαδή σε μια μέρα το 6% των σχολικών μονάδων... ως αποτέλεσμα πλέον θα στοιβάζονται σε πολυπληθή τμήματα των 25, 30 ή περισσότερων μαθητών, όπου η μάθηση γίνεται απρόσωπη και πιο δυσχερής για ένα μεγάλο κομμάτι των μαθητών .
Εκπαιδευτικό προσωπικό
Τέλος, μέσω του νέου νομοσχεδίου ο διευθυντής του σχολείου απαλλάσσεται της εκπαιδευτικής διαδικασίας αφού πλέον θα είναι υπεύθυνος για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών. Παράλληλα ελαστικοποιούνται οι σχέσεις εργασίας των εκπαιδευτικών, αυξάνεται το ωράριο, μειώνονται οι μισθοί τους και λόγω των συγχωνεύσεων τμημάτων απολύονται κατά εκατοντάδες.
Το «νέο σχολείο» που οραματίστηκε και υλοποιεί η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ είναι ένα σχολείο πραγματικό κάτεργο. Ένα σχολείο που δεν σέβεται το δικαίωμα των μαθητών στην παιδική ηλικία (αφού από τα 6 τους χρόνια τα αναγκάζει να «χτυπάνε» 8ωρα στο σχολείο), στη σφαιρική μόρφωση και την κριτική σκέψη. Είναι το σχολείο που θα ετοιμάσει τους μελλοντικούς σκλάβους του κεφαλαίου, τις γενιές μισοκαταρτισμένων επισφαλώς εργαζομένων και ανέργων. Είναι το σχολείο που θα στηρίξει από τα θεμέλιά της, την κοινωνία της πιο σκληρής εκμετάλλευσης ανθρώπινων και φυσικών πόρων.
Τα σχέδιά τους θα ακυρωθούν! Παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, ενιαίο δωδεκάχρονο και υποχρεωτικό σχολείο, σφαιρική μόρφωση και εκπαίδευση που θα σέβεται τις ιδιαιτερότητες, θα αναδεικνύει τις ικανότητες και θα παρέχει τις ίδιες δυνατότητες στον καθένα.
Για ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών και δουλείας, για ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαιδευτικής διαδικασίας!
Αδιαφορία
Αδιαφορείς. Για όλα. Για όλα τα κοινά. Για όσα αφορούν, εκτός από σένα, και όλους τους άλλους. Γι' αυτά που για να κατακτηθούν χρειάζεται συλλογικότητα. Και για κάποια άλλα, που απαιτούν το ενδιαφέρον και τις θυσίες όλων ώστε ν' ανατραπούν. Όλων αυτών που, όπως κι εσύ, αδιαφορούν.
Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα να κάνει κανείς, θα μου πεις. Ο καθένας ασχολείται με τα "σημαντικότερά του". Μόνος του. Ή και με άλλους δυο-τρεις.
Και κάποιοι άλλοι δυο-τρεις παλεύουν για τα κοινά, θα σου πω. Γι' αυτά που αφορούν όλους. Γι' αυτά που αδιαφορείς εσύ κι οι δυο-τρεις που είναι μαζί σου.
Μάλλον διστάζεις γιατί δεν βλέπεις επιβράβευση άμεση στον αγώνα αυτό. Σωστά. Δεν υπάρχει ατομική αναγνώριση. Δεν υπάρχει προσωπικό έπαθλο. Καλύτερος κόσμος υπάρχει. Όχι μόνο για σένα. Για όλους. Ένας καλύτερος κόσμος που θα τον μοιράζεσαι. Θες να τον μοιραστείς μόνο με τους δυο-τρεις "σου" ; Όχι. Μ' αυτούς μοιράζεσαι το άθλιο σήμερα, για το οποίο αδιαφορείς.
Μπούτος Σωτήρης
ανένταχτος φοιτητής Φαρμακευτικής
Υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα να κάνει κανείς, θα μου πεις. Ο καθένας ασχολείται με τα "σημαντικότερά του". Μόνος του. Ή και με άλλους δυο-τρεις.
Και κάποιοι άλλοι δυο-τρεις παλεύουν για τα κοινά, θα σου πω. Γι' αυτά που αφορούν όλους. Γι' αυτά που αδιαφορείς εσύ κι οι δυο-τρεις που είναι μαζί σου.
Μάλλον διστάζεις γιατί δεν βλέπεις επιβράβευση άμεση στον αγώνα αυτό. Σωστά. Δεν υπάρχει ατομική αναγνώριση. Δεν υπάρχει προσωπικό έπαθλο. Καλύτερος κόσμος υπάρχει. Όχι μόνο για σένα. Για όλους. Ένας καλύτερος κόσμος που θα τον μοιράζεσαι. Θες να τον μοιραστείς μόνο με τους δυο-τρεις "σου" ; Όχι. Μ' αυτούς μοιράζεσαι το άθλιο σήμερα, για το οποίο αδιαφορείς.
Μπούτος Σωτήρης
ανένταχτος φοιτητής Φαρμακευτικής
Φαρμακοποιός "Τραυματίας Πολέμου"
Πριν από 2 μήνες περίπου, ψηφίστηκε απ΄τη Βουλή το πολυνομοσχέδιο του Α.Λοβέρδου για την υγεία με τίτλο "Διαρθρωτικές αλλαγές στο σύστημα υγείας και άλλες διατάξεις".Μεταξύ άλλων εμπεριέχει και τις ακόλουθες "καινοτομίες":
Αρνητική λίστα φαρμάκων. Πληθώρα φαρμάκων (μεταξύ των οποίων depon, otrivin, voltaren gel, φάρμακα για τη φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων κ.α., ουσιαστικά φάρμακα ευρείας κατανάλωσης) πλέον δεν χορηγούνται δωρεάν στους ασθενείς, καθώς δεν δικαιολογείται η παροχή τους απ' τα ταμεία ασφάλισης του κράτους.
Η εισαγωγή του rebate. Η ανταπόδοση κάποιου ποσοστού από το κέρδος του φαρμακοποιού στα ταμεία, για να συνεχιστεί να υπάρχει σύμβαση μεταξύ αυτών των 2 φορέων.
Πτώση της αγοραστικής τιμής των φαρμάκων (ενδεικτικά 20%) καθώς και καθιέρωση των γεννοσήμων φαρμάκων, δηλαδή αντιγράφων φαρμάκων, που περιέχουν την ίδια δραστική ουσία με το πρωτότυπο, με τον κίνδυνο μειωμένης αποτελεσματικότητας (εξαιτίας χειρότερης ποιότητας).
Πλήρης απελευθέρωση του ωραρίου.
Αλλαγές όπως αυτές, ίσως φαίνονται ήπιες με την πρώτη ματιά , όμως εμβαθύνοντας περισσότερο εξάγουμε εύκολα έως και καταστροφικά συμπεράσματα για το μέλλον του μικρού ατομικού φαρμακείου και της δημόσιας υγείας. Βλέποντας με μια πιο κριτική ματιά τα παραπάνω , εξάγουμε αρχικά το συμπέρασμα πως το κράτος, με τις αρνητικές λίστες φαρμάκων , προσπαθεί να περικόψει τα έξοδα του ,ενώ συγχρόνως αποποιείται περεταίρω των ευθυνών του προς τη δημόσια υγεία. Μια τέτοια στάση λοιπόν οδηγεί στην απόσβεση του δημοσίου χαρακτήρα της φαρμακευτικής περίθαλψης, ενώ συγχρόνως ο ασφαλισμένος επωμίζεται την πλήρη οικονομική επιβάρυνση για την απόκτηση των αναγκαίων φαρμάκων.
Μείζον ζήτημα αποτελεί η αυθαίρετη επιβολή του rebate. Λόγω της αδικαιολόγητης κακοδιαχείρισης του χρηματικού πλούτου των ταμείων , δημιουργήθηκαν τεράστια ελλείμματα , που οδήγησαν στην ανικανότητα των τελευταίων, να καταβάλλουν στα φαρμακεία τα οποιαδήποτε "χρωστούμενα". Το έλλειμμα αυτό που σε βάθος χρόνου γιγαντώθηκε , κρίνεται πλέον αντιστρέψιμο μόνο με την εφαρμογή ενός τόσο αυταρχικού μέτρου. Το κράτος, ως σύγχρονος ιεροεξεταστής, καταδικάζει τον φαρμακοποιό σε "παράνομη" καταβολή του ίδιου του τού μόχθου για να
"ξελασπώσει" κάθε πραγματικός υπαίτιος της χρεοκοπίας.
Σε ότι αφορά τις τιμές των φαρμάκων, οφείλουμε να επισημάνουμε πως οι σημερινές τιμές τους στη χώρα μας όχι απλά δεν προσεγγίζουν το μέσο όρο της Ευρώπης,
αλλά ακουμπούν τα κατώτερα όρια. Παρατηρείται η
πτώση 10-20% των τιμών αυτών και απόρροια τούτου
είναι η κατακόρυφη πτώση της δραστικότητας και της ποιότητας των φαρμάκων καθώς η αγορά μας πλέον κατακλύζεται από γεννόσημα φάρμακα «μαϊμού».
Είναι λοιπόν δίκαιο ο κάθε πολίτης, πέραν της τριτοκοσμικής οδύσσειας που περνάει για να προμηθευτεί τα αναγκαία γι αυτόν φάρμακα , να επιβαρύνει τον οργανισμό του με ουσίες που η αποτελεσματικότητα τους είναι αβέβαιη;
Επίσης λόγω των χαμηλών αυτών τιμών παρατηρείται ένα φαινόμενο αισχροκέρδειας , όταν ελληνικές φαρμακαποθήκες παίρνουν φάρμακα απ' τις διεθνείς εταιρείες στην Ελλάδα και αντί να τα διοχετεύουν σε φαρμακεία και σε ασθενείς, τα μεταπωλούν στο εξωτερικό σε πολλαπλάσιες τιμές, πράγμα που οδηγεί σε μεγάλες ελλείψεις βασικών φαρμάκων στο ελληνικό σύστημα υγείας.
Τέλος ας μην ξεχνάμε την πρωτοφανή αυτή και σίγουρα μεγαλόψυχη επιστροφή στο ωράριο σκλαβιάς. Ενώ σε κάθε κράτος οι πολίτες επιδιώκουν και κατοχυρώνουν το 35ωρο, η κυβέρνηση επιβάλλει ένα εξαντλητικό ωράριο το οποίο περιλαμβάνει περίπου 55 εργάσιμες ώρες την εβδομάδα. Αποτέλεσμα ενός τέτοιου μέτρου είναι η ανάπτυξη της ανισόμετρης ανταγωνιστικότητας μεταξύ των μικρών και των μεγάλων φαρμακείων, εφόσον τα μεγαλύτερα μπορούν να μισθώσουν περισσότερους υπαλλήλους και να ανταπεξέλθουν σ' αυτό το ωράριο.
Συνεπώς τα μικρότερα δε θα αντέξουν την πίεση και θα οδηγηθούν στον αφανισμό.
Κάνοντας έναν απολογισμό καταλήγουμε πως όλα τα παραπάνω νομοθετούνται και εφαρμόζονται με κυρίαρχο στόχο την συστηματική και εν τέλει πλήρη απόσυρση του δημοσίου απ' την υγεία. Δούρειος ίππος για την επίτευξη αυτού, θα είναι τελικά το κλείσιμο των μικρών φαρμακείων (τα οποία εφόσον πλέον δεν πληρώνονται από τα ταμεία ενώ όμως είναι υποχρεωμένα να καλύπτουν άμεσα τα λειτουργικά τους έξοδα, οδεύουν στη βέβαιη χρεοκοπία) και η επικράτηση στην αγορά των πολυκαταστημάτων- φαρμακείων.
Φυσικά αυτή η σφοδρή επίθεση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ στον κλάδο των φαρμακοποιών έχει ένα σαφές πολιτικό νόημα, υπηρετεί μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή τόσο αυτής όσο και των προηγούμενων κυβερνήσεων της χώρας και δεν είναι μια «ξενόφερτη» επιλογή που επιβλήθηκε από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Εντάσσεται στην οργανωμένη και συστηματική προσπάθεια αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας. Στην προσπάθεια του κεφαλαίου και των εκφραστών του για τον ολοκληρωτικό έλεγχό της και την επικράτηση του σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης καθημερινότητας.
Το μόνο που μπορεί να μας σώσει απ' αυτή την κατάσταση είναι η οργανωμένη πάλη. Πάλη για την κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στο χώρο της υγείας και του φαρμάκου και τη διεκδίκηση ενός ενιαίου δημοσίου συστήματος υγείας. Να γίνουμε η κρίση τους!
Αρνητική λίστα φαρμάκων. Πληθώρα φαρμάκων (μεταξύ των οποίων depon, otrivin, voltaren gel, φάρμακα για τη φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων κ.α., ουσιαστικά φάρμακα ευρείας κατανάλωσης) πλέον δεν χορηγούνται δωρεάν στους ασθενείς, καθώς δεν δικαιολογείται η παροχή τους απ' τα ταμεία ασφάλισης του κράτους.
Η εισαγωγή του rebate. Η ανταπόδοση κάποιου ποσοστού από το κέρδος του φαρμακοποιού στα ταμεία, για να συνεχιστεί να υπάρχει σύμβαση μεταξύ αυτών των 2 φορέων.
Πτώση της αγοραστικής τιμής των φαρμάκων (ενδεικτικά 20%) καθώς και καθιέρωση των γεννοσήμων φαρμάκων, δηλαδή αντιγράφων φαρμάκων, που περιέχουν την ίδια δραστική ουσία με το πρωτότυπο, με τον κίνδυνο μειωμένης αποτελεσματικότητας (εξαιτίας χειρότερης ποιότητας).
Πλήρης απελευθέρωση του ωραρίου.
Αλλαγές όπως αυτές, ίσως φαίνονται ήπιες με την πρώτη ματιά , όμως εμβαθύνοντας περισσότερο εξάγουμε εύκολα έως και καταστροφικά συμπεράσματα για το μέλλον του μικρού ατομικού φαρμακείου και της δημόσιας υγείας. Βλέποντας με μια πιο κριτική ματιά τα παραπάνω , εξάγουμε αρχικά το συμπέρασμα πως το κράτος, με τις αρνητικές λίστες φαρμάκων , προσπαθεί να περικόψει τα έξοδα του ,ενώ συγχρόνως αποποιείται περεταίρω των ευθυνών του προς τη δημόσια υγεία. Μια τέτοια στάση λοιπόν οδηγεί στην απόσβεση του δημοσίου χαρακτήρα της φαρμακευτικής περίθαλψης, ενώ συγχρόνως ο ασφαλισμένος επωμίζεται την πλήρη οικονομική επιβάρυνση για την απόκτηση των αναγκαίων φαρμάκων.
Μείζον ζήτημα αποτελεί η αυθαίρετη επιβολή του rebate. Λόγω της αδικαιολόγητης κακοδιαχείρισης του χρηματικού πλούτου των ταμείων , δημιουργήθηκαν τεράστια ελλείμματα , που οδήγησαν στην ανικανότητα των τελευταίων, να καταβάλλουν στα φαρμακεία τα οποιαδήποτε "χρωστούμενα". Το έλλειμμα αυτό που σε βάθος χρόνου γιγαντώθηκε , κρίνεται πλέον αντιστρέψιμο μόνο με την εφαρμογή ενός τόσο αυταρχικού μέτρου. Το κράτος, ως σύγχρονος ιεροεξεταστής, καταδικάζει τον φαρμακοποιό σε "παράνομη" καταβολή του ίδιου του τού μόχθου για να
"ξελασπώσει" κάθε πραγματικός υπαίτιος της χρεοκοπίας.
Σε ότι αφορά τις τιμές των φαρμάκων, οφείλουμε να επισημάνουμε πως οι σημερινές τιμές τους στη χώρα μας όχι απλά δεν προσεγγίζουν το μέσο όρο της Ευρώπης,
αλλά ακουμπούν τα κατώτερα όρια. Παρατηρείται η
πτώση 10-20% των τιμών αυτών και απόρροια τούτου
είναι η κατακόρυφη πτώση της δραστικότητας και της ποιότητας των φαρμάκων καθώς η αγορά μας πλέον κατακλύζεται από γεννόσημα φάρμακα «μαϊμού».
Είναι λοιπόν δίκαιο ο κάθε πολίτης, πέραν της τριτοκοσμικής οδύσσειας που περνάει για να προμηθευτεί τα αναγκαία γι αυτόν φάρμακα , να επιβαρύνει τον οργανισμό του με ουσίες που η αποτελεσματικότητα τους είναι αβέβαιη;
Επίσης λόγω των χαμηλών αυτών τιμών παρατηρείται ένα φαινόμενο αισχροκέρδειας , όταν ελληνικές φαρμακαποθήκες παίρνουν φάρμακα απ' τις διεθνείς εταιρείες στην Ελλάδα και αντί να τα διοχετεύουν σε φαρμακεία και σε ασθενείς, τα μεταπωλούν στο εξωτερικό σε πολλαπλάσιες τιμές, πράγμα που οδηγεί σε μεγάλες ελλείψεις βασικών φαρμάκων στο ελληνικό σύστημα υγείας.
Τέλος ας μην ξεχνάμε την πρωτοφανή αυτή και σίγουρα μεγαλόψυχη επιστροφή στο ωράριο σκλαβιάς. Ενώ σε κάθε κράτος οι πολίτες επιδιώκουν και κατοχυρώνουν το 35ωρο, η κυβέρνηση επιβάλλει ένα εξαντλητικό ωράριο το οποίο περιλαμβάνει περίπου 55 εργάσιμες ώρες την εβδομάδα. Αποτέλεσμα ενός τέτοιου μέτρου είναι η ανάπτυξη της ανισόμετρης ανταγωνιστικότητας μεταξύ των μικρών και των μεγάλων φαρμακείων, εφόσον τα μεγαλύτερα μπορούν να μισθώσουν περισσότερους υπαλλήλους και να ανταπεξέλθουν σ' αυτό το ωράριο.
Συνεπώς τα μικρότερα δε θα αντέξουν την πίεση και θα οδηγηθούν στον αφανισμό.
Κάνοντας έναν απολογισμό καταλήγουμε πως όλα τα παραπάνω νομοθετούνται και εφαρμόζονται με κυρίαρχο στόχο την συστηματική και εν τέλει πλήρη απόσυρση του δημοσίου απ' την υγεία. Δούρειος ίππος για την επίτευξη αυτού, θα είναι τελικά το κλείσιμο των μικρών φαρμακείων (τα οποία εφόσον πλέον δεν πληρώνονται από τα ταμεία ενώ όμως είναι υποχρεωμένα να καλύπτουν άμεσα τα λειτουργικά τους έξοδα, οδεύουν στη βέβαιη χρεοκοπία) και η επικράτηση στην αγορά των πολυκαταστημάτων- φαρμακείων.
Φυσικά αυτή η σφοδρή επίθεση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ στον κλάδο των φαρμακοποιών έχει ένα σαφές πολιτικό νόημα, υπηρετεί μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή τόσο αυτής όσο και των προηγούμενων κυβερνήσεων της χώρας και δεν είναι μια «ξενόφερτη» επιλογή που επιβλήθηκε από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Εντάσσεται στην οργανωμένη και συστηματική προσπάθεια αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας. Στην προσπάθεια του κεφαλαίου και των εκφραστών του για τον ολοκληρωτικό έλεγχό της και την επικράτηση του σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης καθημερινότητας.
Το μόνο που μπορεί να μας σώσει απ' αυτή την κατάσταση είναι η οργανωμένη πάλη. Πάλη για την κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στο χώρο της υγείας και του φαρμάκου και τη διεκδίκηση ενός ενιαίου δημοσίου συστήματος υγείας. Να γίνουμε η κρίση τους!
Ο Αγώνας της Κερατέας, είναι αγώνας όλων μας
Επί τέσσερις μήνες η κοινωνία της Κερατέας, της Λαυρεωτικής και όχι μόνο, αγωνίζονται για την προστασία του τόπου τους, της αξιοπρέπειας, της νομιμότητας εναντίον της κατασκευής Χ.Υ.Τ.Α στον κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο του Οβριόκαστρου. Τέσσερεις μήνες αντιμέτωποι με τη βία, την καταστολή, την τρομοκρατία, αντιμέτωποι με εκατοντάδες αστυνομικούς που έχουν ζώσει την περιοχή, με έρευνες και εφόδους χωρίς εισαγγελική παρουσία και εντάλματα έρευνας ,οι κάτοικοι γίνονται καθημερινά μάρτυρες μιας απίστευτης σε αγριότητα αστυνομικής βίας. Η ωμότητα, οι άμεσες απειλές για τη ζωή, οι ύβρεις των αστυνομικών που απειλούν χιλιάδες κατοίκους φέρνουν στο νου εφιαλτικές μνήμες «στρατού κατοχής». Η «Δημοκρατία» και η «έννομη τάξη» καταλύθηκαν από τους υπερασπιστές τους.
Μπροστά σε αυτήν την χούντα που βιώνουν, οι κάτοικοι έχουν βγει δυναμικά στους δρόμους έχουν παρατήσει τα σπίτια τους, έχουν παρατήσει τις δουλειές τους και… «βαράνε» υπερωρίες στα μπλόκα!! Ένας αγώνας πέρα από μικροπολιτικές λογικές που οργανώθηκε από τους κατοίκους και δεν κατευθύνεται από κόμματα. Είναι η έκφραση της αυθόρμητης βούλησης των κατοίκων της Κερατέας και ολόκληρης της Λαυρεωτικής να αντισταθεί στην αδικία, την βία, τα τετελεσμένα γεγονότα ενάντια σε ένα έργο που έχει ούτως η άλλως κηρυχτεί παράνομο, ακόμα και με απόφαση του Ειρηνοδικείου του Λαυρίου. Καταφέρνει να συγκεράσει άτομα διαφορετικών κοινωνικών τάξεων, διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων οι οποίοι πια δρουν κάτω από μία κοινή συνιστώσα… Να μην μετατραπεί η περιοχή σε ένα απέραντο σκουπιδότοπο της Αττικής, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της κυβέρνησης και των εργολάβων. Τελικά αντιστέκονται σε όλη αυτή την παρακμή της ελληνικής πραγματικότητας που βιώνει η χώρα. Οποιαδήποτε προσπάθεια του Δήμου Κερατέας για διάλογο έχει πέσει στο κενό… Τα αιτήματά τους; Απλά! Από τη μία ζητούν να αποχωρήσουν άμεσα οι δυνάμεις καταστολής για να αποχωρήσουν με τη σειρά τους και οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι της Κερατέας, και από την άλλη είναι πρόθυμοι να συμφωνήσουν την εγκατάσταση μονάδας διαχείρισης των απορριμμάτων της περιοχής τους και μόνο.
Τα Μ.Μ.Ε παίζοντας για ακόμη μία φορά το προπαγανδιστικό τους ρόλο καυτηριάζουν τόσο καιρό την «ανομία» των κατοίκων, τις επιθέσεις τους ενάντια στις δυνάμεις καταστολής, κατηγορούν γονείς και καθηγητές, ότι χρησιμοποιούν τους νέους θέτοντάς τους σε καθημερινό κίνδυνο. Απέναντι στη σιωπή των κεντρικών δελτίων ειδήσεων, των πουλημένων δημοσιογράφων και των προπληρωμένων πρωτοσέλιδων υπάρχει μια μάζα ανθρώπων η οποία αντιστέκεται στους «εκ των άνωθεν» σχεδιασμούς, στα συμφέροντα των «ημετέρων». Ολοένα και περισσότερες δυνάμεις οργανώνονται, σχηματίζοντας πυρήνες ανυπακοής και αντίστασης. Ολοένα και μεγαλύτερες αντιδράσεις εμφανίζονται απέναντι στα αντιλαϊκά, αντιδραστικά μέτρα και νομοθετήματα που επιχειρεί να επιβάλει η χούντα ΠΑΣΟΚ- ΕΕ- ΔΝΤ και οι συνδιαχειριστές τους. Το συμπέρασμα πάντως είναι ένα: η Κερατέα φαίνεται πως άνοιξε ένα νέο δρόμο στην εποχή που ζει η Ελλάδα. Αναδεικνύει τη δύναμη που έχει ο κόσμος όταν είναι ενημερωμένος, ενεργός, ενωμένος, θέλει και πιστεύει ότι θα καταφέρει.
Η αλληλεγγύη σε αυτό τον αγώνα από όλα τα σημεία της Ελλάδας, δείχνουν την ανάγκη που έχουν οι πολίτες να μάθουν την αλήθεια, να αναζητήσουν οι ίδιοι λύσεις και να μπουν στη διαδικασία να διαμορφώσουν μια νέα τάση ζωής. Το μοντέλο ζωής, όπως μας παρουσιάστηκε και όπως το υποστήριξαν όλα αυτά τα χρόνια έφθασε στο τέλος του. Η ανάγκη πλέον είναι επιτακτική. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στην Κερατέα, η διαχείριση των συνεπειών της δε θα είναι εύκολη. Το σύνθημα «..θα γίνει …της Κερατέας…» θα παραμείνει στο μυαλό μικρών και μεγάλων. Η Κερατέα άνοιξε το δρόμο, δείχνοντας μας πως η μόνη λύση βρίσκεται στους συλλογικούς ανυποχώρητους αγώνες. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να βγούμε στους δρόμους και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν και δεν μας δόθηκαν ποτέ. Να δημιουργήσουμε ένα μαζικό ταξικό κίνημα εργατών και νεολαίας που μπορεί να ανατρέψει την επίθεση και ν’ απαλλαχτεί από τα δεσμά του κεφαλαίου με νικηφόρα επαναστατική προοπτική.
Μπροστά σε αυτήν την χούντα που βιώνουν, οι κάτοικοι έχουν βγει δυναμικά στους δρόμους έχουν παρατήσει τα σπίτια τους, έχουν παρατήσει τις δουλειές τους και… «βαράνε» υπερωρίες στα μπλόκα!! Ένας αγώνας πέρα από μικροπολιτικές λογικές που οργανώθηκε από τους κατοίκους και δεν κατευθύνεται από κόμματα. Είναι η έκφραση της αυθόρμητης βούλησης των κατοίκων της Κερατέας και ολόκληρης της Λαυρεωτικής να αντισταθεί στην αδικία, την βία, τα τετελεσμένα γεγονότα ενάντια σε ένα έργο που έχει ούτως η άλλως κηρυχτεί παράνομο, ακόμα και με απόφαση του Ειρηνοδικείου του Λαυρίου. Καταφέρνει να συγκεράσει άτομα διαφορετικών κοινωνικών τάξεων, διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων οι οποίοι πια δρουν κάτω από μία κοινή συνιστώσα… Να μην μετατραπεί η περιοχή σε ένα απέραντο σκουπιδότοπο της Αττικής, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της κυβέρνησης και των εργολάβων. Τελικά αντιστέκονται σε όλη αυτή την παρακμή της ελληνικής πραγματικότητας που βιώνει η χώρα. Οποιαδήποτε προσπάθεια του Δήμου Κερατέας για διάλογο έχει πέσει στο κενό… Τα αιτήματά τους; Απλά! Από τη μία ζητούν να αποχωρήσουν άμεσα οι δυνάμεις καταστολής για να αποχωρήσουν με τη σειρά τους και οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι της Κερατέας, και από την άλλη είναι πρόθυμοι να συμφωνήσουν την εγκατάσταση μονάδας διαχείρισης των απορριμμάτων της περιοχής τους και μόνο.
Τα Μ.Μ.Ε παίζοντας για ακόμη μία φορά το προπαγανδιστικό τους ρόλο καυτηριάζουν τόσο καιρό την «ανομία» των κατοίκων, τις επιθέσεις τους ενάντια στις δυνάμεις καταστολής, κατηγορούν γονείς και καθηγητές, ότι χρησιμοποιούν τους νέους θέτοντάς τους σε καθημερινό κίνδυνο. Απέναντι στη σιωπή των κεντρικών δελτίων ειδήσεων, των πουλημένων δημοσιογράφων και των προπληρωμένων πρωτοσέλιδων υπάρχει μια μάζα ανθρώπων η οποία αντιστέκεται στους «εκ των άνωθεν» σχεδιασμούς, στα συμφέροντα των «ημετέρων». Ολοένα και περισσότερες δυνάμεις οργανώνονται, σχηματίζοντας πυρήνες ανυπακοής και αντίστασης. Ολοένα και μεγαλύτερες αντιδράσεις εμφανίζονται απέναντι στα αντιλαϊκά, αντιδραστικά μέτρα και νομοθετήματα που επιχειρεί να επιβάλει η χούντα ΠΑΣΟΚ- ΕΕ- ΔΝΤ και οι συνδιαχειριστές τους. Το συμπέρασμα πάντως είναι ένα: η Κερατέα φαίνεται πως άνοιξε ένα νέο δρόμο στην εποχή που ζει η Ελλάδα. Αναδεικνύει τη δύναμη που έχει ο κόσμος όταν είναι ενημερωμένος, ενεργός, ενωμένος, θέλει και πιστεύει ότι θα καταφέρει.
Η αλληλεγγύη σε αυτό τον αγώνα από όλα τα σημεία της Ελλάδας, δείχνουν την ανάγκη που έχουν οι πολίτες να μάθουν την αλήθεια, να αναζητήσουν οι ίδιοι λύσεις και να μπουν στη διαδικασία να διαμορφώσουν μια νέα τάση ζωής. Το μοντέλο ζωής, όπως μας παρουσιάστηκε και όπως το υποστήριξαν όλα αυτά τα χρόνια έφθασε στο τέλος του. Η ανάγκη πλέον είναι επιτακτική. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στην Κερατέα, η διαχείριση των συνεπειών της δε θα είναι εύκολη. Το σύνθημα «..θα γίνει …της Κερατέας…» θα παραμείνει στο μυαλό μικρών και μεγάλων. Η Κερατέα άνοιξε το δρόμο, δείχνοντας μας πως η μόνη λύση βρίσκεται στους συλλογικούς ανυποχώρητους αγώνες. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να βγούμε στους δρόμους και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν και δεν μας δόθηκαν ποτέ. Να δημιουργήσουμε ένα μαζικό ταξικό κίνημα εργατών και νεολαίας που μπορεί να ανατρέψει την επίθεση και ν’ απαλλαχτεί από τα δεσμά του κεφαλαίου με νικηφόρα επαναστατική προοπτική.
Μια φορά και έναν καιρό ... η Ελλάδα ήταν σε κρίση
Ένα σχεδόν χρόνο μετά το τελευταίο αντιδραστήριο και οι πρώτες του σελίδες ασχολούνται ξανά με το θέμα της οικονομικής κρίσης, τις επιπτώσεις της στην Ελλάδα και τον κόσμο αλλά και τις αντιδράσεις που οι τελευταίες προκαλούν.
Είναι κάτι λογικό, και αν μη τι άλλο αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός πως η παρούσα κρίση αλλάζει άρδην την καθημερινότητα του συνόλου της κοινωνίας ενώ παράλληλα τροποποιεί ριζικά το πεδίο της ταξικής πάλης. Είναι μια κρίση που ξεκινάει από την καρδιά του ίδιου του καπιταλισμού θέτοντας πιο έντονα από ποτέ υπό αμφισβήτηση την παντοδυναμία του, το χαρακτηρισμό του «αυτονόητου» τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας ενώ παράλληλα διαψεύδει τις μέχρι τώρα «προφητείες» των αστών για το «τέλος της ιστορίας» και την ικανότητα δήθεν του «αόρατου χεριού της αγοράς» να επιλύει τα κοινωνικά προβλήματα.
Αυτή τη στιγμή, το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται αντιμέτωπο με μια δομική κρίση υπερσυσσώρευσης, μια κρίση που προσπαθεί με κάθε τρόπο (και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα του) να ξεπεράσει, με τέτοιο τρόπο που δεν θα καλύπτει απλά τα «σπασμένα» των προηγούμενων ετών αλλά θα του δίνει τη δυνατότητα και την ώθηση να βγει ενισχυμένο οικονομικά και κατοχυρωμένο θεσμικά στο μέλλον.
Επιπλέον, η κρίση δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση. Έχει και μια σαφή ιδεολογική και πολιτική διάσταση. Με άλλα λόγια, είναι κρίση καθολική, που συμπαρασύρει στη δίνη της και τη βάση και το (πολιτικό, θεσμικό, ιδεολογικό) εποικοδόμημα του καπιταλισμού, με ιδιόμορφο αλλά εξίσου εκκωφαντικό τρόπο. Έτσι, μαζί με τα ποσοστά κέρδους παρασύρονται στα τάρταρα οι αξίες, τα σύμβολα και οι παράγοντες συναίνεσης και σταθερότητας του καπιταλισμού εν γένει και του ελληνικού καπιταλισμού ειδικότερα.
Η θεοποιημένη αγορά, η ΕΕ, η «παγκοσμιοποίηση», η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η δυτικού τύπου ελευθερία -που άνετα στήριζε όλα τα καταπιεστικά καθεστώτα της βόρειας Αφρικής-, ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα -που ανέδιδε την οσμή του πετρελαίου και τη σαπίλα του Αμπού Γκράιμπ-, όλα αυτά μοιάζουν σήμερα να ακολουθούν την καθοδική πορεία του ποσοστού κέρδους.
Να συντρίβονται πάνω στη σκληρή πραγματικότητα της οικολογικής καταστροφής στον Κόλπο του Μεξικού και του πυρηνικού ολοκαυτώματος στην τεχνολογικά πιο προηγμένη και θεσμικά πιο οργανωμένη καπιταλιστική χώρα, πάνω στους αδιάκοπους πολέμους και τα δισεκατομμύρια υποσιτιζόμενων στον πλανήτη, πάνω στις εξεγέρσεις της Αφρικής αλλά και του Παρισιού, πάνω στις 150.000 επισφαλώς εργαζόμενων της Πορτογαλίας που διαδήλωσαν κατόπιν διαδικτυακής πρόσκλησης αλλά και στα εκατομμύρια νέων που, παρότι είναι πιο μορφωμένοι από κάθε άλλη εποχή, αναγκάζονται να εργαστούν με τις χειρότερες συνθήκες από κάθε άλλη εποχή, βυθίζοντας τον «υπαρκτό» καπιταλισμό σε μια βαθιά ηθική και αξιακή κρίση, κλονίζοντας την ηγεμονία του, αποσταθεροποιώντας το πολιτικό σύστημα και τις κοινωνικές συμμαχίες του.
Λίγο καιρό πριν ξεκινήσει να γράφεται το αντιδραστήριο, οι ΗΠΑ με τις κραταιές δυνάμεις της Ευρώπης –αλλά και τη συμβολή μικρότερων δυνάμεων όπως η Ελλάδα- ξεκινούσαν έναν πόλεμο, καθόλα σύμφυτο με την εποχή της κρίσης, στον οποίο είχε στραμμένο το βλέμμα της σύσσωμη η παγκόσμια κοινότητα. Η Λιβύη, κομμάτι του πάζλ των εξεγερμένων χωρών της βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής βρέθηκε στο στόχαστρο του ΝΑΤΟ. Προφανώς και η επιλογή δεν ήταν τυχαία: μια χώρα με πετρέλαιο άριστης ποιότητας σε μεγάλα αποθέματα, ένας πολυδάπανος διαμεσολαβητής –Καντάφι- και ένας λαός που είχε ήδη εξεγερθεί ενάντια στο «σοσιαλιστή» δικτάτορα Μουαμάρ Καντάφι και ζητούσε την εξουσία.
Τις ίδιες περίπου μέρες με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στον οποίο μπήκαν οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης (προσβλέποντας στην εκμετάλλευση μιας ακόμα οικονομίας και ενός ακόμα λαού), οι τελευταίες έπαιζαν ακόμα ένα χαρτί τους προκειμένου να «ξεπεραστεί» η κρίση. Οι χώρες της ευρωζώνης κατέληξαν μέσα από τη σύνοδο κορυφής -στις 24 και 25 Μαρτίου- σε μια σειρά αποφάσεων/μέτρων που πρόκειται να εφαρμοστούν πανευρωπαϊκά προκειμένου να καταφέρει στο επόμενο διάστημα το κεφάλαιο να βγει κερδισμένο. Το «Σύμφωνο για το Ευρώ», η μετεξέλιξη δηλαδή του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης δεν αφήνει άλλα περιθώρια για παρανοήσεις (σκόπιμες ή μη): ο πόλεμος πια είναι οικονομικός, το ευρώ κινδυνεύει, άρα όλα τα αστικά επιτελεία και οι κυβερνήσεις τους θα εστιάσουν στη διάσωσή του. Το Δολάριο, το Γεν και το Ευρώ ανταγωνίζονται σκληρά για την παγκόσμια κυριαρχία και αφού στη ζώνη του ευρώ υπάρχουν χώρες – βαρίδια, χώρες μη ανταγωνιστικές που φορτώνουν τα χρέη τους στους γείτονες, πρέπει το συντομότερο δυνατό αυτή η κατάσταση να ανατραπεί και οι «PIGS» όχι απλά να σταματήσουν να ζημιώνουν την ΕΕ αλλά να της αποφέρουν και κέρδος. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται, φυσικά, όλες οι αποφάσεις που πάρθηκαν από αυτή τη Σύνοδο: πανευρωπαϊκή αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, πανευρωπαϊκό πάγωμα μισθών, θέσπιση ενός κατώτατου ορίου φορολόγησης των επιχειρήσεων σε επίπεδα μικρότερα του 20%, συμμάζεμα όλων των εθνικών ελλειμμάτων και χρεών σε ποσοστά μικρότερα του 3% και θέσπιση ενός κοινού συστήματος αξιολόγησης και διαβάθμισης της παρεχόμενης γνώσης ούτως ώστε να διευκολύνεται η μετακίνηση εργατικού δυναμικού εντός των συνόρων της Ευρώπης.
Προς μια κατεύθυνση, λοιπόν, που θα επιφέρει (στο κεφάλαιο) κέρδη βραχυπρόθεσμα και επιπλέον ισχυροποίηση μακροπρόθεσμα, κινείται το σύνολο των αλλαγών που θεσμοθετούνται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και πιο ειδικά στην Ελλάδα. Η οικονομική πολιτική των διαρκώς επικαιροποιούμενων Μνημονίων, το νομοσχέδιο Λοβέρδου για την Υγεία, οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ο Καλλικράτης ή πολύ πιο έντονα το νέο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, το Μνημόνιο για την παιδεία (που θέτει τους όρους για την παραγωγή «νέου τύπου» εργαζόμενων: φτηνών, ευέλικτων, εξειδικευμένων και άρα αναλώσιμων), όλες δηλαδή οι αλλαγές που έχουν προωθηθεί από την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ (με την αμέριστη υποστήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ), συνδέονται με οργανικό τρόπο μεταξύ τους και όλες εξυπηρετούν την κατεύθυνση που αναφέρθηκε προηγουμένως, αυτή δηλαδή του ξεπεράσματος (από τη μεριά των καπιταλιστών πάντα) της οικονομικής κρίσης στο παρόν και της περεταίρω κερδοφορίας και ισχυροποίησης του κεφαλαίου στο μέλλον.
Στη χώρα μας ήδη από την προηγούμενη χρονιά ο κόσμος της εργασίας άρχισε να δείχνει τις διαθέσεις του απέναντι στην πολιτική που τους ρημάζει τη ζωή. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις που με τη μαζικότητα και τον παλμό που τις χαρακτήρισε έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία του σύγχρονου εργατικού κινήματος της χώρας (5 Μάη, 23 Φλεβάρη),οι νέες μορφές οργάνωσης και δράσης του κόσμου της εργασίας (δημιουργία πρωτοβάθμιων ταξικών σωματείων και ο συντονισμός τους κόντρα στις λογικές ανάθεσης και συναίνεσης που προωθούν οι ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) αλλά και οι κατά τόπους εστίες αντίστασης που αναπτύσσονται ενάντια στην πολιτική της χούντας των αγορών (κίνημα «δεν πληρώνω»), την πολιτική που επιβάλλει την υποβάθμιση του περιβάλλοντος (Κερατέα), της υγείας (η μεγάλη απεργία των γιατρών) και της παιδείας (συνελεύσεις και καταλήψεις σχολών και σχολείων) δίνουν το στίγμα που θα καθορίσει τελικά το πρόσημο της εποχής.
Όσο ο πόλεμος μαίνεται και οι επιθέσεις του αντιπάλου αυξάνονται σε ρυθμό και ένταση, τόσο το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα οφείλει να συσπειρώνεται γύρω μορφές οργάνωσης και πολιτικά προγράμματα και αιτήματα που θα αναδεικνύουν και θα επιβάλλουν το κοινωνικό ζήτημα και τις ανάγκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας ως βάσεις για την οργάνωση και ανάπτυξη της παραγωγικής διαδικασίας και του εποικοδομήματος. Γύρω από προγράμματα που δεν θα ζητάνε μικροδιορθώσεις στο υπάρχον σύστημα, έναν καπιταλισμό που θα «λειτουργεί σωστά», ούτε θα ασκούν γενικά και αόριστα «ακίνδυνη κριτική» στο σύστημα και τους στυλοβάτες του, αλλά θα βάζουν τα θεμέλια, θα δημιουργούν μέσα στην κοινωνία τους όρους και το ρεύμα που θα διεκδικήσει και θα οικοδομήσει την άλλη κοινωνία. Γύρω από μορφές οργάνωσης αμεσοδημοκρατικές, μακριά από λογικές ανάθεσης και γραφειοκρατία, με αξίες την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα, και με δράσεις πολύμορφες , δυναμικές και δημιουργικές, που θα επιφέρουν πλήγματα στην καλοφτιαγμένη εικόνα της αστικής πολιτικής και των κυβερνήσεων.
Δεν μας ξεγελάνε πια! Τα λόγια τους περί ατομικής ευθύνης για την κρίση αλλά και για την έξοδο από αυτή, τα κυβερνητικά «μαζί τα φάγαμε», οι χαρακτηρισμοί «κοπρίτες» και τα κροκοδείλια δάκρυα όλων αυτών που καθημερινά νομοθετούν και αποφασίζουν εναντίον μας, δεν περνούν! Τα συλλογικά μας όπλα (οι μαζικές πολιτικές γενικές συνελεύσεις, οι απεργίες, οι ζωντανές, δημιουργικές καταλήψεις, οι μαχητικές διαδηλώσεις) είναι πιο ισχυρά από τις υπογραφές τους , τα συμφέροντα και οι ανάγκες μας πιο επιτακτικές απ’ τις δικές τους. Σε μια κοινωνία που μοιάζει με ξερό λιβάδι οφείλουμε να γίνουμε η σπίθα που θα βάλει την πυρκαγιά. Στον πόλεμο που μας κήρυξαν εδώ και καιρό, στη μάχη της γενιάς μας, ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ!!!
Είναι κάτι λογικό, και αν μη τι άλλο αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός πως η παρούσα κρίση αλλάζει άρδην την καθημερινότητα του συνόλου της κοινωνίας ενώ παράλληλα τροποποιεί ριζικά το πεδίο της ταξικής πάλης. Είναι μια κρίση που ξεκινάει από την καρδιά του ίδιου του καπιταλισμού θέτοντας πιο έντονα από ποτέ υπό αμφισβήτηση την παντοδυναμία του, το χαρακτηρισμό του «αυτονόητου» τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας ενώ παράλληλα διαψεύδει τις μέχρι τώρα «προφητείες» των αστών για το «τέλος της ιστορίας» και την ικανότητα δήθεν του «αόρατου χεριού της αγοράς» να επιλύει τα κοινωνικά προβλήματα.
Αυτή τη στιγμή, το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται αντιμέτωπο με μια δομική κρίση υπερσυσσώρευσης, μια κρίση που προσπαθεί με κάθε τρόπο (και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα του) να ξεπεράσει, με τέτοιο τρόπο που δεν θα καλύπτει απλά τα «σπασμένα» των προηγούμενων ετών αλλά θα του δίνει τη δυνατότητα και την ώθηση να βγει ενισχυμένο οικονομικά και κατοχυρωμένο θεσμικά στο μέλλον.
Επιπλέον, η κρίση δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση. Έχει και μια σαφή ιδεολογική και πολιτική διάσταση. Με άλλα λόγια, είναι κρίση καθολική, που συμπαρασύρει στη δίνη της και τη βάση και το (πολιτικό, θεσμικό, ιδεολογικό) εποικοδόμημα του καπιταλισμού, με ιδιόμορφο αλλά εξίσου εκκωφαντικό τρόπο. Έτσι, μαζί με τα ποσοστά κέρδους παρασύρονται στα τάρταρα οι αξίες, τα σύμβολα και οι παράγοντες συναίνεσης και σταθερότητας του καπιταλισμού εν γένει και του ελληνικού καπιταλισμού ειδικότερα.
Η θεοποιημένη αγορά, η ΕΕ, η «παγκοσμιοποίηση», η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η δυτικού τύπου ελευθερία -που άνετα στήριζε όλα τα καταπιεστικά καθεστώτα της βόρειας Αφρικής-, ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα -που ανέδιδε την οσμή του πετρελαίου και τη σαπίλα του Αμπού Γκράιμπ-, όλα αυτά μοιάζουν σήμερα να ακολουθούν την καθοδική πορεία του ποσοστού κέρδους.
Να συντρίβονται πάνω στη σκληρή πραγματικότητα της οικολογικής καταστροφής στον Κόλπο του Μεξικού και του πυρηνικού ολοκαυτώματος στην τεχνολογικά πιο προηγμένη και θεσμικά πιο οργανωμένη καπιταλιστική χώρα, πάνω στους αδιάκοπους πολέμους και τα δισεκατομμύρια υποσιτιζόμενων στον πλανήτη, πάνω στις εξεγέρσεις της Αφρικής αλλά και του Παρισιού, πάνω στις 150.000 επισφαλώς εργαζόμενων της Πορτογαλίας που διαδήλωσαν κατόπιν διαδικτυακής πρόσκλησης αλλά και στα εκατομμύρια νέων που, παρότι είναι πιο μορφωμένοι από κάθε άλλη εποχή, αναγκάζονται να εργαστούν με τις χειρότερες συνθήκες από κάθε άλλη εποχή, βυθίζοντας τον «υπαρκτό» καπιταλισμό σε μια βαθιά ηθική και αξιακή κρίση, κλονίζοντας την ηγεμονία του, αποσταθεροποιώντας το πολιτικό σύστημα και τις κοινωνικές συμμαχίες του.
Λίγο καιρό πριν ξεκινήσει να γράφεται το αντιδραστήριο, οι ΗΠΑ με τις κραταιές δυνάμεις της Ευρώπης –αλλά και τη συμβολή μικρότερων δυνάμεων όπως η Ελλάδα- ξεκινούσαν έναν πόλεμο, καθόλα σύμφυτο με την εποχή της κρίσης, στον οποίο είχε στραμμένο το βλέμμα της σύσσωμη η παγκόσμια κοινότητα. Η Λιβύη, κομμάτι του πάζλ των εξεγερμένων χωρών της βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής βρέθηκε στο στόχαστρο του ΝΑΤΟ. Προφανώς και η επιλογή δεν ήταν τυχαία: μια χώρα με πετρέλαιο άριστης ποιότητας σε μεγάλα αποθέματα, ένας πολυδάπανος διαμεσολαβητής –Καντάφι- και ένας λαός που είχε ήδη εξεγερθεί ενάντια στο «σοσιαλιστή» δικτάτορα Μουαμάρ Καντάφι και ζητούσε την εξουσία.
Τις ίδιες περίπου μέρες με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στον οποίο μπήκαν οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης (προσβλέποντας στην εκμετάλλευση μιας ακόμα οικονομίας και ενός ακόμα λαού), οι τελευταίες έπαιζαν ακόμα ένα χαρτί τους προκειμένου να «ξεπεραστεί» η κρίση. Οι χώρες της ευρωζώνης κατέληξαν μέσα από τη σύνοδο κορυφής -στις 24 και 25 Μαρτίου- σε μια σειρά αποφάσεων/μέτρων που πρόκειται να εφαρμοστούν πανευρωπαϊκά προκειμένου να καταφέρει στο επόμενο διάστημα το κεφάλαιο να βγει κερδισμένο. Το «Σύμφωνο για το Ευρώ», η μετεξέλιξη δηλαδή του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης δεν αφήνει άλλα περιθώρια για παρανοήσεις (σκόπιμες ή μη): ο πόλεμος πια είναι οικονομικός, το ευρώ κινδυνεύει, άρα όλα τα αστικά επιτελεία και οι κυβερνήσεις τους θα εστιάσουν στη διάσωσή του. Το Δολάριο, το Γεν και το Ευρώ ανταγωνίζονται σκληρά για την παγκόσμια κυριαρχία και αφού στη ζώνη του ευρώ υπάρχουν χώρες – βαρίδια, χώρες μη ανταγωνιστικές που φορτώνουν τα χρέη τους στους γείτονες, πρέπει το συντομότερο δυνατό αυτή η κατάσταση να ανατραπεί και οι «PIGS» όχι απλά να σταματήσουν να ζημιώνουν την ΕΕ αλλά να της αποφέρουν και κέρδος. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται, φυσικά, όλες οι αποφάσεις που πάρθηκαν από αυτή τη Σύνοδο: πανευρωπαϊκή αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, πανευρωπαϊκό πάγωμα μισθών, θέσπιση ενός κατώτατου ορίου φορολόγησης των επιχειρήσεων σε επίπεδα μικρότερα του 20%, συμμάζεμα όλων των εθνικών ελλειμμάτων και χρεών σε ποσοστά μικρότερα του 3% και θέσπιση ενός κοινού συστήματος αξιολόγησης και διαβάθμισης της παρεχόμενης γνώσης ούτως ώστε να διευκολύνεται η μετακίνηση εργατικού δυναμικού εντός των συνόρων της Ευρώπης.
Προς μια κατεύθυνση, λοιπόν, που θα επιφέρει (στο κεφάλαιο) κέρδη βραχυπρόθεσμα και επιπλέον ισχυροποίηση μακροπρόθεσμα, κινείται το σύνολο των αλλαγών που θεσμοθετούνται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και πιο ειδικά στην Ελλάδα. Η οικονομική πολιτική των διαρκώς επικαιροποιούμενων Μνημονίων, το νομοσχέδιο Λοβέρδου για την Υγεία, οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ο Καλλικράτης ή πολύ πιο έντονα το νέο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, το Μνημόνιο για την παιδεία (που θέτει τους όρους για την παραγωγή «νέου τύπου» εργαζόμενων: φτηνών, ευέλικτων, εξειδικευμένων και άρα αναλώσιμων), όλες δηλαδή οι αλλαγές που έχουν προωθηθεί από την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ (με την αμέριστη υποστήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ), συνδέονται με οργανικό τρόπο μεταξύ τους και όλες εξυπηρετούν την κατεύθυνση που αναφέρθηκε προηγουμένως, αυτή δηλαδή του ξεπεράσματος (από τη μεριά των καπιταλιστών πάντα) της οικονομικής κρίσης στο παρόν και της περεταίρω κερδοφορίας και ισχυροποίησης του κεφαλαίου στο μέλλον.
Στη χώρα μας ήδη από την προηγούμενη χρονιά ο κόσμος της εργασίας άρχισε να δείχνει τις διαθέσεις του απέναντι στην πολιτική που τους ρημάζει τη ζωή. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις που με τη μαζικότητα και τον παλμό που τις χαρακτήρισε έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία του σύγχρονου εργατικού κινήματος της χώρας (5 Μάη, 23 Φλεβάρη),οι νέες μορφές οργάνωσης και δράσης του κόσμου της εργασίας (δημιουργία πρωτοβάθμιων ταξικών σωματείων και ο συντονισμός τους κόντρα στις λογικές ανάθεσης και συναίνεσης που προωθούν οι ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) αλλά και οι κατά τόπους εστίες αντίστασης που αναπτύσσονται ενάντια στην πολιτική της χούντας των αγορών (κίνημα «δεν πληρώνω»), την πολιτική που επιβάλλει την υποβάθμιση του περιβάλλοντος (Κερατέα), της υγείας (η μεγάλη απεργία των γιατρών) και της παιδείας (συνελεύσεις και καταλήψεις σχολών και σχολείων) δίνουν το στίγμα που θα καθορίσει τελικά το πρόσημο της εποχής.
Όσο ο πόλεμος μαίνεται και οι επιθέσεις του αντιπάλου αυξάνονται σε ρυθμό και ένταση, τόσο το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα οφείλει να συσπειρώνεται γύρω μορφές οργάνωσης και πολιτικά προγράμματα και αιτήματα που θα αναδεικνύουν και θα επιβάλλουν το κοινωνικό ζήτημα και τις ανάγκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας ως βάσεις για την οργάνωση και ανάπτυξη της παραγωγικής διαδικασίας και του εποικοδομήματος. Γύρω από προγράμματα που δεν θα ζητάνε μικροδιορθώσεις στο υπάρχον σύστημα, έναν καπιταλισμό που θα «λειτουργεί σωστά», ούτε θα ασκούν γενικά και αόριστα «ακίνδυνη κριτική» στο σύστημα και τους στυλοβάτες του, αλλά θα βάζουν τα θεμέλια, θα δημιουργούν μέσα στην κοινωνία τους όρους και το ρεύμα που θα διεκδικήσει και θα οικοδομήσει την άλλη κοινωνία. Γύρω από μορφές οργάνωσης αμεσοδημοκρατικές, μακριά από λογικές ανάθεσης και γραφειοκρατία, με αξίες την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα, και με δράσεις πολύμορφες , δυναμικές και δημιουργικές, που θα επιφέρουν πλήγματα στην καλοφτιαγμένη εικόνα της αστικής πολιτικής και των κυβερνήσεων.
Δεν μας ξεγελάνε πια! Τα λόγια τους περί ατομικής ευθύνης για την κρίση αλλά και για την έξοδο από αυτή, τα κυβερνητικά «μαζί τα φάγαμε», οι χαρακτηρισμοί «κοπρίτες» και τα κροκοδείλια δάκρυα όλων αυτών που καθημερινά νομοθετούν και αποφασίζουν εναντίον μας, δεν περνούν! Τα συλλογικά μας όπλα (οι μαζικές πολιτικές γενικές συνελεύσεις, οι απεργίες, οι ζωντανές, δημιουργικές καταλήψεις, οι μαχητικές διαδηλώσεις) είναι πιο ισχυρά από τις υπογραφές τους , τα συμφέροντα και οι ανάγκες μας πιο επιτακτικές απ’ τις δικές τους. Σε μια κοινωνία που μοιάζει με ξερό λιβάδι οφείλουμε να γίνουμε η σπίθα που θα βάλει την πυρκαγιά. Στον πόλεμο που μας κήρυξαν εδώ και καιρό, στη μάχη της γενιάς μας, ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ!!!
Παρασκευή 23 Απριλίου 2010
Editorial περιοδικού αντιδότου
Γιατί υπάρχουν επαναστάτες στις μέρες μας?
Μη το γελάτε, σοβαρά μιλάω. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν τόσο μεγάλες αλλαγές στη ζωή όλων μας;. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα εδώ από τη γειτονιά μου για να καταλάβετε τι λέω. Δεν διαφωνώ με τις αλλαγές γενικά αλλά μη το παρακάνουμε, ωραίο είναι να κάνεις μικρές αλλαγές που εξυπηρετούν όλο τον κόσμο. Να, όπως έκανε ο δήμος που γκρέμισε το πάρκο στη γωνία και το έδωσε σε μια εταιρεία να το κάνει παρκινγκ για να έχουμε όλοι κάπου να αφήνουμε το αυτοκίνητο μας. Αλλά είδατε οι δήθεν επαναστάτες που υποτίθεται ότι ενδιαφέρονται για το λαό; Αντί να συγχαρούν το δήμαρχο, πήγαν και έστησαν μια «πρωτοβουλία κατοίκων» για να εμποδίσουν τα έργα και κάτι έγραφαν για το «κεφάλαιο που κόβει τις ζωές μας στα μέτρα του». Στη συνέχεια, όχι μόνο εμπόδισαν τα έργα να προχωρήσουν, αλλά μοίραζαν και κείμενα που έλεγαν ότι είναι αντίθετοι με το «εκμεταλλευτικό σύστημα στο οποίο ζούμε».
Πραγματικά μου είναι ανεξήγητο. Για τι ακριβώς γκρινιάζουν; Αφού οι καλύτεροι οικονομολόγοι του 20ου αιώνα το εξήγησαν : δεν υπάρχει οικονομική εκμετάλλευση, το αφεντικό σου δίνει μια δουλειά και εσύ τη δέχεσαι και προσφέρεις σε αντάλλαγμα το χρόνο σου. Οι πιο γνωστοί κοινωνιολόγοι και φιλόσοφοι της εποχής μας, μας το εξήγησαν επανειλημμένα : οι άνθρωποι δεν μπορούν να διαχειριστούν τις ζωές τους, για αυτό και χρειάζονται πανίσχυρα κράτη να ορίζουν κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής τους και αφεντικά και μάνατζερ να οργανώνουν την οικονομία, να εξηγούν σε κάθε εργαζόμενο πώς θα κάνει τη δουλειά του, τι πρέπει να παράγει και πώς. Υπήρχαν βέβαια και φωνές που έλεγαν ότι αυτά δεν πρέπει να συμβαίνουν, αλλά ευτυχώς τους βάλαμε στην άκρη γιατί ήταν «οπισθοδρομικοί».
Ειλικρινά σας λέω δεν καταλαβαίνω. Όλα μια χαρά μου φαίνονται . Ακόμα και το όνομα που έχει δοθεί στις σημερινές κοινωνίες είναι ωραίο, δεν ζούμε πια στον βάρβαρο «καπιταλισμό» που είχαν οι κακόμοιροι το 19ο αιώνα, έχουμε περάσει πλέον στις «μεταβιομηχανικές κοινωνίες», έτσι τις ονόμασαν οι σοφοί της εποχής μας. Ακόμα και οι ταξικές διακρίσεις έχουν εξαφανιστεί πλέον, έτσι είπε πέρυσι η Ευρωπαϊκή Ένωση αφού μας απέδειξε μέσα από το «ψήφισμα για την καταδίκη των ολοκληρωτικών καθεστώτων» ότι η θεωρία κάποιου Μαρξ για την πάλη των τάξεων οδηγεί σε εγκλήματα. Δεν είδατε τι έγινε στη Ρωσία; Αναμενόμενο ήταν βέβαια αφού είχαν για ηγέτη έναν τύπο, Λένιν νομίζω τον έλεγαν, που είχε σκοτώσει μόνος του 40 εκατομμύρια ανθρώπους. Αλήθεια σας λέω, το είδα σε ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΤ1.
Ευτυχώς πάνε αυτά πλέον, οι επαναστάσεις είναι πλέον παρελθόν, έχουμε την ησυχία μας πλέον. Να, με την κρίση μόνο είχα ανησυχήσει λίγο αλλά ευτυχώς ενημερώθηκα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που είναι τα μεγαλύτερα μυαλά στην οικονομία σήμερα. Τελικά, όλα ήταν μια παρεξήγηση, τίποτε σοβαρό, κάτι μάνατζερ, από αυτούς που σας έλεγα πριν, κάνανε μερικά λαθάκια και δημιουργήθηκε ένα μπλέξιμο αλλά όλα θα λυθούν αν δώσουμε πολλά λεφτά στις τράπεζες και στις επιχειρήσεις για να μη χαθούν δουλείες και αν τις αφήσουμε να απολύσουν πολύ κόσμο για να γίνει η αγορά εργασίας πιο «ευέλικτη». Πού να δείτε τι πήγαν και είπαν αυτοί οι οπισθοδρομικοί που θέλουν επαναστάσεις, ότι τάχα όλο το σύστημα της οικονομίας είναι λάθος και για αυτό γεννάει κρίσεις. Βλακείες σας λέω, όλα καλά θα πάνε αρκεί να τα αναθέσουμε σε αυτούς που ξέρουν. Άκουσα μάλιστα μες το καλοκαίρι ότι η κρίση πέρασε, οι ρυθμοί ανάπτυξης θα ανέβουν πάλι, οι τράπεζες έχουν κέρδη και έτσι θα ζήσουμε όλοι με άνεση.
Ένα μόνο πράγμα δεν έχω καταλάβει : γιατί απολύθηκα την περασμένη εβδομάδα;
Να δεις που κάποιο λάθος θα έκανα που δεν το θυμάμαι τώρα. Μόλις το θυμηθώ θα πάω να ζητήσω συγγνώμη από το αφεντικό μπας και με ξαναπροσλάβει…
Μη το γελάτε, σοβαρά μιλάω. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν τόσο μεγάλες αλλαγές στη ζωή όλων μας;. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα εδώ από τη γειτονιά μου για να καταλάβετε τι λέω. Δεν διαφωνώ με τις αλλαγές γενικά αλλά μη το παρακάνουμε, ωραίο είναι να κάνεις μικρές αλλαγές που εξυπηρετούν όλο τον κόσμο. Να, όπως έκανε ο δήμος που γκρέμισε το πάρκο στη γωνία και το έδωσε σε μια εταιρεία να το κάνει παρκινγκ για να έχουμε όλοι κάπου να αφήνουμε το αυτοκίνητο μας. Αλλά είδατε οι δήθεν επαναστάτες που υποτίθεται ότι ενδιαφέρονται για το λαό; Αντί να συγχαρούν το δήμαρχο, πήγαν και έστησαν μια «πρωτοβουλία κατοίκων» για να εμποδίσουν τα έργα και κάτι έγραφαν για το «κεφάλαιο που κόβει τις ζωές μας στα μέτρα του». Στη συνέχεια, όχι μόνο εμπόδισαν τα έργα να προχωρήσουν, αλλά μοίραζαν και κείμενα που έλεγαν ότι είναι αντίθετοι με το «εκμεταλλευτικό σύστημα στο οποίο ζούμε».
Πραγματικά μου είναι ανεξήγητο. Για τι ακριβώς γκρινιάζουν; Αφού οι καλύτεροι οικονομολόγοι του 20ου αιώνα το εξήγησαν : δεν υπάρχει οικονομική εκμετάλλευση, το αφεντικό σου δίνει μια δουλειά και εσύ τη δέχεσαι και προσφέρεις σε αντάλλαγμα το χρόνο σου. Οι πιο γνωστοί κοινωνιολόγοι και φιλόσοφοι της εποχής μας, μας το εξήγησαν επανειλημμένα : οι άνθρωποι δεν μπορούν να διαχειριστούν τις ζωές τους, για αυτό και χρειάζονται πανίσχυρα κράτη να ορίζουν κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής τους και αφεντικά και μάνατζερ να οργανώνουν την οικονομία, να εξηγούν σε κάθε εργαζόμενο πώς θα κάνει τη δουλειά του, τι πρέπει να παράγει και πώς. Υπήρχαν βέβαια και φωνές που έλεγαν ότι αυτά δεν πρέπει να συμβαίνουν, αλλά ευτυχώς τους βάλαμε στην άκρη γιατί ήταν «οπισθοδρομικοί».
Ειλικρινά σας λέω δεν καταλαβαίνω. Όλα μια χαρά μου φαίνονται . Ακόμα και το όνομα που έχει δοθεί στις σημερινές κοινωνίες είναι ωραίο, δεν ζούμε πια στον βάρβαρο «καπιταλισμό» που είχαν οι κακόμοιροι το 19ο αιώνα, έχουμε περάσει πλέον στις «μεταβιομηχανικές κοινωνίες», έτσι τις ονόμασαν οι σοφοί της εποχής μας. Ακόμα και οι ταξικές διακρίσεις έχουν εξαφανιστεί πλέον, έτσι είπε πέρυσι η Ευρωπαϊκή Ένωση αφού μας απέδειξε μέσα από το «ψήφισμα για την καταδίκη των ολοκληρωτικών καθεστώτων» ότι η θεωρία κάποιου Μαρξ για την πάλη των τάξεων οδηγεί σε εγκλήματα. Δεν είδατε τι έγινε στη Ρωσία; Αναμενόμενο ήταν βέβαια αφού είχαν για ηγέτη έναν τύπο, Λένιν νομίζω τον έλεγαν, που είχε σκοτώσει μόνος του 40 εκατομμύρια ανθρώπους. Αλήθεια σας λέω, το είδα σε ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΤ1.
Ευτυχώς πάνε αυτά πλέον, οι επαναστάσεις είναι πλέον παρελθόν, έχουμε την ησυχία μας πλέον. Να, με την κρίση μόνο είχα ανησυχήσει λίγο αλλά ευτυχώς ενημερώθηκα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που είναι τα μεγαλύτερα μυαλά στην οικονομία σήμερα. Τελικά, όλα ήταν μια παρεξήγηση, τίποτε σοβαρό, κάτι μάνατζερ, από αυτούς που σας έλεγα πριν, κάνανε μερικά λαθάκια και δημιουργήθηκε ένα μπλέξιμο αλλά όλα θα λυθούν αν δώσουμε πολλά λεφτά στις τράπεζες και στις επιχειρήσεις για να μη χαθούν δουλείες και αν τις αφήσουμε να απολύσουν πολύ κόσμο για να γίνει η αγορά εργασίας πιο «ευέλικτη». Πού να δείτε τι πήγαν και είπαν αυτοί οι οπισθοδρομικοί που θέλουν επαναστάσεις, ότι τάχα όλο το σύστημα της οικονομίας είναι λάθος και για αυτό γεννάει κρίσεις. Βλακείες σας λέω, όλα καλά θα πάνε αρκεί να τα αναθέσουμε σε αυτούς που ξέρουν. Άκουσα μάλιστα μες το καλοκαίρι ότι η κρίση πέρασε, οι ρυθμοί ανάπτυξης θα ανέβουν πάλι, οι τράπεζες έχουν κέρδη και έτσι θα ζήσουμε όλοι με άνεση.
Ένα μόνο πράγμα δεν έχω καταλάβει : γιατί απολύθηκα την περασμένη εβδομάδα;
Να δεις που κάποιο λάθος θα έκανα που δεν το θυμάμαι τώρα. Μόλις το θυμηθώ θα πάω να ζητήσω συγγνώμη από το αφεντικό μπας και με ξαναπροσλάβει…
ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Έχουν περάσει έξι μήνες από τις εκλογές του Οκτωβρίου και μέχρι στιγμής η πολιτική της νέας κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο θέμα των προσφύγων ουδόλως απέχει από τα έργα της προηγούμενης. Οι επιθέσεις εναντίον τους συνεχίζονται με πρωτόγνωρη ένταση και αγριότητα έχοντας λάβει πια διαστάσεις πογκρόμ, με εκτεταμένες επιχειρήσεις-σκούπα σε διάφορους χώρους μαζικής διαμονής και συνάθροισης μεταναστών, καθώς και με εμπρησμούς σε προσφυγικούς καταυλισμούς, όπως αυτός της Πάτρας. Τα κρατητήρια όλης της χώρας έχουν γεμίσει με μετανάστες οι οποίοι εκτός από τις άθλιες συνθήκες κράτησης βιώνουν και την άγρια καταστολή και βία. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τη δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ ύστερα από ξυλοδαρμό του από αστυνομικούς του Α.Τ. Νίκαιας στο σπίτι του και στη συνέχεια από τα βασανι στήρια στο τμήμαΗ Ελλάδα μάλιστα, όντας το ανατολικό σύνορο της Ευρώπης, συνέβαλε τα μέγιστα στην πολιτική απόφαση του συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη δημιουργία κοινού σώματος λιμενοφυλακής και σώματος άμεσης επέμβασης στα σύνορα των κρατών-μελών. Καθημερινά πλέον εξαπολύονται με τη συνδρομή και της ευρωπαϊκής υπηρεσίας φύλαξης Frontex, η οποία ευθύνεται για τον πνιγμό εκατοντάδων μεταναστών στη Μεσόγειο, επιχειρήσεις εναντίον άοπλων και εξαθλιωμένων ανθρώπων που προσπαθούν να περάσουν στη χώρα μας. Όσοι καταφέρουν να επιζήσουν και συλλαμβάνονται είτε στέλνονται πίσω είτε μεταφέρονται σε στρατόπεδα κράτησης όπως αυτά της Παγανής Λέσβου, της Χίου, της Σάμου, της Ρόδου, της Εύβοιας, του Έβρου. Στα κέντρα υπάρχουν κρατούμενοι διαφορετικών ταχυτήτων : όσοι επιθυμούν να υποβάλλουν αίτηση για τη χορήγηση ασύλου κρατούνται ‘’παραδειγματικά’’ και ‘’τιμωρητικά’’ για τρεις μήνες (η Ελλάδα έχει το χαμηλότερο ποσοστό χορήγησης ασύλου στην Ευρώπη), ενώ οι υπόλοιποι αφού καταχωρηθούν στο σύστημα Eurodac απελευθερώνονται σε συντομότερο χρονικό διάστημα με ένα χαρτί διοικητικής απέλασης που τους υποχρεώνει να εγκαταλείψουν τη χώρα μέσα σε ένα μήνα.
Ιδιαίτερα το κέντρο κράτησης αλλοδαπών της Μυτιλήνης έχει επανειλημμένως καταγγελθεί για κακομεταχείριση των κρατουμένων σε εκθέσεις και ανακοινώσεις διεθνών οργανισμών που ασχολούνται με θέματα προσφύγων. Υπάρχουν μάλιστα ηχητικά ντοκουμέντα εκκλήσεων από πρόσφυγες που ζητούν προστασία καθώς μετά από κάθε καταγγελία ζουν ένα εφιάλτη χειρότερο από πριν. Παρ’ όλα αυτά η αστυνομική διοίκηση συνεχίζει να υποστηρίζει με θράσος ότι κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την αστυνομία για κακομεταχείριση. Στο ίδιο παιχνίδι παραπλάνησης συμμετέχουν και οι ιατροδικαστές οι οποίοι συγκαλύπτουν τα εγκλήματα αυτά κάνοντας ψευδείς γνωματεύσεις.
Αποκορύφωμα όλων αυτών αποτελεί η κατάθεση του νομοσχεδίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την ιθαγένεια και την ψήφο των μεταναστών, το οποίο εναρμονίζεται με τη συνθήκη Σένγκεν και διαμορφώνει μια πλήρως αντιμεταναστευτική πολιτική μιας Ευρώπης-φρούριο για τους μετανάστες. Η κυβέρνηση πιστή στην αρχική της φιλοσοφία καθιστά ακόμη μικρότερη τη μειοψηφία που θα έχει πρόσβαση στην ιθαγένεια. Έτσι για όσα παιδιά έχουν γεννηθεί ή μεγαλώσει στο ελληνικό κράτος και είναι κάτω των 18 ετών απαραίτητη προϋπόθεση είναι η νομιμότητα και των δύο γονέων επί μία πενταετία καθώς και η επιτυχής (!!!) φοίτηση σε έξι συνολικά τάξεις του ελληνικού σχολείου. Για όσους έχουν κλείσει τα 18 τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα καθώς θα πρέπει να περιμένουν δύο χρόνια από την υποβολή αίτησης ώστε να εξακριβωθεί ότι δεν αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια !!!
Η εξασφάλιση της νομιμότητας και από τους δύο γονείς αφήνει εκτός της διαδικασίας τη συντριπτική πλειοψηφία των δικαιούχων καθώς οι μετανάστες και οι μετανάστριες που έχουν εκπέσει της νομιμότητας ή βαρύνονται από εκκρεμότητες ή δεν είχαν καμιά ευκαιρία νομιμοποίησης ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες. Χαρακτηριστική αυτού του κλίματος είναι η δήλωση Ραγκούση για 140.000 μετανάστες και μετανάστριες που έχασαν τα τελευταία 2 χρόνια τα χαρτιά τους γιατί οι εργοδότες τους έκλεβαν τα ένσημα. Από την άλλη η επιτυχής φοίτηση στο ταξικό και εθνοκεντρικό σχολείο θα οδηγήσει στην απόρριψη πολλών παιδιών, ενώ το να μην αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια σημαίνει σιωπή απέναντι σε κάθε είδους αστυνομική βία και αυθαιρεσία.
Για την πολιτογράφηση απαιτείται το χαράτσι των 1000 ευρώ (το πιο ακριβό παράβολο στην ΕΕ) ενώ η χρονική προϋπόθεση νόμιμης παραμονής αυξάνεται στα 7 ή και στα 8 χρόνια ανάλογα με το πόσο «παλιός» ή «νέος» είναι ο μετανάστης και η μετανάστρια. Οι αιτούντες θα υποχρεώνονται σε ειδικά τεστ ελληνικής γλώσσας, ιστορίας και πολιτεύματος από την επιτροπή πολιτογράφησης, ενώ θα πρέπει να έχουν καθαρό ποινικό μητρώο και από πλημμελήματα, στα οποία εντάσσεται «η αντίσταση κατά της αρχής!!!» και «η εξασφάλιση καταλύματος για μετανάστη ή μετανάστρια χωρίς χαρτιά» (ποινικοποίηση δηλαδή της αλληλεγγύης). Για την υποβολή υποψηφιότητας στα δημοτικά συμβούλια προστέθηκε ως προϋπόθεση «η επαρκής γνώση της ελληνικής γλώσσας».
Το νομοσχέδιο λοιπόν του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ενώ εμφανίζεται σαν μια μεγάλη ‘’αλλαγή σελίδας’’ από τις πολιτικές του παρελθόντος, στην πράξη δεν κάνει τίποτα άλλο από το να διασπά παραπέρα τους μετανάστες σε ‘’νόμιμους’’ και ‘’παράνομους’’ δίνοντας στους πρώτους συμβολικά δικαιώματα και στους δεύτερους απελάσεις και διώξεις. Ο διαχωρισμός αυτός θα γίνεται εμφανής σε κάθε πτυχή της καθημερινής του ζωής καθώς οι ‘’παράνομοι’’ θα αποτελούν εύκολο στόχο για χειραγώγηση και εκμετάλλευση. Λόγω της επισφαλούς θέσης στην οποία θα βρίσκονται θα αδυνατούν να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας και η συνδικαλιστική τους δράση θα είναι ποινικοποιημένη. Έτσι θα αναγκάζονται να εργάζονται σε άθλιες συνθήκες, ανασφάλιστοι με εξευτελιστικές αμοιβές και σε απάνθρωπα ωράρια.Και ενώ το ΛΑ.Ο.Σ. με θράσος μιλάει για ‘’αλλοίωση του εκλογικού σώματος’’ και υποκριτικά απαιτεί δημοψήφισμα, η δήλωση του Σαμαρά για νομοσχέδιο που κινείται σε καλή κατεύθυνση είναι επιεικώς απαράδεκτη και προκλητική.
Παράλληλα με τα όσα βιώνουν οι μετανάστες σε όλη τη χώρα από τον κρατικό, μηχανισμό, έρχονται αντιμέτωποι και με το κλίμα ρατσισμού και εθνικισμού και από την πλευρά των ίδιων των πολιτών. Για τη στάση τους αυτή μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουν τα Μ.Μ.Ε και τα <<αγαπημένα τους παιδιά>>, οι πολιτικοί και ιδεολογικοί δηλαδή αρχηγοί της άκρας δεξιάς όπως ο Καρατζαφέρης, ο Πλεύρης , ο Άδωνης Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης οι οποίοι μάλιστα τον τελευταίο καιρό με ικανοποίηση βλέπουν τα ποσοστά τους στις εκλογές, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, να εκτοξεύονται.
Την επιτυχία τους αυτή συμπληρώνει και η στρατολόγηση νέων μελών στις ακροδεξιές οργανώσεις τύπου <<Χρυσή Αυγή>>(Μιχαλολιάκος), <<Μαύροι Κρίνοι>>, <<Αυτόνομοι Εθνικιστές>>, <<Εθνική Συμμαχία>>(Μιχαλόπουλος), <<Ελληνικό Μέτωπο>>(Βορίδης) που έχουν τις ρίζες τους στη χούντα και που είτε οι ίδιοι ίδρυσαν είτε υποστηρίζουν.
Όλοι μαζί προσπαθούν λοιπόν να μας πείσουν ότι οι μετανάστες αποτελούν τον υπ ’αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο φορτώνοντας τους κάθε μικροληστεία και κάθε εγκληματική ενέργεια. Και ενώ σύμφωνα με μελέτες του Πανεπιστημίου Αθηνών η έστω και μικρή ευημερία της ελληνικής κοινωνίας την τελευταία 10ετία οφείλεται στην υπερεκμετάλλευση των ανθρώπων αυτών, συνεχίζουν να διατυμπανίζουν ότι κλέβουν θέσεις εργασίας από τους Έλληνες δημιουργώντας την ανεργία. Υποστηρίζουν επίσης ότι η ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία θα αλλοιώσει τον πολιτισμό και τα θρησκευτικά μας πιστεύω και παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως εθνοσωτήρες που θα διασφαλίσουν την ησυχία, την τάξη και την ασφάλεια απαλλάσσοντάς την κοινωνία από τους μετανάστες.
Τα φασιστοειδή αυτά βέβαια δεν αρκούνται μόνο στα λόγια αλλά περνούν και σε πράξεις αναλαμβάνοντας να αποτελειώσουν το έργο της καταστολής και της κρατικής βίας ώστε να <<καθαρίσουν>> την ελληνική κοινωνία. Αναρίθμητοι είναι οι εμπρησμοί σε στέκια και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αλλά και οι δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες, σε αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και σε αντιεξουσιαστές για τις οποίες φυσικά η αστυνομία αδιαφορεί αποκαλύπτοντας έτσι τη στενή σχέση της με το παρακράτος. Θυμόμαστε καλά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του αγωνιστή Δ. Κουσουρή το 1998 και κατά τη διάρκεια του πανεκπαιδευτικού κινήματος ενάντια στους νόμους του Αρσένη από τον πρώην υπαρχηγό της Χρυσής Αυγής Περίανδρο (Α. Ανδρουτσόπουλο) ο οποίος ενώ είχε από την αρχή κατονομαστεί κατάφερνε επί χρόνια να διαφεύγει της σύλληψής του εξ αιτίας της αδράνειας της αστυνομίας και αφού καταδικάστηκε η ποινή του μειώθηκε από 21 σε 12 μόλις χρόνια φυλάκισης. Άλλες φορές πάλι καλλιεργώντας το φόβο σε τοπικές κοινωνίες όπως στον Άγιο Παντελεήμονα και στην Πάτρα οργανώνουν <<επιτροπές αγανακτισμένων κατοίκων>> οι οποίες αποτελούν την κάλυψή για τις κτηνώδεις επιθέσεις τους απέναντι στους μετανάστες.
Ωστόσο παρά την τρομολαγνία που προωθείται από το κράτος, τα ΜΜΕ και τους φασίστες πρέπει να καταστεί σαφές ότι οι μετανάστες αποτελούν το πιο εξαθλιωμένο κομμάτι της κοινωνίας και υφίστανται την πιο άγρια καταστολή ώστε να παραμείνουν υποχείριο του ελληνικού κεφαλαίου που τους θέλει ανίσχυρους και ανίκανους να προβάλουν την παραμικρή αντίσταση. Χρειάζονται λοιπόν την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας προκειμένου να ενταχθούν πρωτίστως στην κοινωνία και έπειτα σε ένα ενιαίο εργατικό κίνημα που θα αγωνιστεί ενάντια στο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα και την περιστολή των κοινωνικών μας ελευθεριών.
Ιδιαίτερα το κέντρο κράτησης αλλοδαπών της Μυτιλήνης έχει επανειλημμένως καταγγελθεί για κακομεταχείριση των κρατουμένων σε εκθέσεις και ανακοινώσεις διεθνών οργανισμών που ασχολούνται με θέματα προσφύγων. Υπάρχουν μάλιστα ηχητικά ντοκουμέντα εκκλήσεων από πρόσφυγες που ζητούν προστασία καθώς μετά από κάθε καταγγελία ζουν ένα εφιάλτη χειρότερο από πριν. Παρ’ όλα αυτά η αστυνομική διοίκηση συνεχίζει να υποστηρίζει με θράσος ότι κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την αστυνομία για κακομεταχείριση. Στο ίδιο παιχνίδι παραπλάνησης συμμετέχουν και οι ιατροδικαστές οι οποίοι συγκαλύπτουν τα εγκλήματα αυτά κάνοντας ψευδείς γνωματεύσεις.
Αποκορύφωμα όλων αυτών αποτελεί η κατάθεση του νομοσχεδίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για την ιθαγένεια και την ψήφο των μεταναστών, το οποίο εναρμονίζεται με τη συνθήκη Σένγκεν και διαμορφώνει μια πλήρως αντιμεταναστευτική πολιτική μιας Ευρώπης-φρούριο για τους μετανάστες. Η κυβέρνηση πιστή στην αρχική της φιλοσοφία καθιστά ακόμη μικρότερη τη μειοψηφία που θα έχει πρόσβαση στην ιθαγένεια. Έτσι για όσα παιδιά έχουν γεννηθεί ή μεγαλώσει στο ελληνικό κράτος και είναι κάτω των 18 ετών απαραίτητη προϋπόθεση είναι η νομιμότητα και των δύο γονέων επί μία πενταετία καθώς και η επιτυχής (!!!) φοίτηση σε έξι συνολικά τάξεις του ελληνικού σχολείου. Για όσους έχουν κλείσει τα 18 τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα καθώς θα πρέπει να περιμένουν δύο χρόνια από την υποβολή αίτησης ώστε να εξακριβωθεί ότι δεν αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια !!!
Η εξασφάλιση της νομιμότητας και από τους δύο γονείς αφήνει εκτός της διαδικασίας τη συντριπτική πλειοψηφία των δικαιούχων καθώς οι μετανάστες και οι μετανάστριες που έχουν εκπέσει της νομιμότητας ή βαρύνονται από εκκρεμότητες ή δεν είχαν καμιά ευκαιρία νομιμοποίησης ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες. Χαρακτηριστική αυτού του κλίματος είναι η δήλωση Ραγκούση για 140.000 μετανάστες και μετανάστριες που έχασαν τα τελευταία 2 χρόνια τα χαρτιά τους γιατί οι εργοδότες τους έκλεβαν τα ένσημα. Από την άλλη η επιτυχής φοίτηση στο ταξικό και εθνοκεντρικό σχολείο θα οδηγήσει στην απόρριψη πολλών παιδιών, ενώ το να μην αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια σημαίνει σιωπή απέναντι σε κάθε είδους αστυνομική βία και αυθαιρεσία.
Για την πολιτογράφηση απαιτείται το χαράτσι των 1000 ευρώ (το πιο ακριβό παράβολο στην ΕΕ) ενώ η χρονική προϋπόθεση νόμιμης παραμονής αυξάνεται στα 7 ή και στα 8 χρόνια ανάλογα με το πόσο «παλιός» ή «νέος» είναι ο μετανάστης και η μετανάστρια. Οι αιτούντες θα υποχρεώνονται σε ειδικά τεστ ελληνικής γλώσσας, ιστορίας και πολιτεύματος από την επιτροπή πολιτογράφησης, ενώ θα πρέπει να έχουν καθαρό ποινικό μητρώο και από πλημμελήματα, στα οποία εντάσσεται «η αντίσταση κατά της αρχής!!!» και «η εξασφάλιση καταλύματος για μετανάστη ή μετανάστρια χωρίς χαρτιά» (ποινικοποίηση δηλαδή της αλληλεγγύης). Για την υποβολή υποψηφιότητας στα δημοτικά συμβούλια προστέθηκε ως προϋπόθεση «η επαρκής γνώση της ελληνικής γλώσσας».
Το νομοσχέδιο λοιπόν του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ενώ εμφανίζεται σαν μια μεγάλη ‘’αλλαγή σελίδας’’ από τις πολιτικές του παρελθόντος, στην πράξη δεν κάνει τίποτα άλλο από το να διασπά παραπέρα τους μετανάστες σε ‘’νόμιμους’’ και ‘’παράνομους’’ δίνοντας στους πρώτους συμβολικά δικαιώματα και στους δεύτερους απελάσεις και διώξεις. Ο διαχωρισμός αυτός θα γίνεται εμφανής σε κάθε πτυχή της καθημερινής του ζωής καθώς οι ‘’παράνομοι’’ θα αποτελούν εύκολο στόχο για χειραγώγηση και εκμετάλλευση. Λόγω της επισφαλούς θέσης στην οποία θα βρίσκονται θα αδυνατούν να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας και η συνδικαλιστική τους δράση θα είναι ποινικοποιημένη. Έτσι θα αναγκάζονται να εργάζονται σε άθλιες συνθήκες, ανασφάλιστοι με εξευτελιστικές αμοιβές και σε απάνθρωπα ωράρια.Και ενώ το ΛΑ.Ο.Σ. με θράσος μιλάει για ‘’αλλοίωση του εκλογικού σώματος’’ και υποκριτικά απαιτεί δημοψήφισμα, η δήλωση του Σαμαρά για νομοσχέδιο που κινείται σε καλή κατεύθυνση είναι επιεικώς απαράδεκτη και προκλητική.
Παράλληλα με τα όσα βιώνουν οι μετανάστες σε όλη τη χώρα από τον κρατικό, μηχανισμό, έρχονται αντιμέτωποι και με το κλίμα ρατσισμού και εθνικισμού και από την πλευρά των ίδιων των πολιτών. Για τη στάση τους αυτή μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουν τα Μ.Μ.Ε και τα <<αγαπημένα τους παιδιά>>, οι πολιτικοί και ιδεολογικοί δηλαδή αρχηγοί της άκρας δεξιάς όπως ο Καρατζαφέρης, ο Πλεύρης , ο Άδωνης Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης οι οποίοι μάλιστα τον τελευταίο καιρό με ικανοποίηση βλέπουν τα ποσοστά τους στις εκλογές, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, να εκτοξεύονται.
Την επιτυχία τους αυτή συμπληρώνει και η στρατολόγηση νέων μελών στις ακροδεξιές οργανώσεις τύπου <<Χρυσή Αυγή>>(Μιχαλολιάκος), <<Μαύροι Κρίνοι>>, <<Αυτόνομοι Εθνικιστές>>, <<Εθνική Συμμαχία>>(Μιχαλόπουλος), <<Ελληνικό Μέτωπο>>(Βορίδης) που έχουν τις ρίζες τους στη χούντα και που είτε οι ίδιοι ίδρυσαν είτε υποστηρίζουν.
Όλοι μαζί προσπαθούν λοιπόν να μας πείσουν ότι οι μετανάστες αποτελούν τον υπ ’αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο φορτώνοντας τους κάθε μικροληστεία και κάθε εγκληματική ενέργεια. Και ενώ σύμφωνα με μελέτες του Πανεπιστημίου Αθηνών η έστω και μικρή ευημερία της ελληνικής κοινωνίας την τελευταία 10ετία οφείλεται στην υπερεκμετάλλευση των ανθρώπων αυτών, συνεχίζουν να διατυμπανίζουν ότι κλέβουν θέσεις εργασίας από τους Έλληνες δημιουργώντας την ανεργία. Υποστηρίζουν επίσης ότι η ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία θα αλλοιώσει τον πολιτισμό και τα θρησκευτικά μας πιστεύω και παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως εθνοσωτήρες που θα διασφαλίσουν την ησυχία, την τάξη και την ασφάλεια απαλλάσσοντάς την κοινωνία από τους μετανάστες.
Τα φασιστοειδή αυτά βέβαια δεν αρκούνται μόνο στα λόγια αλλά περνούν και σε πράξεις αναλαμβάνοντας να αποτελειώσουν το έργο της καταστολής και της κρατικής βίας ώστε να <<καθαρίσουν>> την ελληνική κοινωνία. Αναρίθμητοι είναι οι εμπρησμοί σε στέκια και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αλλά και οι δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες, σε αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και σε αντιεξουσιαστές για τις οποίες φυσικά η αστυνομία αδιαφορεί αποκαλύπτοντας έτσι τη στενή σχέση της με το παρακράτος. Θυμόμαστε καλά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του αγωνιστή Δ. Κουσουρή το 1998 και κατά τη διάρκεια του πανεκπαιδευτικού κινήματος ενάντια στους νόμους του Αρσένη από τον πρώην υπαρχηγό της Χρυσής Αυγής Περίανδρο (Α. Ανδρουτσόπουλο) ο οποίος ενώ είχε από την αρχή κατονομαστεί κατάφερνε επί χρόνια να διαφεύγει της σύλληψής του εξ αιτίας της αδράνειας της αστυνομίας και αφού καταδικάστηκε η ποινή του μειώθηκε από 21 σε 12 μόλις χρόνια φυλάκισης. Άλλες φορές πάλι καλλιεργώντας το φόβο σε τοπικές κοινωνίες όπως στον Άγιο Παντελεήμονα και στην Πάτρα οργανώνουν <<επιτροπές αγανακτισμένων κατοίκων>> οι οποίες αποτελούν την κάλυψή για τις κτηνώδεις επιθέσεις τους απέναντι στους μετανάστες.
Ωστόσο παρά την τρομολαγνία που προωθείται από το κράτος, τα ΜΜΕ και τους φασίστες πρέπει να καταστεί σαφές ότι οι μετανάστες αποτελούν το πιο εξαθλιωμένο κομμάτι της κοινωνίας και υφίστανται την πιο άγρια καταστολή ώστε να παραμείνουν υποχείριο του ελληνικού κεφαλαίου που τους θέλει ανίσχυρους και ανίκανους να προβάλουν την παραμικρή αντίσταση. Χρειάζονται λοιπόν την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας προκειμένου να ενταχθούν πρωτίστως στην κοινωνία και έπειτα σε ένα ενιαίο εργατικό κίνημα που θα αγωνιστεί ενάντια στο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα και την περιστολή των κοινωνικών μας ελευθεριών.
ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ 20/4/2010
Τους τελευταίους μήνες με πρόφαση την οικονομική κρίση ο λαός και η εργατική τάξη βιώνουν μια πρωτοφανή επίθεση από την πλευρά του κεφαλαίου με σκοπό να καταργηθούν όσες κατακτήσεις έχουν πετύχει με τους αγώνες τους. Ως ΄΄σκληρά΄΄ αλλά και ΄΄αναγκαία΄΄ περιέγραψε στις 3 Μάρτη τα νέα μέτρα τα νέα, ΄΄ έκτακτα ΄΄ μέτρα ο Γ. Παπανδρέου, ο οποίος με την στήριξη της Ν. Δ. και του ΛΑ. Ο. Σ. συνεχίζει μια πολιτική που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια και βυθίζει συνεχώς τεράστια κομμάτια του πληθυσμού στην εξαθλίωση. Για ποιους όμως είναι σκληρά και για ποιους αναγκαία αυτά τα μέτρα; Για εμάς την πρώτη εργατική γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη είναι δεδομένο ότι είναι σκληρά, ενώ αναγκαία είναι για τους εργοδότες και το κεφάλαιο, οι οποίοι όχι μόνο δεν πλήττονται αλλά βγαίνουν ισχυρότεροι. Για την ευρωπαϊκή επιτροπή, την Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και το ΔΝΤ, κάτω από την εποπτεία ων οποίων βρισκόμαστε, τα χτυπήματα στο φορολογικό, στο ασφαλιστικό, στην εκπαίδευση, η ελαστικοποίηση της εργασίας με απολύσεις και πάγωμα των μισθών και των προσλήψεων αποτελούν αυτονόητη πολιτική και αποδεικνύουν για άλλη μια φορά τον αντεργατικό τους χαρακτήρα και το ότι δρουν προς όφελος της αστικής τάξης , των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου. Έτσι ενώ οι αιτίες αύξησης του δημόσιου χρέους είναι τα σκάνδαλα των κυβερνήσεων, οι εισφοροδιαφυγές και φοροδιαφυγές των επιχειρήσεων, οι φοροελαφρύνσεις και φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει ότι οφείλεται στις αυξημένες κοινωνικές παροχές και τη χρεώνει στους μισθωτούς και τους εργαζόμενους. Παράλληλα τα ΜΜΕ καλλιεργώντας ένα κλίμα τρομοκρατίας ΄΄ντύνουν΄΄ τα μέτρα με επιχειρήματα επιχειρώντας να τα περάσου ευκολότερα στη συνείδηση του κόσμου.
Στο μέτωπο της εργασίας:
H ΄΄υπό χρεοκοπία΄΄ Ελλάδα, η οποία γενναιόδωρα προσέφερε στις τράπεζες ένα πακέτο 28 δις. Ευρώ ζητά τώρα να πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση που ο ίδιος ο καπιταλισμός δημιούργησε. Έτσι η μονιμότητα καταργείται, η ελαστική εργασία νομιμοποιείται ενώ για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες μειώνονται κατά 10% οι ονομαστικοί μισθοί για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους στο δημόσιο τομέα, στέλνοντας ένα πολύ σημαντικό μήνυμα και στον ιδιωτικό τομέα που καλείται να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Για δεύτερη συνεχή χρονιά παγώνουν οι συντάξεις και έπονται περικοπές καθώς ο υπουργός οικονομικών αποφάσισε μείωση των μπάτζετ κατά 10%. Για τους αυτοαπασχολούμενους και τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα προβλέπονται ακόμη και προβλέπεται ακόμη και διακοπή στην καταβολή της σύνταξης και όταν λένε ότι θα πληρώσουν και οι πλούσιοι εννοούν την έκτακτη εισφορά 1% για όσους δηλώνουν εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ. Δηλαδή ένας εισοδηματίας των 8.000 ευρώ το μήνα θα πληρώσει 1000 ευρώ και ένας δημόσιος υπάλληλος των 1500 ευρώ θα πληρώσει περισσότερο από 1400 ευρώ. Επιπλέον τα ασφαλιστικά ταμεία είναι άδεια και οι εργαζόμενοι που ήταν οι μόνοι συνεπείς στις εισφορές προς αυτά καλούνται να πληρώσουν και πάλι ενώ τα χρέη της εργοδοσίας προς τα ταμεία ξεχνιούνται.
Στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης, έρχεται σαν λύση και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων το οποίο χειροτερεύει τους όρους εργασίας και εντείνει την εκμετάλλευση ενώ η κυβέρνηση εμπαίζει τους εργαζομένους μιλώντας για την ανάγκη των περικοπών προβλέπει φοροελαφρύνσεις για τις τράπεζες, μείωση της φορολόγησης για ο μεγάλο κεφάλαιο καθώς και του εισοδήματος από το εξωτερικό.
Στο μέτωπο της εκπαίδευσης:
Πατώντας πάνω στη συγκυρία της κρίσης και με την αναγνώριση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων, το οποίο είναι η εμπέδωση της λογικής της Μπολόνια, η κυβέρνηση μετατρέπει οριστικά πλέον το πανεπιστήμιο σε εργαστήρι επιβολής του εργασιακού μεσαίωνα. Το ΕΠΠ κατηγοριοποιεί το εκπαιδευτικό σύστημα σε 8 βαθμίδες κάθε μία από τις οποίες αντιστοιχεί σε ανάλογο επίπεδο γνώσεων. Επίσης αξιολογεί τα επαγγελματικά προσόντα σε τρεις άξονες: γνώσεις(πχ πτυχίο)-δεξιότητες (πχ σεμινάρια)-ικανότητες (πχ ξένες γλώσσες).Βασικός στόχος της κυβέρνησης είναι, λοιπόν, η αποσύνδεση των πτυχίων από τα επαγγελματικά τους δικαιώματα. Πλέον το πτυχίο δε θα σημαίνει αυτόματα επαγγελματική επάρκεια διαμορφώνοντας έτσι ένα θολό τοπίο σε σχέση με την επαγγελματική κατοχύρωση. Ταυτόχρονα το ΕΠΠ ωθεί τους πτυχιούχους σε διαρκές κυνήγι δεξιοτήτων και μετατρέπει τις συλλογικές διεκδικήσεις σε ατομικές.
Παράλληλα, το ΕΠΠ αναγνωρίζει τα ΚΕΣ τοποθετώντας τα στην πέμπτη βαθμίδα μαζί με τους σπουδαστές ΤΕΙ (στην έκτη βρίσκονται τα ΑΕΙ!) και δίνοντάς τους επαγγελματικά δικαιώματα. Μάλιστα ο μόνος έλεγχος που θα μπορεί να ασκήσει το ελληνικό κράτος σε όσα κολλέγια είναι θυγατρικά ξένων πανεπιστημίων θα αφορά μόνο σε χωροταξικά ζητήματα.
Το ΕΠΠ θέτει επιτακτικά και το ζήτημα εφαρμογής και του νόμου της αξιολόγησης. Τα ιδρύματα θα κατατάσσονται σε βαθμίδες αφού περάσουν τη διαδικασία της αξιολόγησης, η οποία θα επιβάλει την εφαρμογή του νόμου πλαισίου και την υιοθέτηση του μοντέλου λειτουργίας των ΚΕΣ υπό την απειλή της υποχρηματοδότησης και επομένως της περαιτέρω υποβάθμισής τους.
Επιπλέον, ακούσαμε πρόσφατα την κ.Διαμαντοπούλου να μιλάει για κατάργηση των ήδη υπαρχόντων συγγραμμάτων και την ψηφιοποίησή τους. Αυτό δημιουργεί προβλήματα αφενός μεν στην πράξη αφού η ανάγνωση και κατανόηση της ύλης γίνονται πολύ πιο δύσκολη και αφετέρου εντείνει τις κοινωνικές ανισότητες στην εκπαίδευση μιας και δεν έχουν όλοι οι φοιτητές την οικονομική δυνατότητα για αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή.
ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΧΟΛΗΣ
Τα σοβαρότερα προβλήματα στη σχολή μας είναι απόρροια των αντιδραστικών νόμων της κυβέρνησης και των επιταγών της Ε.Ε.
Καθημερινά βιώνουμε την εντατικοποίηση με συνεχόμενες ώρες μαθημάτων και εργαστηρίων τις οποίες δυσκολευόμαστε να παρακολουθήσουμε. Αυτό σε συνδυασμό με την έλλειψη απουσιών στα εργαστήρια και τη δυσκολία αναπλήρωσης τους, διαμορφώνουν κάθε άλλο παρά ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών.
Απαράδεκτο είναι και το γεγονός της μη εξασφάλισης για όλους τους φοιτητές των διαλέξεων κάθε μαθήματος καθώς και των παλαιότερων θεμάτων με τις λύσεις τους, από τη γραμματεία της σχόλης ή μέσω της ιστοσελίδας της. Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύονται οι καθεστωτικές παρατάξεις(ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) μοιράζοντας οι ίδιες σημειώσεις, με στόχο να προσελκύσουν ‘’ψηφοφόρους’’.
Η ανασφάλιστη, αμισθί πρακτική άσκηση αποτελεί άλλο ένα σπουδαίο ζήτημα, το οποίο πρέπει να μας κινητοποιήσει, καθώς η εξασφάλιση ελάχιστης πληρωμής και τα ασφαλιστικά δικαιώματα πρέπει να θεωρούνται δεδομένα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
• Απόσυρση των νέων μέτρων
• ΟΧΙ στη χούντα ΔΝΤ και ΕΕ
• ΟΧΙ στο ΕΠΠ
• Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό. Διεύρυνση του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους. Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.
• Να αποσυρθεί εδώ και τώρα ο αντιδραστικός Νόμος-Πλαίσιο.
• Καμία άδεια σε κολέγιο-ΚΕΣ, να παρθούν πίσω όσες δόθηκαν. Να σταματήσει κάθε διαδικασία νομιμοποίησης και ισοτίμησής τους. Όχι στην ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 36/05.
• Κατάργηση των ΚΕΣ και κάθε μορφής ιδιωτικής μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Καμία σκέψη για αναθεώρηση του αρ. 16 ή παράκαμψής του.
• Ανατροπή του νόμου-πλαίσιο, καμία εφαρμογή διάταξής του, να αποσυρθεί ο εσωτερικός κανονισμός. Καμία σκέψη για αξιολόγηση σε κανένα τμήμα.
• Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση, Δημόσια και Δωρεάν για όλους.
• Ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό.
• Κατάργηση της βάσης του 10. Ενιαίο 12χρονο σχολείο με κατάργηση των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Ελεύθερη πρόσβαση σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και στην έρευνα χωρίς ταξικούς, οικονομικούς και εξεταστικούς φραγμούς.
• Να αποσυρθούν οι ψηφισμένοι νόμοι για ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ, Αξιολόγηση, έρευνα και μεταπτυχιακά.
• Aπεμπλοκή της Ελλάδας από τον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ), μπλοκάρισμα της διαδικασίας της Μπολόνια, ανυπακοή στις κατευθύνσεις και οδηγίες της ΕΕ για την εκπαίδευση.
• Καμία σκέψη για αντιδραστικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών (αλυσίδες, πιστωτικές μονάδες, κλπ.) της σχολής μας.
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγκοινωνίες για όλους τους φοιτητές.
• 1400 Ευρώ κατώτατος μισθός, για να ζουν όλοι αξιοπρεπώς από μια και μόνο δουλειά. Όχι στο “πάγωμα” των μισθών και τη λιτότητα, να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ.
• Απαγόρευση των απολύσεων, όχι στην περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων με πρόσχημα την κρίση.
• Μόνιμη, σταθερή, λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Όχι στην ανεργία και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας.
• Να καταργηθούν όλοι οι αντι-ασφαλιστικοί νόμοι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (Πετραλιά-Ρέππα-Σιούφα). Πλήρη και διευρυμένη ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη όλων των εργαζομένων, καθώς και των νέων πτυχιούχων και ανέργων.
• Άμεση νομιμοποίηση των μεταναστών, να αποκτήσουν κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα. Άσυλο σε όποιον το ζητήσει. Όχι στο ρατσισμό και την ξενοφοβία. Όχι στο Σύμφωνο Μετανάστευσης της ΕΕ
• Να διαλυθούν τώρα ΜΑΤ και ειδικές δυνάμεις καταστολής, αφοπλισμός της αστυνομίας. Κατάργηση της χρήσης χημικών και δακρυγόνων. Να φύγουν οι χαφιεδοκάμερες από τους δρόμους.
• Κατάργηση των τρομονόμων της ΕΕ, καμία εφαρμογή τους. Κατάργηση της “ποινικοποίησης της κουκούλας” και των υπόλοιπων αυταρχικών διατάξεων που ψηφίστηκαν μετά το Δεκέμβρη.
• Καμία οικονομική επιβάρυνση των φοιτητών του τμήματος για τους εργαστηριακούς εξοπλισμούς. Δωρεάν διανομή αυτών από το τμήμα.
• Να σταματήσει τώρα αυτή η τρελή κούρσα της εντατικοποίησης. Δικαίωμα – τουλάχιστον μιας- απουσίας σε κάθε εργαστήριο που απαιτεί πάνω από 6 ώρες την εβδομάδα. Δυνατότητα αναπλήρωσης για τα υπόλοιπα.
• Όχι στην υποχρεωτική στράτευση στα 18, κανένας νέος μισθοφόρος. Καμία συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να επιστρέψουν οι Έλληνες φαντάροι από Κόσσοβο και Αφγανιστάν. Έξω από ΝΑΤΟ και Ευρωστρατό, να κλείσουν οι βάσεις σε Σούδα και Άκτιο.
• Να τιμωρηθούν άμεσα οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της επίθεσης στην συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:
• Συμμετοχή του συλλόγου στην πορεία των φοιτητικών συλλόγων ενάντια στην καταστολή και την καταπάτηση των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων την Πέμπτη 10/12 με προσυγκέντρωση στις 12.00 στα Προπύλαια
• Συμμετοχή στο Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων που θα πραγματοποιηθεί.
Στο μέτωπο της εργασίας:
H ΄΄υπό χρεοκοπία΄΄ Ελλάδα, η οποία γενναιόδωρα προσέφερε στις τράπεζες ένα πακέτο 28 δις. Ευρώ ζητά τώρα να πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση που ο ίδιος ο καπιταλισμός δημιούργησε. Έτσι η μονιμότητα καταργείται, η ελαστική εργασία νομιμοποιείται ενώ για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες μειώνονται κατά 10% οι ονομαστικοί μισθοί για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους στο δημόσιο τομέα, στέλνοντας ένα πολύ σημαντικό μήνυμα και στον ιδιωτικό τομέα που καλείται να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Για δεύτερη συνεχή χρονιά παγώνουν οι συντάξεις και έπονται περικοπές καθώς ο υπουργός οικονομικών αποφάσισε μείωση των μπάτζετ κατά 10%. Για τους αυτοαπασχολούμενους και τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα προβλέπονται ακόμη και προβλέπεται ακόμη και διακοπή στην καταβολή της σύνταξης και όταν λένε ότι θα πληρώσουν και οι πλούσιοι εννοούν την έκτακτη εισφορά 1% για όσους δηλώνουν εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ. Δηλαδή ένας εισοδηματίας των 8.000 ευρώ το μήνα θα πληρώσει 1000 ευρώ και ένας δημόσιος υπάλληλος των 1500 ευρώ θα πληρώσει περισσότερο από 1400 ευρώ. Επιπλέον τα ασφαλιστικά ταμεία είναι άδεια και οι εργαζόμενοι που ήταν οι μόνοι συνεπείς στις εισφορές προς αυτά καλούνται να πληρώσουν και πάλι ενώ τα χρέη της εργοδοσίας προς τα ταμεία ξεχνιούνται.
Στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης, έρχεται σαν λύση και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων το οποίο χειροτερεύει τους όρους εργασίας και εντείνει την εκμετάλλευση ενώ η κυβέρνηση εμπαίζει τους εργαζομένους μιλώντας για την ανάγκη των περικοπών προβλέπει φοροελαφρύνσεις για τις τράπεζες, μείωση της φορολόγησης για ο μεγάλο κεφάλαιο καθώς και του εισοδήματος από το εξωτερικό.
Στο μέτωπο της εκπαίδευσης:
Πατώντας πάνω στη συγκυρία της κρίσης και με την αναγνώριση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων, το οποίο είναι η εμπέδωση της λογικής της Μπολόνια, η κυβέρνηση μετατρέπει οριστικά πλέον το πανεπιστήμιο σε εργαστήρι επιβολής του εργασιακού μεσαίωνα. Το ΕΠΠ κατηγοριοποιεί το εκπαιδευτικό σύστημα σε 8 βαθμίδες κάθε μία από τις οποίες αντιστοιχεί σε ανάλογο επίπεδο γνώσεων. Επίσης αξιολογεί τα επαγγελματικά προσόντα σε τρεις άξονες: γνώσεις(πχ πτυχίο)-δεξιότητες (πχ σεμινάρια)-ικανότητες (πχ ξένες γλώσσες).Βασικός στόχος της κυβέρνησης είναι, λοιπόν, η αποσύνδεση των πτυχίων από τα επαγγελματικά τους δικαιώματα. Πλέον το πτυχίο δε θα σημαίνει αυτόματα επαγγελματική επάρκεια διαμορφώνοντας έτσι ένα θολό τοπίο σε σχέση με την επαγγελματική κατοχύρωση. Ταυτόχρονα το ΕΠΠ ωθεί τους πτυχιούχους σε διαρκές κυνήγι δεξιοτήτων και μετατρέπει τις συλλογικές διεκδικήσεις σε ατομικές.
Παράλληλα, το ΕΠΠ αναγνωρίζει τα ΚΕΣ τοποθετώντας τα στην πέμπτη βαθμίδα μαζί με τους σπουδαστές ΤΕΙ (στην έκτη βρίσκονται τα ΑΕΙ!) και δίνοντάς τους επαγγελματικά δικαιώματα. Μάλιστα ο μόνος έλεγχος που θα μπορεί να ασκήσει το ελληνικό κράτος σε όσα κολλέγια είναι θυγατρικά ξένων πανεπιστημίων θα αφορά μόνο σε χωροταξικά ζητήματα.
Το ΕΠΠ θέτει επιτακτικά και το ζήτημα εφαρμογής και του νόμου της αξιολόγησης. Τα ιδρύματα θα κατατάσσονται σε βαθμίδες αφού περάσουν τη διαδικασία της αξιολόγησης, η οποία θα επιβάλει την εφαρμογή του νόμου πλαισίου και την υιοθέτηση του μοντέλου λειτουργίας των ΚΕΣ υπό την απειλή της υποχρηματοδότησης και επομένως της περαιτέρω υποβάθμισής τους.
Επιπλέον, ακούσαμε πρόσφατα την κ.Διαμαντοπούλου να μιλάει για κατάργηση των ήδη υπαρχόντων συγγραμμάτων και την ψηφιοποίησή τους. Αυτό δημιουργεί προβλήματα αφενός μεν στην πράξη αφού η ανάγνωση και κατανόηση της ύλης γίνονται πολύ πιο δύσκολη και αφετέρου εντείνει τις κοινωνικές ανισότητες στην εκπαίδευση μιας και δεν έχουν όλοι οι φοιτητές την οικονομική δυνατότητα για αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή.
ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΣΧΟΛΗΣ
Τα σοβαρότερα προβλήματα στη σχολή μας είναι απόρροια των αντιδραστικών νόμων της κυβέρνησης και των επιταγών της Ε.Ε.
Καθημερινά βιώνουμε την εντατικοποίηση με συνεχόμενες ώρες μαθημάτων και εργαστηρίων τις οποίες δυσκολευόμαστε να παρακολουθήσουμε. Αυτό σε συνδυασμό με την έλλειψη απουσιών στα εργαστήρια και τη δυσκολία αναπλήρωσης τους, διαμορφώνουν κάθε άλλο παρά ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών.
Απαράδεκτο είναι και το γεγονός της μη εξασφάλισης για όλους τους φοιτητές των διαλέξεων κάθε μαθήματος καθώς και των παλαιότερων θεμάτων με τις λύσεις τους, από τη γραμματεία της σχόλης ή μέσω της ιστοσελίδας της. Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύονται οι καθεστωτικές παρατάξεις(ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) μοιράζοντας οι ίδιες σημειώσεις, με στόχο να προσελκύσουν ‘’ψηφοφόρους’’.
Η ανασφάλιστη, αμισθί πρακτική άσκηση αποτελεί άλλο ένα σπουδαίο ζήτημα, το οποίο πρέπει να μας κινητοποιήσει, καθώς η εξασφάλιση ελάχιστης πληρωμής και τα ασφαλιστικά δικαιώματα πρέπει να θεωρούνται δεδομένα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
• Απόσυρση των νέων μέτρων
• ΟΧΙ στη χούντα ΔΝΤ και ΕΕ
• ΟΧΙ στο ΕΠΠ
• Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό. Διεύρυνση του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους. Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.
• Να αποσυρθεί εδώ και τώρα ο αντιδραστικός Νόμος-Πλαίσιο.
• Καμία άδεια σε κολέγιο-ΚΕΣ, να παρθούν πίσω όσες δόθηκαν. Να σταματήσει κάθε διαδικασία νομιμοποίησης και ισοτίμησής τους. Όχι στην ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 36/05.
• Κατάργηση των ΚΕΣ και κάθε μορφής ιδιωτικής μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Καμία σκέψη για αναθεώρηση του αρ. 16 ή παράκαμψής του.
• Ανατροπή του νόμου-πλαίσιο, καμία εφαρμογή διάταξής του, να αποσυρθεί ο εσωτερικός κανονισμός. Καμία σκέψη για αξιολόγηση σε κανένα τμήμα.
• Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση, Δημόσια και Δωρεάν για όλους.
• Ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό.
• Κατάργηση της βάσης του 10. Ενιαίο 12χρονο σχολείο με κατάργηση των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Ελεύθερη πρόσβαση σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και στην έρευνα χωρίς ταξικούς, οικονομικούς και εξεταστικούς φραγμούς.
• Να αποσυρθούν οι ψηφισμένοι νόμοι για ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ, Αξιολόγηση, έρευνα και μεταπτυχιακά.
• Aπεμπλοκή της Ελλάδας από τον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ), μπλοκάρισμα της διαδικασίας της Μπολόνια, ανυπακοή στις κατευθύνσεις και οδηγίες της ΕΕ για την εκπαίδευση.
• Καμία σκέψη για αντιδραστικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών (αλυσίδες, πιστωτικές μονάδες, κλπ.) της σχολής μας.
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγκοινωνίες για όλους τους φοιτητές.
• 1400 Ευρώ κατώτατος μισθός, για να ζουν όλοι αξιοπρεπώς από μια και μόνο δουλειά. Όχι στο “πάγωμα” των μισθών και τη λιτότητα, να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ.
• Απαγόρευση των απολύσεων, όχι στην περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων με πρόσχημα την κρίση.
• Μόνιμη, σταθερή, λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Όχι στην ανεργία και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας.
• Να καταργηθούν όλοι οι αντι-ασφαλιστικοί νόμοι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (Πετραλιά-Ρέππα-Σιούφα). Πλήρη και διευρυμένη ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη όλων των εργαζομένων, καθώς και των νέων πτυχιούχων και ανέργων.
• Άμεση νομιμοποίηση των μεταναστών, να αποκτήσουν κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα. Άσυλο σε όποιον το ζητήσει. Όχι στο ρατσισμό και την ξενοφοβία. Όχι στο Σύμφωνο Μετανάστευσης της ΕΕ
• Να διαλυθούν τώρα ΜΑΤ και ειδικές δυνάμεις καταστολής, αφοπλισμός της αστυνομίας. Κατάργηση της χρήσης χημικών και δακρυγόνων. Να φύγουν οι χαφιεδοκάμερες από τους δρόμους.
• Κατάργηση των τρομονόμων της ΕΕ, καμία εφαρμογή τους. Κατάργηση της “ποινικοποίησης της κουκούλας” και των υπόλοιπων αυταρχικών διατάξεων που ψηφίστηκαν μετά το Δεκέμβρη.
• Καμία οικονομική επιβάρυνση των φοιτητών του τμήματος για τους εργαστηριακούς εξοπλισμούς. Δωρεάν διανομή αυτών από το τμήμα.
• Να σταματήσει τώρα αυτή η τρελή κούρσα της εντατικοποίησης. Δικαίωμα – τουλάχιστον μιας- απουσίας σε κάθε εργαστήριο που απαιτεί πάνω από 6 ώρες την εβδομάδα. Δυνατότητα αναπλήρωσης για τα υπόλοιπα.
• Όχι στην υποχρεωτική στράτευση στα 18, κανένας νέος μισθοφόρος. Καμία συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να επιστρέψουν οι Έλληνες φαντάροι από Κόσσοβο και Αφγανιστάν. Έξω από ΝΑΤΟ και Ευρωστρατό, να κλείσουν οι βάσεις σε Σούδα και Άκτιο.
• Να τιμωρηθούν άμεσα οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της επίθεσης στην συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:
• Συμμετοχή του συλλόγου στην πορεία των φοιτητικών συλλόγων ενάντια στην καταστολή και την καταπάτηση των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων την Πέμπτη 10/12 με προσυγκέντρωση στις 12.00 στα Προπύλαια
• Συμμετοχή στο Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων που θα πραγματοποιηθεί.
Εδώ κρίση, εκεί κρίση πού είναι η κρίση;
Πάνε κοντά δυο χρόνια απ όταν λέξεις σαν ¨κρίση¨, ¨χρηματοπιστωτικό σύστημα¨, ¨οίκοι αξιολόγισης¨ κλπ άρχισαν να εισβάλουν αιφνίδια στην καθημερινότητά μας. Αποκορύφωμα οι τελευταίοι τρεις μήνες όπου έννοιες και φαινόμενα σαν τα προαναφερθέντα μονοπωλούν καθημερινά το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση και τις αρχικές επιπτώσεις της στην Ελλάδα οι απανταχού φωτισμένοι Πρετεντέρηδες ανέλαβαν να μας εξηγήσουν ¨τι παίζει στην αγορά¨ και πολύ περισσότερο τι πρέπει να κάνουμε για να τη σώσουμε –και να σωθούμε… Το παρόν κείμενο μάλλον δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν τέτοιο εγχειρίδιο-ή τουλάχιστον σίγουρα δεν το επιδιώκει! Ας ξεκινήσουμε λίγο γενικά…
Παγκόσμια οικονομική κρίση
Το Σεπτέμβριο του 2008 βλέπουμε στις ΗΠΑ τα πρώτα δείγματα μιας διαφαινόμενης βαθιάς οικονομικής κρίσης. Κατάρρευση οικονομικών κολοσσών, συγχωνεύσεις τραπεζών κ επιχειρήσεων, κρατικοποιήσεις μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (όπως Lehman Brothers , Merrill Lynch κλπ) παίρνουν τη σκυτάλη από τη ¨φούσκα των ακινήτων¨ για να την παραδώσουν στην τελική οικονομική κατάρρευση των αγορών αλλά και εκατομμυρίων ανθρώπων μαζί με αυτές. Αμέσως μεγάλοι οικονομολόγοι του συστήματος, βλέποντας τα όνειρα και τις καριέρες τους να κλονίζονται σπεύδουν να δηλώσουν τα αίτια της οικονομικής καταστροφής. Αλόγιστη χρήση στεγαστικών δανείων, υπερβολική χρήση δανειακών κεφαλαίων, πλημμελής διαβάθμιση πιστοληπτικού κινδύνου, αμοιβές στελεχών του χρηματοπιστωτικού τομέα (bonus στα golden boys), κανονιστικό πλαίσιο… Η χρηματοπιστωτική κρίση, που ξεκίνησε το 2006, οξύνθηκε το 2008 και ακόμα δεν ξέρουμε αν έχει κορυφωθεί, κατάφερε να δημιουργήσει μια παγκόσμια οικονομική κρίση που αφορά τόσο τις μεγάλες αγορές όσο και τις μικροεπενδύσεις και τις καθημερινές συναλλαγές.
Αποτέλεσμα;
Εκατομμύρια δολάρια χαμένα κέρδη τραπεζιτών, μείωση της εμπιστοσύνης των τραπεζών, μείωση της χρηματιστηριακής ροής… Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Τη στιγμή που οι κυρίαρχες ιδεολογίες προσπαθούν να μας πείσουν ότι απλά περνάμε μια ακόμα κρίση του παγκόσμιου κεφαλαίου μια άλλη προσέγγιση λέει ότι βιώνουμε μια κρίση των δομών του συστήματος που στηρίζει το κεφάλαιο. Η κρίση αυτή , κακός απότοκος της αλλαγής των παγκόσμιων οικονομικών συσχετισμών δύναμης και του νεοφιλελεύθερου μοντέλου οργάνωσης και διοίκησης της παραγωγής ήρθε για να δείξει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Γιατί τη στιγμή που τα golden boys έβλεπαν τα bonus εκατομμυρίων να εξανεμίζονται προκαλώντας τους παράνοια, χιλιάδες άνθρωποι έμεναν χωρίς σπίτι, χωρίς τροφή, χωρίς ζωή. Και σε μια κοινωνία που μαστίζεται από ανεργία και φτώχεια σίγουρα τέτοιες ανισότητες όχι απλά απαρατήρητες δεν περνούν αλλά δημιουργούν ένα διαρκές εκρηκτικό κλίμα στην κοινωνική ζωή.
Και στην Ελλάδα τι γίνεται;
Φυσικά αυτή η κατάσταση δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και την Ελλάδα και επειδή αυτό το σύστημα θέλει αφέντες και σκλάβους, σε μας έλαχε η τύχη του σκλάβου. Δέσμια στις ανάγκες της ευρωπαΐκής οικονομίας και των αγορών της, η Ελλάδα από την ένταξή της στην ΕΕ και έπειτα είχε απολέσει σχεδόν κάθε έννοια εθνικής οικονομικής ανεξαρτησίας, άσχετα με το τι και πως παρουσίαζαν οι εκάστοτε κυβερνώντες της. Έτσι σταδιακά αυτό το ¨αναπτυσσόμενο¨ πρώην κοινωνικό(;) κράτος κατάφερε να διαμορφώσει την οικονομία του όσο περισσότερο μπορούσε κοντά σε αυτό που του είχαν ζητήσει οι ¨εταίροι¨. Εναρμονισμένες πλήρως με τις επιταγές της συνθήκης του Μάαστριχτ, οι κυβερνήσεις της χώρας, σταδιακά άλλαζαν το μοντέλο των εργασιακών σχέσεων, προωθώντας πάντοτε ¨ευέλικτα συστήματα¨ κλπ. Αποκρατικοποιήσεις η μια μετά την άλλη, ρημαγμένα ταμεία μέχρι τέλους, δεκάδες σκάνδαλα και μια χώρα σαν βγαλμένη από πόλεμο ήταν η εικόνα της Ελλάδας όταν πρωτοΰποδέχτηκε την κρίση. Αμέσως τα παπαγαλάκια –κρατικά, κυβερνητικά και μη- ανέλαβαν για μια ακόμα φορά το ρόλο του καλού σαμαρίτη- καθοδηγητή της κοινής γνώμης υποδεικνύοντας τι είναι αυτό που πρέπει να γίνει. Πρώτα απ όλα έπρεπε να αλλάξει η κυβέρνηση αφού ο Γιωργάκης είχε έτοιμα βέλη στη φαρέτρα του για τη διέξοδο από το οικονομικό τέλμα στο οποίο είχε περιέλθει η χώρα. Μετά την πανηγυρική εκλογή του όμως, ένα σύννεφο τρομοκρατίας σκέπασε την επικράτια. Ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι λεφτά στα ταμεία δεν υπάρχουν και οι δείκτες της οικονομίας δεν είναι ίδιοι με αυτούς που παρουσιάζονταν στις προεκλογικές καμπάνιες! Τα έφαγαν όλα οι προηγούμενοι… Η αγορά δεν κινείται και ω! οι πολίτες βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο. Όχι όλοι βέβαια, μιας και κάποιοι, όπως ο πρόεδρος του ΣΕΒ βρίσκουν ακόμα λίγα ψίχουλα της τάξης των 1.5 εκατ. Ευρώ για να αγοράσουν έναν πίνακα ζωγραφικής( για τη σύγκριση και μόνο το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε 60 χρόνια δουλειάς για έναν εκπαιδευτικό του δημοσίου και 80 χρόνια δουλειάς για έναν εμποροΰπάλληλο).
Ο (παρά)λόγος:
Ο καιρός περνάει , τα αδιέξοδα αυξάνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βγεί από το βούρκο της αδράνειας και να αντιμετωπίσει την κατάσταση, που παρουσιάζεται ως ¨ένα βήμα από τη χρεοκοπία¨, όπως τόσο καιρό υποσχόταν. Κάπου εκεί είναι που έρχεται και η ξένη επιτήρηση στην Ελλάδα (πιο σκληρή και από αυτή που γινόταν από τους αμερικάνους επί χούντας). Έρχεται η ώρα που η Ελλάδα θα λειτουργήσει σαν πειραματόζωο για τη απευθείας εφαρμογή αντιλαικών μέτρων που στοχεύουν στην αύξηση της ρευστότητας και των κερδών των καπιταλιστών.
Έρχεται η ώρα η Ελλάδα να υποταχθεί στους ισχυρούς κρίκους της ΕΕ, στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ, συντάσσοντας ένα πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης που περιλαμβάνει περικοπές μισθών, ραγδαίες αλλαγές στο ασφαλιστικό, απελευθέρωση απολύσεων, αναδιάρθρωση κρατικού μηχανισμού, αντιδραστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και διατήρηση μεταναστών σε καθεστώς ημιπαρανομίας. Κάπου εκεί ήταν που η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα πιο αντιλαικά, τα πιο άδικα, οικονομικά μέτρα της σύγχρονης Ελλάδας : μείωση κατά 30% στα επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας- περικοπή 12% στα επιδόματα των δημ. Υπαλλήλων- μείωση 7% των αποδοχών των εργαζομένων σε ΝΠΙΔ, που εξαρτώνται από το Δημόσιο- πάγωμα όλων των συντάξεων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα- αύξηση του ΦΠΑ, από 19% σε 21%, από 9% σε 10% κι από 4,5% σε 5%- αύξηση 8 λεπτά στην τιμή της βενζίνης, 3 λεπτά στο πετρέλαιο κίνησης- αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε τσιγάρα- αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε ποτά- αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, εξαιτίας της επιβολής ειδικού φόρου κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργεια - μείωση 10% της κρατικής χρηματοδότησης στα Ταμεία ΟΑΠ - ΔΕΗ και ΤΑΠ – ΟΤΕ- περικοπές 200 εκατομμυρίων ευρώ στα προγράμματα του υπουργείου Παιδείας- αναστολή των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα το 2010- μία πρόσληψη για κάθε πέντε συνταξιοδοτήσεις στο Δημόσιο από το 2011- Περικόπτεται κατά 5% ή 500 εκατομμύρια ευρώ, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.
…και ο αντίλογος…
Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η κυβέρνηση δεν αναγκάστηκε να πάρει τώρα τα μέτρα, το προγραμμάτιζε από καιρό- πριν ακόμα εκλεγεί. Οι αποφάσεις της δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε αναγκαία άδικες, είναι πλήρως εναρμονισμένες με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο οργάνωσης της οικονομίας και παραγωγής και χτυπούν συγκεκριμένα στρώματα. Τα δάκρυά τους είναι κροκοδείλια. Η περίοδος που επιλέγει η κυβέρνηση Γιωργάκη να ανακοινώσει το πρώτο βήμα της αναδιάρθρωσης δεν ήρθε ΄ επιλέχθηκε ώστε να βρεί όσο το δυνατόν λιγότερες αντιστάσεις (πλέον τα 50 και 70 ευρώ της απεργίας μετρώνται με το σταγονόμετρο και δεν αντικαθιστώνται στο μηνιαίο προυπολογισμό της οικογένειας). Ας μη γελιόμαστε! Η κατάσταση της οικονομίας δεν είναι τόσο κρίσιμη, ούτε η χρεοκοπία καραδοκεί όταν 30.000 ελληνικές οικογένειες έχουν περίπου 50δις ευρώ καταθέσεις σε τράπεζες του εσωτερικού και άλλα 40δις στο εξωτερικό, όταν μόνο το 2009 οι εταιρίες του χρηματιστηρίου είχαν κέρδη 11,8δις, όταν η εθνική τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3δις. Το γεγονός ότι οι μισθοί μειώνονται και οι συντάξεις των ασφαλιστικών ταμείων απειλούνται είναι ξεκάθαρη πολιτική επιλογή μιας κυβέρνησης που επιλέγει τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς (6 γαλλικές φρεγάτες αξίας 2,5 δις) και την ενίσχυση του τραπεζικού κεφαλαίου (28 δις στις τράπεζες σε μια νύχτα) όταν το κράτος πρόνοιας έχει εκούσια αφεθεί λεία στα χέρια των κερδοσκόπων. Το γεγονός ότι με το 20% του πληθυσμού κάτω από τα όρια της φτώχιας και την ανεργία στα 10% και πλέον, η κυβέρνηση ετοιμάζει ένα νέο εργασιακό μεσαίωνα με ατομικές συμβάσεις εργασίας και περιορισμένα –αν όχι ανύπαρκτα- προνόμια για τη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, δεν είναι τίποτα άλλο από μια τυπική καπιταλιστική κοινωνία. Το παγκόσμιο κεφάλαιο αποφάσισε να αυξήσει τα κέρδη του και δημιούργησε μια κρίση που πρέπει εμείς να ξεπληρώσουμε γιατί ¨δεν υπάρχει άλλη λύση¨.
Κι όμως!
Το διάστημα που γράφεται αυτό το κείμενο, χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα έχουν ξεσηκωθεί ενάντια στα αντιλαικά μέτρα που τους βάζουν να ξελασπώσουν τα αφεντικά. Ο κόσμος της εργασίας αλλά και οι άνεργοι, οι νέοι, οι φοιτητές και μαθητές που αντιλαμβάνονται τι μέγεθος της αδικίας βγήκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν όσα τους ανήκουν και όχι απλά όσα τους παίρνουν (πραγματοποιώντας μάλιστα ένα από τα πλέον μαζικά συλλαλητήρια δεκαετιών στις 11/3)!
Η απάντηση του κράτους δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα διαφορετικό από καταστολή. Δεν μας ξαφνιάζει όμως αυτή η επιλογή γιατί πλέον έχουμε μάθει και περιμένουμε την συγκεκριμένη αντίδραση κάθε φορά που απειλείται η ¨κοινωνική τους ειρήνη¨. Αναμενόμενη ήταν αντίστοιχα και η στάση των ξεπουλημένων γραφειοκρατικών ηγεσιών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που θεωρώντας ότι ο κύκλος των διεκδικήσεων έκλεισε (είδε μήπως κανείς τους κάποιο από τα αιτήματα να υλοποιείται;) δεν βλέπει αναγκαιότητα στην προκήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων για το ερχόμενο διάστημα , στέλνοντας για μια ακόμα φορά τα λιγότερο προωθημένα-πλην όμως οργισμένα- κομμάτια των εργαζομένων στον καναπέ της ανασφάλειας και στηρίζοντας ουσιαστικά –έστω και πιο αργά- τα μέτρα που πάρθηκαν.
Το σοσιαλιστικό προσωπείο του ΠΑΣΟΚ έπεσε και το νεοφιλελεύθερο πρόσωπό του φάνηκε, πιο αδίστακτο από ποτέ. Και είναι ανάγκη τώρα- πιο επιτακτική από ποτέ- απέναντι σε αυτό το πρόσωπο να σταθεί ένα άλλο πιο ισχυρό. Το πρόσωπο των εκατομμυρίων άμεσα πληττόμενων, εργαζομένων, ανέργων, των νέων της χώρας, αυτών που δεν θα φωνάξουν απλά, αλλά θα απαιτήσουν τη συνολική αλλαγή και όχι τη διαδοχή ή τη συνδιαχείρηση. Είναι ώρα να πάψουν οι δύο διαφορετικοί κόσμοι να υπάρχουν. Είναι ώρα να πάψει η μειοψηφία να καλοπερνάει σε βάρος της πλειοψηφίας.
Είναι ώρα να ανατρέψουμε τη συλλογική σύμβαση φτώχειας και να την αντικαταστήσουμε με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους και όλες.
Δεν δημιουργήσαμε εμείς τη κρίση τους και δεν θα είμαστε εμείς που θα τη πληρώσουμε. Το έλλειμμα και το χρέος είναι 100% δικά τους!
Να μη γίνουμε η γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τη προηγούμενη αλλά η γενιά που έμαθε να διεκδικεί και να νικάει! Γιατί μόνος δρόμος είναι ο συλλογικός δρόμος και μόνη νίκη η ανατροπή! Μέσα από συλλογικότητες, συλλόγους και σωματεία στους αγώνες που θα ‘ρθουν, στις ανοιχτές πλατείες στις μεγάλες αφηγήσεις, στις κοινωνικές συγκρούσεις… Δεν υπάρχουν δρόμοι που δεν μπορούμε να βαδίσουμε, δεν υπάρχουν μάχες που δεν μπορούμε να κερδίσουμε. Με τους ανατρεπτικούς, αποφασιστικούς, νικηφόρους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας. Με μια άλλη αριστερά, που πάει κόντρα στους συμβιβασμούς και την ηττοπάθεια. Με την ανεξάρτητη αριστερά που δεν φοβάται και ούτε θα γίνει δεκανίκι των κομμάτων εξουσίας, με την αριστερά των εργατικών αναγκών και των νεολαιίστικων αγώνων. Για να έρθουν ξανά στο προσκήνιο οι ανάγκες μας και όχι οι επιθυμίες τους!
Παγκόσμια οικονομική κρίση
Το Σεπτέμβριο του 2008 βλέπουμε στις ΗΠΑ τα πρώτα δείγματα μιας διαφαινόμενης βαθιάς οικονομικής κρίσης. Κατάρρευση οικονομικών κολοσσών, συγχωνεύσεις τραπεζών κ επιχειρήσεων, κρατικοποιήσεις μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (όπως Lehman Brothers , Merrill Lynch κλπ) παίρνουν τη σκυτάλη από τη ¨φούσκα των ακινήτων¨ για να την παραδώσουν στην τελική οικονομική κατάρρευση των αγορών αλλά και εκατομμυρίων ανθρώπων μαζί με αυτές. Αμέσως μεγάλοι οικονομολόγοι του συστήματος, βλέποντας τα όνειρα και τις καριέρες τους να κλονίζονται σπεύδουν να δηλώσουν τα αίτια της οικονομικής καταστροφής. Αλόγιστη χρήση στεγαστικών δανείων, υπερβολική χρήση δανειακών κεφαλαίων, πλημμελής διαβάθμιση πιστοληπτικού κινδύνου, αμοιβές στελεχών του χρηματοπιστωτικού τομέα (bonus στα golden boys), κανονιστικό πλαίσιο… Η χρηματοπιστωτική κρίση, που ξεκίνησε το 2006, οξύνθηκε το 2008 και ακόμα δεν ξέρουμε αν έχει κορυφωθεί, κατάφερε να δημιουργήσει μια παγκόσμια οικονομική κρίση που αφορά τόσο τις μεγάλες αγορές όσο και τις μικροεπενδύσεις και τις καθημερινές συναλλαγές.
Αποτέλεσμα;
Εκατομμύρια δολάρια χαμένα κέρδη τραπεζιτών, μείωση της εμπιστοσύνης των τραπεζών, μείωση της χρηματιστηριακής ροής… Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Τη στιγμή που οι κυρίαρχες ιδεολογίες προσπαθούν να μας πείσουν ότι απλά περνάμε μια ακόμα κρίση του παγκόσμιου κεφαλαίου μια άλλη προσέγγιση λέει ότι βιώνουμε μια κρίση των δομών του συστήματος που στηρίζει το κεφάλαιο. Η κρίση αυτή , κακός απότοκος της αλλαγής των παγκόσμιων οικονομικών συσχετισμών δύναμης και του νεοφιλελεύθερου μοντέλου οργάνωσης και διοίκησης της παραγωγής ήρθε για να δείξει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Γιατί τη στιγμή που τα golden boys έβλεπαν τα bonus εκατομμυρίων να εξανεμίζονται προκαλώντας τους παράνοια, χιλιάδες άνθρωποι έμεναν χωρίς σπίτι, χωρίς τροφή, χωρίς ζωή. Και σε μια κοινωνία που μαστίζεται από ανεργία και φτώχεια σίγουρα τέτοιες ανισότητες όχι απλά απαρατήρητες δεν περνούν αλλά δημιουργούν ένα διαρκές εκρηκτικό κλίμα στην κοινωνική ζωή.
Και στην Ελλάδα τι γίνεται;
Φυσικά αυτή η κατάσταση δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστη και την Ελλάδα και επειδή αυτό το σύστημα θέλει αφέντες και σκλάβους, σε μας έλαχε η τύχη του σκλάβου. Δέσμια στις ανάγκες της ευρωπαΐκής οικονομίας και των αγορών της, η Ελλάδα από την ένταξή της στην ΕΕ και έπειτα είχε απολέσει σχεδόν κάθε έννοια εθνικής οικονομικής ανεξαρτησίας, άσχετα με το τι και πως παρουσίαζαν οι εκάστοτε κυβερνώντες της. Έτσι σταδιακά αυτό το ¨αναπτυσσόμενο¨ πρώην κοινωνικό(;) κράτος κατάφερε να διαμορφώσει την οικονομία του όσο περισσότερο μπορούσε κοντά σε αυτό που του είχαν ζητήσει οι ¨εταίροι¨. Εναρμονισμένες πλήρως με τις επιταγές της συνθήκης του Μάαστριχτ, οι κυβερνήσεις της χώρας, σταδιακά άλλαζαν το μοντέλο των εργασιακών σχέσεων, προωθώντας πάντοτε ¨ευέλικτα συστήματα¨ κλπ. Αποκρατικοποιήσεις η μια μετά την άλλη, ρημαγμένα ταμεία μέχρι τέλους, δεκάδες σκάνδαλα και μια χώρα σαν βγαλμένη από πόλεμο ήταν η εικόνα της Ελλάδας όταν πρωτοΰποδέχτηκε την κρίση. Αμέσως τα παπαγαλάκια –κρατικά, κυβερνητικά και μη- ανέλαβαν για μια ακόμα φορά το ρόλο του καλού σαμαρίτη- καθοδηγητή της κοινής γνώμης υποδεικνύοντας τι είναι αυτό που πρέπει να γίνει. Πρώτα απ όλα έπρεπε να αλλάξει η κυβέρνηση αφού ο Γιωργάκης είχε έτοιμα βέλη στη φαρέτρα του για τη διέξοδο από το οικονομικό τέλμα στο οποίο είχε περιέλθει η χώρα. Μετά την πανηγυρική εκλογή του όμως, ένα σύννεφο τρομοκρατίας σκέπασε την επικράτια. Ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι λεφτά στα ταμεία δεν υπάρχουν και οι δείκτες της οικονομίας δεν είναι ίδιοι με αυτούς που παρουσιάζονταν στις προεκλογικές καμπάνιες! Τα έφαγαν όλα οι προηγούμενοι… Η αγορά δεν κινείται και ω! οι πολίτες βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο. Όχι όλοι βέβαια, μιας και κάποιοι, όπως ο πρόεδρος του ΣΕΒ βρίσκουν ακόμα λίγα ψίχουλα της τάξης των 1.5 εκατ. Ευρώ για να αγοράσουν έναν πίνακα ζωγραφικής( για τη σύγκριση και μόνο το ποσό αυτό αντιστοιχεί σε 60 χρόνια δουλειάς για έναν εκπαιδευτικό του δημοσίου και 80 χρόνια δουλειάς για έναν εμποροΰπάλληλο).
Ο (παρά)λόγος:
Ο καιρός περνάει , τα αδιέξοδα αυξάνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βγεί από το βούρκο της αδράνειας και να αντιμετωπίσει την κατάσταση, που παρουσιάζεται ως ¨ένα βήμα από τη χρεοκοπία¨, όπως τόσο καιρό υποσχόταν. Κάπου εκεί είναι που έρχεται και η ξένη επιτήρηση στην Ελλάδα (πιο σκληρή και από αυτή που γινόταν από τους αμερικάνους επί χούντας). Έρχεται η ώρα που η Ελλάδα θα λειτουργήσει σαν πειραματόζωο για τη απευθείας εφαρμογή αντιλαικών μέτρων που στοχεύουν στην αύξηση της ρευστότητας και των κερδών των καπιταλιστών.
Έρχεται η ώρα η Ελλάδα να υποταχθεί στους ισχυρούς κρίκους της ΕΕ, στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ, συντάσσοντας ένα πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης που περιλαμβάνει περικοπές μισθών, ραγδαίες αλλαγές στο ασφαλιστικό, απελευθέρωση απολύσεων, αναδιάρθρωση κρατικού μηχανισμού, αντιδραστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και διατήρηση μεταναστών σε καθεστώς ημιπαρανομίας. Κάπου εκεί ήταν που η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα πιο αντιλαικά, τα πιο άδικα, οικονομικά μέτρα της σύγχρονης Ελλάδας : μείωση κατά 30% στα επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας- περικοπή 12% στα επιδόματα των δημ. Υπαλλήλων- μείωση 7% των αποδοχών των εργαζομένων σε ΝΠΙΔ, που εξαρτώνται από το Δημόσιο- πάγωμα όλων των συντάξεων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα- αύξηση του ΦΠΑ, από 19% σε 21%, από 9% σε 10% κι από 4,5% σε 5%- αύξηση 8 λεπτά στην τιμή της βενζίνης, 3 λεπτά στο πετρέλαιο κίνησης- αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε τσιγάρα- αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε ποτά- αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, εξαιτίας της επιβολής ειδικού φόρου κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργεια - μείωση 10% της κρατικής χρηματοδότησης στα Ταμεία ΟΑΠ - ΔΕΗ και ΤΑΠ – ΟΤΕ- περικοπές 200 εκατομμυρίων ευρώ στα προγράμματα του υπουργείου Παιδείας- αναστολή των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα το 2010- μία πρόσληψη για κάθε πέντε συνταξιοδοτήσεις στο Δημόσιο από το 2011- Περικόπτεται κατά 5% ή 500 εκατομμύρια ευρώ, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.
…και ο αντίλογος…
Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η κυβέρνηση δεν αναγκάστηκε να πάρει τώρα τα μέτρα, το προγραμμάτιζε από καιρό- πριν ακόμα εκλεγεί. Οι αποφάσεις της δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε αναγκαία άδικες, είναι πλήρως εναρμονισμένες με το νεοφιλελεύθερο μοντέλο οργάνωσης της οικονομίας και παραγωγής και χτυπούν συγκεκριμένα στρώματα. Τα δάκρυά τους είναι κροκοδείλια. Η περίοδος που επιλέγει η κυβέρνηση Γιωργάκη να ανακοινώσει το πρώτο βήμα της αναδιάρθρωσης δεν ήρθε ΄ επιλέχθηκε ώστε να βρεί όσο το δυνατόν λιγότερες αντιστάσεις (πλέον τα 50 και 70 ευρώ της απεργίας μετρώνται με το σταγονόμετρο και δεν αντικαθιστώνται στο μηνιαίο προυπολογισμό της οικογένειας). Ας μη γελιόμαστε! Η κατάσταση της οικονομίας δεν είναι τόσο κρίσιμη, ούτε η χρεοκοπία καραδοκεί όταν 30.000 ελληνικές οικογένειες έχουν περίπου 50δις ευρώ καταθέσεις σε τράπεζες του εσωτερικού και άλλα 40δις στο εξωτερικό, όταν μόνο το 2009 οι εταιρίες του χρηματιστηρίου είχαν κέρδη 11,8δις, όταν η εθνική τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3δις. Το γεγονός ότι οι μισθοί μειώνονται και οι συντάξεις των ασφαλιστικών ταμείων απειλούνται είναι ξεκάθαρη πολιτική επιλογή μιας κυβέρνησης που επιλέγει τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς (6 γαλλικές φρεγάτες αξίας 2,5 δις) και την ενίσχυση του τραπεζικού κεφαλαίου (28 δις στις τράπεζες σε μια νύχτα) όταν το κράτος πρόνοιας έχει εκούσια αφεθεί λεία στα χέρια των κερδοσκόπων. Το γεγονός ότι με το 20% του πληθυσμού κάτω από τα όρια της φτώχιας και την ανεργία στα 10% και πλέον, η κυβέρνηση ετοιμάζει ένα νέο εργασιακό μεσαίωνα με ατομικές συμβάσεις εργασίας και περιορισμένα –αν όχι ανύπαρκτα- προνόμια για τη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, δεν είναι τίποτα άλλο από μια τυπική καπιταλιστική κοινωνία. Το παγκόσμιο κεφάλαιο αποφάσισε να αυξήσει τα κέρδη του και δημιούργησε μια κρίση που πρέπει εμείς να ξεπληρώσουμε γιατί ¨δεν υπάρχει άλλη λύση¨.
Κι όμως!
Το διάστημα που γράφεται αυτό το κείμενο, χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα έχουν ξεσηκωθεί ενάντια στα αντιλαικά μέτρα που τους βάζουν να ξελασπώσουν τα αφεντικά. Ο κόσμος της εργασίας αλλά και οι άνεργοι, οι νέοι, οι φοιτητές και μαθητές που αντιλαμβάνονται τι μέγεθος της αδικίας βγήκαν στους δρόμους για να διεκδικήσουν όσα τους ανήκουν και όχι απλά όσα τους παίρνουν (πραγματοποιώντας μάλιστα ένα από τα πλέον μαζικά συλλαλητήρια δεκαετιών στις 11/3)!
Η απάντηση του κράτους δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα διαφορετικό από καταστολή. Δεν μας ξαφνιάζει όμως αυτή η επιλογή γιατί πλέον έχουμε μάθει και περιμένουμε την συγκεκριμένη αντίδραση κάθε φορά που απειλείται η ¨κοινωνική τους ειρήνη¨. Αναμενόμενη ήταν αντίστοιχα και η στάση των ξεπουλημένων γραφειοκρατικών ηγεσιών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που θεωρώντας ότι ο κύκλος των διεκδικήσεων έκλεισε (είδε μήπως κανείς τους κάποιο από τα αιτήματα να υλοποιείται;) δεν βλέπει αναγκαιότητα στην προκήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων για το ερχόμενο διάστημα , στέλνοντας για μια ακόμα φορά τα λιγότερο προωθημένα-πλην όμως οργισμένα- κομμάτια των εργαζομένων στον καναπέ της ανασφάλειας και στηρίζοντας ουσιαστικά –έστω και πιο αργά- τα μέτρα που πάρθηκαν.
Το σοσιαλιστικό προσωπείο του ΠΑΣΟΚ έπεσε και το νεοφιλελεύθερο πρόσωπό του φάνηκε, πιο αδίστακτο από ποτέ. Και είναι ανάγκη τώρα- πιο επιτακτική από ποτέ- απέναντι σε αυτό το πρόσωπο να σταθεί ένα άλλο πιο ισχυρό. Το πρόσωπο των εκατομμυρίων άμεσα πληττόμενων, εργαζομένων, ανέργων, των νέων της χώρας, αυτών που δεν θα φωνάξουν απλά, αλλά θα απαιτήσουν τη συνολική αλλαγή και όχι τη διαδοχή ή τη συνδιαχείρηση. Είναι ώρα να πάψουν οι δύο διαφορετικοί κόσμοι να υπάρχουν. Είναι ώρα να πάψει η μειοψηφία να καλοπερνάει σε βάρος της πλειοψηφίας.
Είναι ώρα να ανατρέψουμε τη συλλογική σύμβαση φτώχειας και να την αντικαταστήσουμε με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους και όλες.
Δεν δημιουργήσαμε εμείς τη κρίση τους και δεν θα είμαστε εμείς που θα τη πληρώσουμε. Το έλλειμμα και το χρέος είναι 100% δικά τους!
Να μη γίνουμε η γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τη προηγούμενη αλλά η γενιά που έμαθε να διεκδικεί και να νικάει! Γιατί μόνος δρόμος είναι ο συλλογικός δρόμος και μόνη νίκη η ανατροπή! Μέσα από συλλογικότητες, συλλόγους και σωματεία στους αγώνες που θα ‘ρθουν, στις ανοιχτές πλατείες στις μεγάλες αφηγήσεις, στις κοινωνικές συγκρούσεις… Δεν υπάρχουν δρόμοι που δεν μπορούμε να βαδίσουμε, δεν υπάρχουν μάχες που δεν μπορούμε να κερδίσουμε. Με τους ανατρεπτικούς, αποφασιστικούς, νικηφόρους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας. Με μια άλλη αριστερά, που πάει κόντρα στους συμβιβασμούς και την ηττοπάθεια. Με την ανεξάρτητη αριστερά που δεν φοβάται και ούτε θα γίνει δεκανίκι των κομμάτων εξουσίας, με την αριστερά των εργατικών αναγκών και των νεολαιίστικων αγώνων. Για να έρθουν ξανά στο προσκήνιο οι ανάγκες μας και όχι οι επιθυμίες τους!
10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΠΟΛΟΝΙΑ (ή ο επικήδειος της δημόσιας δωρεάν παιδείας)
19 Ιουνίου 1999 και οι 29 τότε υπουργοί παιδείας των κρατών μελών της ΕΕ βρίσκονται σε μια σύνοδο κορυφής στη Μπολόνια – σε συνέχεια της διακήρυξης της Σορβόννης του 1998- που στόχο είχε τη θεμελίωση ενός κοινού ευρωπαικού χώρου στην ανώτατη εκπαίδευση (ΚΕΧΑΕ). Οι τζίφρες πέφτουν και οι συμβαλλόμενοι αποφασίζουν να ξανασυναντηθούν στη 10 επέτειο της συμφωνίας για να διαπιστώσουν την πορεία της κάθε χώρας σε σχέση με τη διαδικασία. Από ’κεί και πέρα ξεκινά για άλλους ένα παιχνιδάκι και για άλλους μια οδύσσεια. Τα χρονικά περιθώρια που θέτει η Διακήρυξη της Μπολόνια για την επίτευξη της ακαδημαϊκής ομοιογένειας λήγουν το 2010. Ενόψει της δεκαετούς προθεσμίας, οι αρμόδιοι υπουργοί συναντιούνταν κάθε δύο χρόνια (Πράγα 2001, Βερολίνο 2003, Μπέργκεν 2005 κοκ), με σκοπό να ενημερώσουν αλλήλους για την πρόοδο εφαρμογής της Συνθήκης στη χώρα τους και τα βήματα που υπολείπονταν για την ολοκλήρωση του σχεδίου.
Τι προβλέπει όμως αυτό το σχέδιο;
Η διαδικασία της Μπολόνια ένα πράγμα κάνει σαφές. Οι ευρωπαικές χώρες μέλη πρέπει να αποκτήσουν ένα κοινό σύστημα εκπαίδευσης προκειμένου να γίνεται ανεμπόδιστα η μετακίνηση φοιτητών και εργατικού προσωπικού μεταξύ των χωρών. Έτσι κάθε επιμέρους χώρα καλείται να προσαρμόσει το εκπαιδευτικό της σύστημα σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ( ουσιαστικά πρόκειται για το αγγλοσαξονικό) που προφανώς θα καλύπτει ανά πάσα στιγμή τις ανάγκες της αγοράς εργασίας προσφέροντας συνεχώς πληθώρα αναλώσιμων εργαζομένων στα χέρια των ιδιωτών. Στα πλαίσια αυτού κάθε χώρα πρέπει να προχωρήσει σε «σπάσιμο» των πτυχίων σε δύο κύκλους : το bachelor (3 χρόνια) και το master (2 χρόνια) με ταυτόχρονη θέσπιση διδακτικών και πιστωτικών μονάδων, δημιουργώντας έτσι ένα σώμα φοιτητών και αποφοίτων με διαφορετικές ταχύτητες.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κάθε μάθημα του προπτυχιακού αλλά και μεταπτυχιακού κύκλου ανάλογα με τη δυσκολία και το ειδικό βάρος που έχει σε κάθε επιμέρους σχολή ή τμήμα αξιολογείται με κάποιες πιστωτικές μονάδες. Κάθε μάθημα δεν έχει τις ίδιες μονάδες και για την απόκτηση του τίτλου σπουδών- πτυχίο- απαιτείται συγκεκριμένος αριθμός (για τη φαρμακευτική αυτή τη στιγμή απαιτείται η συμπλήρωση 300 π.μ.). Σημειώνεται ότι τα μαθήματα επιλογής δεν έχουν όλα τις ίδιες πιστωτικές μονάδες συνεπώς καθένας μπαίνει σε ένα συνεχές κυνήγι μονάδων που τελικά επηρεάζει και το επίπεδο και είδος των σπουδών του- σε σχέση με τα μαθήματα που τελικά επιλέγονται. Ο κύκλος των πιστωτικών μονάδων δεν τελειώνει φυσικά στα στενά όρια του προπτυχιακού αφού μπορεί να διευρυνθεί και να αυξηθεί με την απόκτηση επιπλέον διπλωμάτων που χορηγούνται είτε από το δημόσιο είτε από τον ιδιωτικό τομέα σε οποιαδήποτε ηλικία. Τέτοια είναι τα διπλώματα μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών αλλά και οι ξένες γλώσσες και τα διπλώματα των σεμιναρίων. Αυτή η διαδικασία της διαρκούς αναζήτησης νέων προσόντων έχει μετονομαστεί και σε δια βίου μάθηση. Σε σχέση με τη διάσπαση του πτυχίου τώρα. Αυτό που προωθείται από τις μεγάλες αγορές και συμφέροντα της Ευρώπης κάτω από την πίεση του παγκόσμιου κεφαλαίου είναι η ύπαρξη πολλών και εξαιρετικά εξειδικευμένων επιστημόνων και εργαζομένων που θα ασχολούνται όσο είναι χρήσιμοι με δεδομένα κομμάτια ενός επιστημονικού ή επαγγελματικού κλάδου. Όταν θα ολοκληρώνουν τον κύκλο τους, δηλαδή όταν θα τους έχουν ξεζουμίσει τις δυνάμεις και τις γνώσεις τους θα αναγκάζονται να επανακαταρτίζονται ανεξάρτητα από την ηλικία στην οποία έχουν φτάσει. Συνεπώς μια περεταίρω διάσπαση της ενιαιότητας του πτυχίου (αφού αυτή έχει ήδη ξεκινήσει από την ύπαρξη των μαθημάτων επιλογής) στη βάση αυτή τη φορά του μεταπτυχιακού επιπέδου συμβάλλει τα μέγιστα στην υλοποίηση της κατεύθυνσης που έχει δοθεί. Δηλαδή οι φοιτητές μιας σχολής παίρνουν στα πρώτα τρία χρόνια κάποιες κοινές για όλους, γενικές πλην απαραίτητες γνώσεις επί του αντικειμένου τους και τα επόμενα δύο χρόνια ειδικεύονται ο καθένας σε διαφορετικούς τομείς . Το είδος και ο αριθμός των τομέων διαφέρει από ίδρυμα σε ίδρυμα. Για παράδειγμα στη φαρμακευτική εάν εφαρμοστεί η διαδικασία μέχρι τέλους, οι τομείς θα είναι η φαρμακευτική χημεία, η φαρμακογνωσία και χημεία φυσικών προιόντων και η φαρμακευτική τεχνολογία. Για τη μετάβαση από τη μια βαθμίδα στην άλλη θα υπάρχουν αυστηρότερα κριτήρια συνεπώς η πρόσβαση σε όλους σταδιακά θα περιορίζεται και ειδικά μετά την πίστωση ειδικών διδάκτρων… μέσα από όλα αυτά βέβαια δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι το επίπεδο δυσκολίας των σχολών θα αυξηθεί σημαντικά (φανταστείτε τι σημαίνει αυτό για παιδιά που δουλεύουν ή παιδιά από την επαρχία που αναγκάζονται πιθανώς να παρατείνουν τις σπουδές τους) αλλά και το πρόγραμμα σπουδών θα εντατικοποιηθεί περεταίρω μην αφήνοντας περιθώρια διαφυγής και ενασχόλησης με οτιδήποτε άλλο πλην σπουδών.
Οι στόχοι αλλά πολύ περισσότερο τα αποτελέσματα μιας τέτοιας αναδιάρθρωσης δεν μπορούν ίσως να γίνουν άμεσα αντιληπτά- τουλάχιστον όχι πριν εφαρμοστούν πλήρως όλα τα μέτρα. Αυτό που είναι σίγουρο πάντως είναι η γενικότερη διάθεση του πλήρους κατακερματισμού των πτυχίων στη βάση της διάλυσης των δικαιωμάτων τους. Εξηγούμε: από τη στιγμή που οι φοιτητές ενός τμήματος αρχικά δεν θα διδάσκονται τα ίδια μαθήματα αλλά και δεν θα εξειδικεύονται στον ίδιο τομέα δεν θα θεωρούνται ¨συνάδερφοι¨ αφού θα αναγκάζονται τελικά να ασχολούνται με διαφορετικές πτυχές ενός (ίδιου βέβαια) πράγματος. Αυτό συνεπάγεται ένα τεράστιο πλήγμα στο εργασιακά δικαιώματα των πτυχιούχων αφού όχι απλά δεν θα αρκεί το πτυχίο τους για την εύρεση δουλειάς αλλά πολύ περισσότερο θα πάψουν οι συλλογικές διεκδικήσεις και συμβάσεις. Στο εξής καθένας θα διαπραγματεύεται ατομικά τους όρους δουλειάς του αφού με τους συμφοιτητές του ουσιαστικά δεν θα έχει το ίδιο πτυχίο- σε περιεχόμενο άρα και ισχύ. Κάτι τέτοιο έρχεται να κατοχυρώσει βαθύτερα τις ήδη κακές εργασιακές σχέσεις και να εντείνει τον εργασιακό μεσαίωνα. Η Μπολόνια έρχεται να εντείνει τους προυπάρχοντες ταξικούς φραγμούς της εκπαίδευσης και να τους περάσει ακόμα πιο έντονα στους εργασιακούς χώρους όπου πραγματικά θα επιβιώνει μόνο όποιος έχει ¨γερές πλάτες¨…
Αυτή τη στιγμή στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (από αυτές που έχουν υπογράψει τη συνθήκη) η διαδικασία αναδιάρθρωσης έχει σχεδόν ολοκληρωθεί και ο αρχικός ενθουσιασμός για το νέο εγχείρημα που θα έφερνε τους νέους της Ευρώπης ένα βήμα μπροστά από τις εργασιακές εξελίξεις έχει φύγει τελείως, δίνοντας τη θέση του σε δυναμικά φοιτητικά κινήματα κατά της Μπολόνια. Χαρακτηριστικές ήταν οι κινητοποιήσεις σε χώρες όπως η Αυστρία, η Ιταλία και η Γερμανία όπου το φοιτητικό κίνημα στην καλύτερη των περιπτώσεων είχε να βγει στους δρόμους από το 1968…
Στην Ελλάδα η διαδικασία της Μπολόνια δεν έχει εφαρμοστεί σε σχολές μιας και το φοιτητικό κίνημα διαθέτοντας οξυμένα αντανακλαστικά κατάφερε να αφήσει τη διαδικασία στα χαρτιά. Παρόλα αυτά, όσο περνάει ο καιρός και πλησιάζουμε στη σύνοδο κορυφής των υπουργών παιδείας οι πιέσεις για συμμόρφωση γίνονται ολοένα και πιο ασφυκτικές. Στα πλαίσια αυτά αρκετές πανεπιστημιακές σχολές της χώρας προσπάθησαν να ξεκινήσουν μια διαδικασία χορήγησης στους πτυχιούχους ενός πιστοποιητικού αναγνώρισης του πτυχίου σαν master χωρίς όμως περεταίρω διασπάσεις. Προφανώς βέβαια και το υπουργείο ¨παιδείας¨ απέρριψε την πρόταση αυτή κάνοντας έτσι σαφείς τις προθέσεις του. Ουσιαστικά το υπουργείο έρχεται να επιβεβαιώσει τη θέση που ένα προηγούμενο διάστημα είχαμε προβάλλει, ότι δηλαδή η πίστη ότι το πτυχίο μας θα αναγνωριστεί σαν master χωρίς καμιά απαίτηση από το υπουργείο ή την Ευρώπη είναι αυταπάτη! Και είναι αυταπάτη γιατί ποτέ οι προαναφερθέντες φορείς δεν έδειξαν την παραμικρή πρόθεση, υποστήριξης έστω, των φοιτητικών συμφερόντων στη βάση των κοινωνικών αναγκών. Συνεπώς ούτε τώρα θα έπρεπε να περιμένουμε μια διαφορετική στάση δεδομένης και της σημαντικότητας της αναδιάρθρωσης αυτής.Οι συνεχείς αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, πλήρως εναρμονισμένες με τις κατευθύνσεις που έχουν δοθεί για τη διάρθρωση και στελέχωση της αγοράς εργασίας, τόσα χρόνια το μόνο που κατάφεραν να δημιουργήσουν είναι ένα διαρκές αίσθημα ανασφάλειας και πολλά ψυχολογικά προβλήματα στις νεαρές ηλικίες. Η εικόνα χιλιάδων κουστουμαρισμένων με χαρτοφύλακα που τρέχουν αγχωμένοι στους δρόμους της μεγαλούπολης κάποτε φάνταζε εικόνα από το μέλλον και γοήτευε αρκετούς. Τα αποτελέσματά της τώρα φαίνονται καθαρά και αρκούσε αυτή η οικονομική κρίση για να καταλάβουν ακόμα και αυτοί που έβλεπαν θελκτική την εικόνα του σύγχρονου καπιταλισμού ότι κρύβει πολλά αδιέξοδα…
Σε αυτή την επίθεση λοιπόν που δέχονται τα πτυχία και τα δικαιώματά μας αλλά πολύ περισσότερο σε εκείνη που έρχεται αν δεν συμβιβαστούμε, η απάντησή μας δεν μπορεί παρά να είναι : ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό. Ένα πτυχίο δηλαδή που θα δίνεται στα τέσσερα, πέντε, έξι ή όσα τέλος πάντων χρόνια είναι αναγκαία και που αυτόματα θα κατοχυρώνει μια θέση στην αγορά εργασίας, με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς την υποχρέωση της εξειδίκευσης και τον εκβιασμό της ελαστικής εργασίας. Ένα πτυχίο που θα εξασφαλίζει την αξιοπρεπή διαβίωση και δεν θα διαιρεί τους φοιτητές και εργαζόμενους ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Οι ευθύνες για την εξειδίκευση –όπου χρειάζεται- να βαραίνουν τον εργοδότη ώστε να μην αποτελεί αυτή δυσβάσταχτο βάρος για φοιτητές και μισθωτούς. Από τη σκοπιά των συλλογικών αγώνων, αυτών και μόνων που τόσες φορές βγήκαν νικηφόροι, να ανατρέψουμε σχέδια και διαδικασίες που παίζουν με το μέλλον μας! Το φοιτητικό κίνημα ,ενωμένο, μαχητικό μπορεί για μια ακόμα φορά να γίνει και νικηφόρο.
Τι προβλέπει όμως αυτό το σχέδιο;
Η διαδικασία της Μπολόνια ένα πράγμα κάνει σαφές. Οι ευρωπαικές χώρες μέλη πρέπει να αποκτήσουν ένα κοινό σύστημα εκπαίδευσης προκειμένου να γίνεται ανεμπόδιστα η μετακίνηση φοιτητών και εργατικού προσωπικού μεταξύ των χωρών. Έτσι κάθε επιμέρους χώρα καλείται να προσαρμόσει το εκπαιδευτικό της σύστημα σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ( ουσιαστικά πρόκειται για το αγγλοσαξονικό) που προφανώς θα καλύπτει ανά πάσα στιγμή τις ανάγκες της αγοράς εργασίας προσφέροντας συνεχώς πληθώρα αναλώσιμων εργαζομένων στα χέρια των ιδιωτών. Στα πλαίσια αυτού κάθε χώρα πρέπει να προχωρήσει σε «σπάσιμο» των πτυχίων σε δύο κύκλους : το bachelor (3 χρόνια) και το master (2 χρόνια) με ταυτόχρονη θέσπιση διδακτικών και πιστωτικών μονάδων, δημιουργώντας έτσι ένα σώμα φοιτητών και αποφοίτων με διαφορετικές ταχύτητες.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κάθε μάθημα του προπτυχιακού αλλά και μεταπτυχιακού κύκλου ανάλογα με τη δυσκολία και το ειδικό βάρος που έχει σε κάθε επιμέρους σχολή ή τμήμα αξιολογείται με κάποιες πιστωτικές μονάδες. Κάθε μάθημα δεν έχει τις ίδιες μονάδες και για την απόκτηση του τίτλου σπουδών- πτυχίο- απαιτείται συγκεκριμένος αριθμός (για τη φαρμακευτική αυτή τη στιγμή απαιτείται η συμπλήρωση 300 π.μ.). Σημειώνεται ότι τα μαθήματα επιλογής δεν έχουν όλα τις ίδιες πιστωτικές μονάδες συνεπώς καθένας μπαίνει σε ένα συνεχές κυνήγι μονάδων που τελικά επηρεάζει και το επίπεδο και είδος των σπουδών του- σε σχέση με τα μαθήματα που τελικά επιλέγονται. Ο κύκλος των πιστωτικών μονάδων δεν τελειώνει φυσικά στα στενά όρια του προπτυχιακού αφού μπορεί να διευρυνθεί και να αυξηθεί με την απόκτηση επιπλέον διπλωμάτων που χορηγούνται είτε από το δημόσιο είτε από τον ιδιωτικό τομέα σε οποιαδήποτε ηλικία. Τέτοια είναι τα διπλώματα μεταπτυχιακών και διδακτορικών σπουδών αλλά και οι ξένες γλώσσες και τα διπλώματα των σεμιναρίων. Αυτή η διαδικασία της διαρκούς αναζήτησης νέων προσόντων έχει μετονομαστεί και σε δια βίου μάθηση. Σε σχέση με τη διάσπαση του πτυχίου τώρα. Αυτό που προωθείται από τις μεγάλες αγορές και συμφέροντα της Ευρώπης κάτω από την πίεση του παγκόσμιου κεφαλαίου είναι η ύπαρξη πολλών και εξαιρετικά εξειδικευμένων επιστημόνων και εργαζομένων που θα ασχολούνται όσο είναι χρήσιμοι με δεδομένα κομμάτια ενός επιστημονικού ή επαγγελματικού κλάδου. Όταν θα ολοκληρώνουν τον κύκλο τους, δηλαδή όταν θα τους έχουν ξεζουμίσει τις δυνάμεις και τις γνώσεις τους θα αναγκάζονται να επανακαταρτίζονται ανεξάρτητα από την ηλικία στην οποία έχουν φτάσει. Συνεπώς μια περεταίρω διάσπαση της ενιαιότητας του πτυχίου (αφού αυτή έχει ήδη ξεκινήσει από την ύπαρξη των μαθημάτων επιλογής) στη βάση αυτή τη φορά του μεταπτυχιακού επιπέδου συμβάλλει τα μέγιστα στην υλοποίηση της κατεύθυνσης που έχει δοθεί. Δηλαδή οι φοιτητές μιας σχολής παίρνουν στα πρώτα τρία χρόνια κάποιες κοινές για όλους, γενικές πλην απαραίτητες γνώσεις επί του αντικειμένου τους και τα επόμενα δύο χρόνια ειδικεύονται ο καθένας σε διαφορετικούς τομείς . Το είδος και ο αριθμός των τομέων διαφέρει από ίδρυμα σε ίδρυμα. Για παράδειγμα στη φαρμακευτική εάν εφαρμοστεί η διαδικασία μέχρι τέλους, οι τομείς θα είναι η φαρμακευτική χημεία, η φαρμακογνωσία και χημεία φυσικών προιόντων και η φαρμακευτική τεχνολογία. Για τη μετάβαση από τη μια βαθμίδα στην άλλη θα υπάρχουν αυστηρότερα κριτήρια συνεπώς η πρόσβαση σε όλους σταδιακά θα περιορίζεται και ειδικά μετά την πίστωση ειδικών διδάκτρων… μέσα από όλα αυτά βέβαια δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι το επίπεδο δυσκολίας των σχολών θα αυξηθεί σημαντικά (φανταστείτε τι σημαίνει αυτό για παιδιά που δουλεύουν ή παιδιά από την επαρχία που αναγκάζονται πιθανώς να παρατείνουν τις σπουδές τους) αλλά και το πρόγραμμα σπουδών θα εντατικοποιηθεί περεταίρω μην αφήνοντας περιθώρια διαφυγής και ενασχόλησης με οτιδήποτε άλλο πλην σπουδών.
Οι στόχοι αλλά πολύ περισσότερο τα αποτελέσματα μιας τέτοιας αναδιάρθρωσης δεν μπορούν ίσως να γίνουν άμεσα αντιληπτά- τουλάχιστον όχι πριν εφαρμοστούν πλήρως όλα τα μέτρα. Αυτό που είναι σίγουρο πάντως είναι η γενικότερη διάθεση του πλήρους κατακερματισμού των πτυχίων στη βάση της διάλυσης των δικαιωμάτων τους. Εξηγούμε: από τη στιγμή που οι φοιτητές ενός τμήματος αρχικά δεν θα διδάσκονται τα ίδια μαθήματα αλλά και δεν θα εξειδικεύονται στον ίδιο τομέα δεν θα θεωρούνται ¨συνάδερφοι¨ αφού θα αναγκάζονται τελικά να ασχολούνται με διαφορετικές πτυχές ενός (ίδιου βέβαια) πράγματος. Αυτό συνεπάγεται ένα τεράστιο πλήγμα στο εργασιακά δικαιώματα των πτυχιούχων αφού όχι απλά δεν θα αρκεί το πτυχίο τους για την εύρεση δουλειάς αλλά πολύ περισσότερο θα πάψουν οι συλλογικές διεκδικήσεις και συμβάσεις. Στο εξής καθένας θα διαπραγματεύεται ατομικά τους όρους δουλειάς του αφού με τους συμφοιτητές του ουσιαστικά δεν θα έχει το ίδιο πτυχίο- σε περιεχόμενο άρα και ισχύ. Κάτι τέτοιο έρχεται να κατοχυρώσει βαθύτερα τις ήδη κακές εργασιακές σχέσεις και να εντείνει τον εργασιακό μεσαίωνα. Η Μπολόνια έρχεται να εντείνει τους προυπάρχοντες ταξικούς φραγμούς της εκπαίδευσης και να τους περάσει ακόμα πιο έντονα στους εργασιακούς χώρους όπου πραγματικά θα επιβιώνει μόνο όποιος έχει ¨γερές πλάτες¨…
Αυτή τη στιγμή στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (από αυτές που έχουν υπογράψει τη συνθήκη) η διαδικασία αναδιάρθρωσης έχει σχεδόν ολοκληρωθεί και ο αρχικός ενθουσιασμός για το νέο εγχείρημα που θα έφερνε τους νέους της Ευρώπης ένα βήμα μπροστά από τις εργασιακές εξελίξεις έχει φύγει τελείως, δίνοντας τη θέση του σε δυναμικά φοιτητικά κινήματα κατά της Μπολόνια. Χαρακτηριστικές ήταν οι κινητοποιήσεις σε χώρες όπως η Αυστρία, η Ιταλία και η Γερμανία όπου το φοιτητικό κίνημα στην καλύτερη των περιπτώσεων είχε να βγει στους δρόμους από το 1968…
Στην Ελλάδα η διαδικασία της Μπολόνια δεν έχει εφαρμοστεί σε σχολές μιας και το φοιτητικό κίνημα διαθέτοντας οξυμένα αντανακλαστικά κατάφερε να αφήσει τη διαδικασία στα χαρτιά. Παρόλα αυτά, όσο περνάει ο καιρός και πλησιάζουμε στη σύνοδο κορυφής των υπουργών παιδείας οι πιέσεις για συμμόρφωση γίνονται ολοένα και πιο ασφυκτικές. Στα πλαίσια αυτά αρκετές πανεπιστημιακές σχολές της χώρας προσπάθησαν να ξεκινήσουν μια διαδικασία χορήγησης στους πτυχιούχους ενός πιστοποιητικού αναγνώρισης του πτυχίου σαν master χωρίς όμως περεταίρω διασπάσεις. Προφανώς βέβαια και το υπουργείο ¨παιδείας¨ απέρριψε την πρόταση αυτή κάνοντας έτσι σαφείς τις προθέσεις του. Ουσιαστικά το υπουργείο έρχεται να επιβεβαιώσει τη θέση που ένα προηγούμενο διάστημα είχαμε προβάλλει, ότι δηλαδή η πίστη ότι το πτυχίο μας θα αναγνωριστεί σαν master χωρίς καμιά απαίτηση από το υπουργείο ή την Ευρώπη είναι αυταπάτη! Και είναι αυταπάτη γιατί ποτέ οι προαναφερθέντες φορείς δεν έδειξαν την παραμικρή πρόθεση, υποστήριξης έστω, των φοιτητικών συμφερόντων στη βάση των κοινωνικών αναγκών. Συνεπώς ούτε τώρα θα έπρεπε να περιμένουμε μια διαφορετική στάση δεδομένης και της σημαντικότητας της αναδιάρθρωσης αυτής.Οι συνεχείς αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, πλήρως εναρμονισμένες με τις κατευθύνσεις που έχουν δοθεί για τη διάρθρωση και στελέχωση της αγοράς εργασίας, τόσα χρόνια το μόνο που κατάφεραν να δημιουργήσουν είναι ένα διαρκές αίσθημα ανασφάλειας και πολλά ψυχολογικά προβλήματα στις νεαρές ηλικίες. Η εικόνα χιλιάδων κουστουμαρισμένων με χαρτοφύλακα που τρέχουν αγχωμένοι στους δρόμους της μεγαλούπολης κάποτε φάνταζε εικόνα από το μέλλον και γοήτευε αρκετούς. Τα αποτελέσματά της τώρα φαίνονται καθαρά και αρκούσε αυτή η οικονομική κρίση για να καταλάβουν ακόμα και αυτοί που έβλεπαν θελκτική την εικόνα του σύγχρονου καπιταλισμού ότι κρύβει πολλά αδιέξοδα…
Σε αυτή την επίθεση λοιπόν που δέχονται τα πτυχία και τα δικαιώματά μας αλλά πολύ περισσότερο σε εκείνη που έρχεται αν δεν συμβιβαστούμε, η απάντησή μας δεν μπορεί παρά να είναι : ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό. Ένα πτυχίο δηλαδή που θα δίνεται στα τέσσερα, πέντε, έξι ή όσα τέλος πάντων χρόνια είναι αναγκαία και που αυτόματα θα κατοχυρώνει μια θέση στην αγορά εργασίας, με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς την υποχρέωση της εξειδίκευσης και τον εκβιασμό της ελαστικής εργασίας. Ένα πτυχίο που θα εξασφαλίζει την αξιοπρεπή διαβίωση και δεν θα διαιρεί τους φοιτητές και εργαζόμενους ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Οι ευθύνες για την εξειδίκευση –όπου χρειάζεται- να βαραίνουν τον εργοδότη ώστε να μην αποτελεί αυτή δυσβάσταχτο βάρος για φοιτητές και μισθωτούς. Από τη σκοπιά των συλλογικών αγώνων, αυτών και μόνων που τόσες φορές βγήκαν νικηφόροι, να ανατρέψουμε σχέδια και διαδικασίες που παίζουν με το μέλλον μας! Το φοιτητικό κίνημα ,ενωμένο, μαχητικό μπορεί για μια ακόμα φορά να γίνει και νικηφόρο.
Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ: ΕΘΝΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟΣΟΝΤΩΝ
Την προηγούμενη Παρασκευή, στις 9/4/10, το Συμβούλιο της Επικρατείας έφερε μια δύσκολη δουλεία εις πέρας: αναγνώρισε τη συνταγματικότητα του Προεδρικού Διατάγματος (ΠΔ) «περί επαγγελματικών προσόντων» που συνυπογράφουν 14 υπουργοί της κυβέρνησης (μεταξύ αυτών Διαμαντοπούλου και Παπανδρέου) που ενσωματώνει την κοινοτική οδηγία 36/05 η οποία αναγνωρίζει επαγγελματικά προσόντα στους αποφοίτους των Κολλεγίων! Με την κίνηση αυτή η κυβέρνηση δίνει και το τελειωτικό χτύπημα στα δημόσια πανεπιστήμια και στα πτυχία που αυτά χορηγούν. Αν μη τι άλλο όμως είναι μια κίνηση που η κυβέρνηση -πατώντας στη συγκυρία της κρίσης- έκανε για να μετατρέψει οριστικά πια το πανεπιστήμιο σε εργαστήρι επιβολής του εργασιακού μεσαίωνα.
Οι αλλαγές:
Το Εθνικό Κέντρο Πιστοποίησης(ΕΚΕΠΙΣ) και το Εθνικό Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων(ΕΠΕΠ) (που σχεδιάστηκαν στα πρότυπα των αντίστοιχων ευρωπαϊκών) είναι η εμπέδωση της λογικής της Μπολόνια, αλλάζοντας συνολικά τον τρόπο που κατοχυρώνονται και πιστοποιούνται εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα. Μελετώντας κανείς το κατατιθέμενο ΠΔ, ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον όρο του «επαγγελματικού προσόντος». Πως περιγράφεται όμως η έννοια του επαγγελματικού προσόντος; Σίγουρα όχι απλά και μόνο με βάση το πτυχίο μιας σχολής… Τα επαγγελματικά προσόντα του καθενός θα αξιολογούνται πλέον σε τρείς άξονες: γνώσεις(π.χ. πτυχίο)- δεξιότητες(π.χ. παρακολούθηση σεμιναρίων)- ικανότητες (π.χ. διπλώματα ξένων γλωσσών). Αυτές είναι που συνιστούν τα «επαγγελματικά του προσόντα» (και όχι, αυτά δεν αντιστοιχούν απευθείας σε επαγγελματικά δικαιώματα..), τα οποία εμπλουτίζουν το «επαγγελματικό του προφίλ». Τα διάφορα «επαγγελματικά προσόντα» συγκροτούν «περιγράμματα επαγγελματικών προσόντων», τα οποία κάθε απόφοιτος πρέπει να αποδείξει με έξτρα εξετάσεις μετά το πτυχίο του ότι κατέχει. Κάπου εδώ είναι που έρχεται και η πολυδιαφημισμένη «διαδικασία Δια Βίου Μάθησης» η οποία ουσιαστικά βάζει στους μαθητές-φοιτητές-εργαζόμενους ανάλογα με την ηλικία και τις συνθήκες που έρχεται ο καθένας να αντιμετωπίσει, να εμπλουτίσει ατομικά το πακέτο των γνώσεων-δεξιοτήτων-ικανοτήτων του(το ατομικό μητρώο δια βίου μάθησης). Πλέον με την έλευση του ΕΠΕΠ ξανασχεδιάζεται ολόκληρος ο χώρος της εκπαίδευσης καθώς αναγνωρίζονται σε όλους τους απόφοιτους όλων των ιδρυμάτων (ΑΕΙ, ΤΕΙ, Κολλεγίων κλπ) «επαγγελματικά προσόντα». Έτσι σύμφωνα με τις χιλιακουσμένες πια «8 βαθμίδες» το εκπαιδευτικό σύστημα κατηγοριοποιείται (ή πιο σωστά κατακερματίζεται…) σε 8 ξεχωριστές βαθμίδες κάθε μια από τις οποίες αντιστοιχεί σε ανάλογο επίπεδο γνώσεων. Συγκεκριμένα στην πρώτη βαθμίδα τοποθετούνται απόφοιτοι δημοτικού, στη δεύτερη απόφοιτη γυμνασίου, στην τρίτη απόφοιτοι λυκείου, στην τέταρτη απόφοιτοι ΕΠΑΛ ΕΠΑΣ και ΙΕΚ ,στην Πέμπτη σπουδαστές ΤΕΙ και κολλεγίων-ΚΕΣ, στην έκτη απόφοιτοι ΑΕΙ, στην έβδομη κάτοχοι μεταπτυχιακού και στην όγδοη κάτοχοι διδακτορικού.
Οι επιπτώσεις:
Τα συμπεράσματα από τις παραπάνω αλλαγές δεν είναι δύσκολο να γίνουν γρήγορα αντιληπτά. Βασικός στόχος προς επίτευξη: αποσύνδεση των πτυχίων από τα εργασιακά και επαγγελματικά τους δικαιώματα. Πλέον ένα και μόνο πτυχίο δεν θα αρκεί για την εύρεση δουλειάς στην αγορά εργασίας, ενώ ο ανταγωνισμός μεταξύ των αποφοίτων των διαφόρων τμημάτων(πριν και μετά την απόκτηση του διπλώματος) εντείνεται όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα την ακόμα πιο δυσλειτουργική κατάσταση εργασιακών χώρων και φοιτητικών συλλόγων. Ταυτόχρονα, ο ανταγωνισμός (όπως και η Αξιολόγηση..) θα είναι το μέσο πειθαναγκασμού των ιδρυμάτων σε οποιαδήποτε αναδιαρθρωτική – αντιεκπαιδευτική πρόθεση του Υπ. Παιδείας και των αγορών, καθώς και ο δούρειος ίππος για τον ακαδημαϊκό, αλλά πολύ περισσότερο εργασιακό κατακερματισμό της νεολαίας, μέσω αντίπαλων συντεχνιών, σε μια «σύγχρονη αρένα» που θα σπάει τις συλλογικές κατοχυρώσεις και αναπαραστάσεις, θα θίγει όλους μας και θα μας συμπιέσει σε χειρότερες θέσεις. Το πτυχίο δεν θεωρείται επαρκής επαλήθευση «των γνώσεων, των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων» (δηλαδή των «επαγγελματικών προσόντων») και ούτε αποτελεί επαρκής αιτιολογία για την κτίση επαγγελματικών δικαιωμάτων. Αντ’ αυτού χρειάζονται έξτρα εξετάσεις και πιστοποιήσεις από εξωπανεπιστημιακά κέντρα, τα οποία μάλιστα είναι αυτά και όχι τα πανεπιστήμια που θα ορίζουν ποιες είναι «οι γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες» που πρέπει να διαθέτει κάποιος! Μιλάμε για μια επί της ουσίας χειραγωγική λογική προς τα ΑΕΙ, ΤΕΙ από αδιάβλητους και-καλά-ανεξάρτητους θεσμούς πιστοποίησης, όπως το ΕΚΕΠΙΣ, με «σοφούς» εμπειρογνώμονες οι οποίοι θα καθορίζουν όλο το παιχνίδι με τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και τη νομιμοποίηση τους για διεκδίκηση επαγγελματικών δικαιωμάτων.. Οι παραπάνω αλλαγές αποτελούν το συνεκτικό ιστό των κολλεγίων και όλης της αντιεκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, ενώ ουσιαστικά ταξινομούν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα πάντα ανάλογα με τις πιέσεις που θα ασκήσει ο καθένας (πχ κάποια κολλέγια με μια ισχυρή πίεση από τους ιδιοκτήτες τους μπορεί να περάσουν κάποια στιγμή στη βαθμίδα 6) .Από την άλλη η διαδικασία της δια βίου μάθησης θα βάζει τους αποφοίτους σε ένα διαρκές κυνήγι γνώσεων δεξιοτήτων ικανοτήτων, αυξάνοντας την ανασφάλειά τους και εδραιώνοντας τελικά την μακρόχρονη εργασιακή τους περιπλάνηση. Τέλος η διάλυση αυτή της εκπαίδευσης οδηγεί σε ατομικά μονοπάτια και διεκδικήσεις καταργώντας κάθε έννοια συλλογικού αγώνα τη στιγμή που διαιρεί το πλέον μαχητικό και προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας, τη νεολαία, σε 8 διαφορετικές τάξεις, με διαφορετικά συμφέροντα και προοπτικές.
Απέναντι σε αυτά:
Μπροστά σε αυτή τη ριζική ανατροπή του σήμερα και του αύριο μας, απαιτείται η συστράτευση όλων μας, γύρω από τα αυτονόητα δικαιώματά μας. Η μόνη απάντηση, απέναντι στο γενικευμένο καθεστώς ανασφάλειας και λιτότητας που βιώνουμε, δεν είναι η ατομική διαπραγμάτευση και το διαρκές τρέξιμο, αλλά οι συλλογικοί ανατρεπτικοί αγώνες για κατοχύρωση ενιαίων πτυχίων ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτά, και για την υπογραφή των αντίστοιχων ανά κλάδους συλλογικών συμβάσεων εργασίας που θα εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή ζωή από μια δουλειά και μόνο. Το επόμενο διάστημα, με πυρομαχικά μας τα δικαιώματά μας και με όπλα μας τις συνελεύσεις – τις καταλήψεις – τις διαδηλώσεις, να αποδείξουμε το αυτονόητο: Είναι λίγοι, είμαστε πολλοί, μπορούμε να νικήσουμε.
Οι αλλαγές:
Το Εθνικό Κέντρο Πιστοποίησης(ΕΚΕΠΙΣ) και το Εθνικό Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων(ΕΠΕΠ) (που σχεδιάστηκαν στα πρότυπα των αντίστοιχων ευρωπαϊκών) είναι η εμπέδωση της λογικής της Μπολόνια, αλλάζοντας συνολικά τον τρόπο που κατοχυρώνονται και πιστοποιούνται εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα. Μελετώντας κανείς το κατατιθέμενο ΠΔ, ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον όρο του «επαγγελματικού προσόντος». Πως περιγράφεται όμως η έννοια του επαγγελματικού προσόντος; Σίγουρα όχι απλά και μόνο με βάση το πτυχίο μιας σχολής… Τα επαγγελματικά προσόντα του καθενός θα αξιολογούνται πλέον σε τρείς άξονες: γνώσεις(π.χ. πτυχίο)- δεξιότητες(π.χ. παρακολούθηση σεμιναρίων)- ικανότητες (π.χ. διπλώματα ξένων γλωσσών). Αυτές είναι που συνιστούν τα «επαγγελματικά του προσόντα» (και όχι, αυτά δεν αντιστοιχούν απευθείας σε επαγγελματικά δικαιώματα..), τα οποία εμπλουτίζουν το «επαγγελματικό του προφίλ». Τα διάφορα «επαγγελματικά προσόντα» συγκροτούν «περιγράμματα επαγγελματικών προσόντων», τα οποία κάθε απόφοιτος πρέπει να αποδείξει με έξτρα εξετάσεις μετά το πτυχίο του ότι κατέχει. Κάπου εδώ είναι που έρχεται και η πολυδιαφημισμένη «διαδικασία Δια Βίου Μάθησης» η οποία ουσιαστικά βάζει στους μαθητές-φοιτητές-εργαζόμενους ανάλογα με την ηλικία και τις συνθήκες που έρχεται ο καθένας να αντιμετωπίσει, να εμπλουτίσει ατομικά το πακέτο των γνώσεων-δεξιοτήτων-ικανοτήτων του(το ατομικό μητρώο δια βίου μάθησης). Πλέον με την έλευση του ΕΠΕΠ ξανασχεδιάζεται ολόκληρος ο χώρος της εκπαίδευσης καθώς αναγνωρίζονται σε όλους τους απόφοιτους όλων των ιδρυμάτων (ΑΕΙ, ΤΕΙ, Κολλεγίων κλπ) «επαγγελματικά προσόντα». Έτσι σύμφωνα με τις χιλιακουσμένες πια «8 βαθμίδες» το εκπαιδευτικό σύστημα κατηγοριοποιείται (ή πιο σωστά κατακερματίζεται…) σε 8 ξεχωριστές βαθμίδες κάθε μια από τις οποίες αντιστοιχεί σε ανάλογο επίπεδο γνώσεων. Συγκεκριμένα στην πρώτη βαθμίδα τοποθετούνται απόφοιτοι δημοτικού, στη δεύτερη απόφοιτη γυμνασίου, στην τρίτη απόφοιτοι λυκείου, στην τέταρτη απόφοιτοι ΕΠΑΛ ΕΠΑΣ και ΙΕΚ ,στην Πέμπτη σπουδαστές ΤΕΙ και κολλεγίων-ΚΕΣ, στην έκτη απόφοιτοι ΑΕΙ, στην έβδομη κάτοχοι μεταπτυχιακού και στην όγδοη κάτοχοι διδακτορικού.
Οι επιπτώσεις:
Τα συμπεράσματα από τις παραπάνω αλλαγές δεν είναι δύσκολο να γίνουν γρήγορα αντιληπτά. Βασικός στόχος προς επίτευξη: αποσύνδεση των πτυχίων από τα εργασιακά και επαγγελματικά τους δικαιώματα. Πλέον ένα και μόνο πτυχίο δεν θα αρκεί για την εύρεση δουλειάς στην αγορά εργασίας, ενώ ο ανταγωνισμός μεταξύ των αποφοίτων των διαφόρων τμημάτων(πριν και μετά την απόκτηση του διπλώματος) εντείνεται όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα την ακόμα πιο δυσλειτουργική κατάσταση εργασιακών χώρων και φοιτητικών συλλόγων. Ταυτόχρονα, ο ανταγωνισμός (όπως και η Αξιολόγηση..) θα είναι το μέσο πειθαναγκασμού των ιδρυμάτων σε οποιαδήποτε αναδιαρθρωτική – αντιεκπαιδευτική πρόθεση του Υπ. Παιδείας και των αγορών, καθώς και ο δούρειος ίππος για τον ακαδημαϊκό, αλλά πολύ περισσότερο εργασιακό κατακερματισμό της νεολαίας, μέσω αντίπαλων συντεχνιών, σε μια «σύγχρονη αρένα» που θα σπάει τις συλλογικές κατοχυρώσεις και αναπαραστάσεις, θα θίγει όλους μας και θα μας συμπιέσει σε χειρότερες θέσεις. Το πτυχίο δεν θεωρείται επαρκής επαλήθευση «των γνώσεων, των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων» (δηλαδή των «επαγγελματικών προσόντων») και ούτε αποτελεί επαρκής αιτιολογία για την κτίση επαγγελματικών δικαιωμάτων. Αντ’ αυτού χρειάζονται έξτρα εξετάσεις και πιστοποιήσεις από εξωπανεπιστημιακά κέντρα, τα οποία μάλιστα είναι αυτά και όχι τα πανεπιστήμια που θα ορίζουν ποιες είναι «οι γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες» που πρέπει να διαθέτει κάποιος! Μιλάμε για μια επί της ουσίας χειραγωγική λογική προς τα ΑΕΙ, ΤΕΙ από αδιάβλητους και-καλά-ανεξάρτητους θεσμούς πιστοποίησης, όπως το ΕΚΕΠΙΣ, με «σοφούς» εμπειρογνώμονες οι οποίοι θα καθορίζουν όλο το παιχνίδι με τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και τη νομιμοποίηση τους για διεκδίκηση επαγγελματικών δικαιωμάτων.. Οι παραπάνω αλλαγές αποτελούν το συνεκτικό ιστό των κολλεγίων και όλης της αντιεκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, ενώ ουσιαστικά ταξινομούν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα πάντα ανάλογα με τις πιέσεις που θα ασκήσει ο καθένας (πχ κάποια κολλέγια με μια ισχυρή πίεση από τους ιδιοκτήτες τους μπορεί να περάσουν κάποια στιγμή στη βαθμίδα 6) .Από την άλλη η διαδικασία της δια βίου μάθησης θα βάζει τους αποφοίτους σε ένα διαρκές κυνήγι γνώσεων δεξιοτήτων ικανοτήτων, αυξάνοντας την ανασφάλειά τους και εδραιώνοντας τελικά την μακρόχρονη εργασιακή τους περιπλάνηση. Τέλος η διάλυση αυτή της εκπαίδευσης οδηγεί σε ατομικά μονοπάτια και διεκδικήσεις καταργώντας κάθε έννοια συλλογικού αγώνα τη στιγμή που διαιρεί το πλέον μαχητικό και προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας, τη νεολαία, σε 8 διαφορετικές τάξεις, με διαφορετικά συμφέροντα και προοπτικές.
Απέναντι σε αυτά:
Μπροστά σε αυτή τη ριζική ανατροπή του σήμερα και του αύριο μας, απαιτείται η συστράτευση όλων μας, γύρω από τα αυτονόητα δικαιώματά μας. Η μόνη απάντηση, απέναντι στο γενικευμένο καθεστώς ανασφάλειας και λιτότητας που βιώνουμε, δεν είναι η ατομική διαπραγμάτευση και το διαρκές τρέξιμο, αλλά οι συλλογικοί ανατρεπτικοί αγώνες για κατοχύρωση ενιαίων πτυχίων ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτά, και για την υπογραφή των αντίστοιχων ανά κλάδους συλλογικών συμβάσεων εργασίας που θα εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή ζωή από μια δουλειά και μόνο. Το επόμενο διάστημα, με πυρομαχικά μας τα δικαιώματά μας και με όπλα μας τις συνελεύσεις – τις καταλήψεις – τις διαδηλώσεις, να αποδείξουμε το αυτονόητο: Είναι λίγοι, είμαστε πολλοί, μπορούμε να νικήσουμε.
Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ 9/3
Την τελευταία βδομάδα η ελληνική κοινωνία έγινε μάρτυρας της πιο σκληρής και αντιλαϊκής πολιτικής που εφάρμοσε κυβέρνηση από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και έπειτα. Με πρόφαση μια κρίση που οι ίδιοι οι καπιταλιστές δημιούργησαν, το ΠΑΣΟΚ με τη σύμπραξη της Ν.Δ. και του ΛΑ.Ο.Σ. επιβάλει στην ελληνική εργατική τάξη άμεσα αλλά και στην υπόλοιπη κοινωνία –που από καιρό τώρα δοκιμάζεται από την όλο και αυξανόμενη ακρίβεια ,κακό απότοκο του δημοσιονομικού ελλείμματος – έμμεσα (με την εφαρμογή καθολικών μέτρων όπως η αύξηση του ΦΠΑ) τη μεταρρύθμιση που τόσα χρόνια ζητούσε το ευρωπαϊκό κεφάλαιο αλλά κανένας δεν τολμούσε να εφαρμόσει. Έτσι την Τετάρτη 3/3 το κυβερνητικό επιτελείο ανακοινώνει τα εξής: μείωση κατά 30% στα επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας- περικοπή 12% στα επιδόματα των δημοσίων Υπαλλήλων- μείωση 7% των αποδοχών των εργαζομένων σε ΝΠΙΔ, που εξαρτώνται από το Δημόσιο- πάγωμα όλων των συντάξεων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα- αύξηση του ΦΠΑ, από 19% σε 21%, από 9% σε 10% κι από 4,5% σε 5%- αύξηση 8 λεπτά στην τιμή της βενζίνης, 3 λεπτά στο πετρέλαιο κίνησης- αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε τσιγάρα- αύξηση κατά 20% των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε ποτά- αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, εξαιτίας της επιβολής ειδικού φόρου κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργεια - μείωση 10% της κρατικής χρηματοδότησης στα Ταμεία ΟΑΠ - ΔΕΗ και ΤΑΠ – ΟΤΕ- περικοπές 200 εκατομμυρίων ευρώ στα προγράμματα του υπουργείου Παιδείας- αναστολή των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα το 2010- μία πρόσληψη για κάθε πέντε συνταξιοδοτήσεις στο Δημόσιο από το 2011- Περικόπτεται κατά 5% ή 500 εκατομμύρια ευρώ, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.
Πέμπτη και Παρασκευή (4/3 και 5/3 αντίστοιχα) οι δρόμοι της Αθήνας πλημμυρίζουν από τη λαϊκή οργή στα δυο μεγάλα συλλαλητήρια που έγιναν. Αντίστοιχα και στις επαρχιακές πόλεις τα ποσοστά της απεργίας αγγίζουν ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά ενώ τα σωματεία προκηρύσσουν μεγάλη πανελλαδική πανεργατική απεργία για την Πέμπτη 11/3. Τα πρωτοπόρα τμήματα των εργαζομένων δίνουν ήδη δυναμικές απαντήσεις. Δεν ξεγελιούνται ούτε από τις φιγουρατζίδικες εσωκομματικές κόντρες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ. που προβάλλονται από τα Μ.Μ.Ε. ούτε από τις ψεύτικες κραυγές των ξεπουλημένων μεγαλοσυνδικαλιστών.Δεν μπαίνουν στο στημένο κοινωνικό διάλογο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για να διαπραγματευτούν τους όρους της ήττας τους, καθώς δεν την έχουν αποδεχτεί.
Δεν τρέφουν αυταπάτες για την Ε.Ε., που ως ένωση καπιταλιστικών κρατών δεν μπορεί παρά να εκφράζει και να υπερασπίζεται ως συνολικός κεφαλαιοκράτης τα συμφέροντα των εθνικών αστικών τάξεων, έχοντας ως στόχο την ανάπτυξη και διαφύλαξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής σε βάρος των εργαζομένων με κάθε μέσο.
Δεν τρέφουν αυταπάτες για το ρόλο των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που τη μέρα ψήφισης των νέων μέτρων αρκέστηκαν στο να καλέσουν σε τρίωρη στάση εργασίας. Τους έχουν δει να προσαρμόζουν τα αιτήματά τους στις απαιτήσεις του ΣΕΒ, να συμμορφώνονται με τις κυβερνητικές εκκλήσεις για διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, να δίνουν ακίνδυνο περιεχόμενο ακόμα και στις όποιες κινητοποιήσεις αναγκάζονται να πραγματοποιούν λόγω της πίεσης που τους ασκείται από τη βάση τους. Δεν εγκλωβίζονται στις λογικές τους που εμποδίζουν την ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος. Τους απομονώνουν, παίρνοντας στα χέρια τους τον αγώνα μέσα από το συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων. Προκειμένου να αποκρουστεί συνολικά η πολιτική του κεφαλαίου, αναγκαία προϋπόθεση είναι η προώθηση της ταξικής συνείδησης όλο και μεγαλύτερου τμήματος των εργαζομένων.
Δυστυχώς όμως η λαίλαπα ων αντεργατικών μέτρων όχι απλά δεν σταμάτησε αλλά αναμένεται να φουντώσει για τα καλά μιας και τα παραπάνω όπως μας διαβεβαιώνουν ήταν μόνο η αρχή. Ακολουθούν τα μέτρα που θα πλήξουν τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα καθώς και το –υποστηριζόμενο από τις αντιδραστικές, δεξιές κυβερνήσεις Γαλλίας Γερμανίας – πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης.
Τόσο τα μέτρα που επιλέχθηκαν όσο και η χρονική περίοδος που θα αυτά καλούνται να εφαρμοστούν σίγουρα μόνο τυχαία δεν είναι. Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία υποφέρει από τις συνεχείς ανατιμήσεις της αγοράς ακόμα και στα είδη πρώτης ανάγκης. Το τελευταίο διάστημα τα δύο μεγάλα κόμματα, συνεπικουρούμενα από το ακροδεξιό ΛΑΟΣ, τον τύπο και τα υπόλοιπα ΜΜΕ προσπάθησαν και εν πολλοίς κατάφεραν να σπείρουν σε όλη την επικράτεια αισθήματα τρόμου και ανασφάλειας. Από το αβέβαιο πολιτικό τοπίο της κυβέρνησης Καραμανλή στην προεκλογική περίοδο και τις φιοριτούρες του ΠΑ.¨Σ¨Ο.Κ. και από τις πρώτες μέρες πραγματικά αργής διακυβέρνησης Γιωργάκη στην παραλίγο χρεωκοπία και τα εκβιαστικά μέτρα ο λαός ήταν μόνιμα με το μαχαίρι στο λαιμό. Σε μια περίοδο που το 20% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχιας, οι αντιδραστικές αλλαγές στην οικονομία ωθούν και τα μεσαία ακόμα στρώματα στη θέση των πρώτων. Αναγινώσκοντας λοιπόν η κυβέρνηση τη συγκυρία διαλέγει να εφαρμόσει τα μέτρα τώρα, θεωρώντας πως ένα βήμα από την εξαθλίωση οι κοινωνικές αντιδράσεις θα είναι ελάχιστες αφού όλοι θα δεχτούν παθητικά τα μέτρα για τη «σωτηρία» τους. Ευτυχώς διαψεύστηκε! Ο λαός αντέδρασε. Αντέδρασε σε αυτούς που τον βάζουν να πληρώσει τα σπασμένα τους. Καταλαβαίνει ότι τα μέτρα πάνω απ ΄ όλα είναι ταξικά και άδικα. Ταξικά γιατί κατά βάση καλείται να πληρώσει η εργατική τάξη και άδικα γιατί χρεώνεται μια κρίση που δημιούργησαν άλλοι. Η κρίση που τόσο καιρό ακούμε και βιώνουμε δεν είναι δημιούργημα ούτε των εργαζομένων ούτε των τυχοδιωκτών του συστήματος γενικά και αόριστα. Προφανώς και οι τελευταίοι ευθύνονται σε ένα βαθμό γα το δημοσιονομικό έλλειμμα η κρίση όμως οφείλεται στις δομές του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και τρόπου παραγωγής.
Σε μια περίοδο τόσο κρίσιμη για το εργατικό κίνημα η κυβέρνηση επιλέγει για μια ακόμα φορά την τακτική των πολλαπλών χτυπημάτων- μετώπων. Έτσι εν μέσω εξεταστικής η Διαμαντοπούλου καλεί τους πρυτάνεις να οριοθετήσουν τους χώρους ασύλου –σύμφωνα πάντα με το νόμο πλαίσιο που θα επανεξέταζαν- ενώ το Σάββατο 20-02-2010 γίνεται άρση του ασύλου στην πολυτεχνιούπολη του Ζωγράφου. Επιλέγουν με ύπουλα μέσα να απονομιμοποιήσουν αυτό το αιματοβαμμένο λαϊκό κεκτημένο στα μάτια του κόσμου για να αποφύγουν τις επικίνδυνες για το σύστημα διαστάσεις του –ανέκαθεν χρησιμοποιήθηκε σαν χώρος γέννησης και ανάπτυξης όλων των λαϊκών κινημάτων. Ειδικά σε αυτή τη συγκυρία το ΠΑΣΟΚ φοβάται την ανάπτυξη ενός μαζικού φοιτητικού – εργατικού κινήματος που θα οργανώνεται στους κόλπους των χώρων ασύλου. Πέρα όμως από τις σχετικές ενέργειες για το άσυλο η υπ. Παιδείας ανακοίνωσε περιχαρής και άλλες βαθυστόχαστες αλλαγές που ετοιμάζεται να κάνει στο χώρο της 3ο βάθμιας εκπαίδευσης όπως η μετατροπή όλων των συγγραμμάτων σε ηλεκτρονικά βιβλία. Δεν είναι δύσκολο λοιπόν να φανταστούμε τι θα σήμαινε αυτό για άτομα που δεν έχουν πρόσβαση στο internet αλλά και ακόμα τι θα συμβεί με μαθήματα που απαιτούν εξαντλητικές σημειώσεις και αποστήθιση. Επιπλέον η μη τύπωση συγγραμμάτων θα οδηγήσει και σε εκατοντάδες κενές θέσεις εργασίας αφού δεκάδες εκδοτικοί οίκοι και τυπογραφεία που στηρίζονταν στα εν λόγω βιβλία θα καταρρεύσουν οικονομικά.
Στη σχολή μας, έκπληκτοι ανακαλύψαμε ότι πριν καλά καλά τελειώσει η εξεταστική –για την ακρίβεια μια μέρα πριν εξεταστεί ένα από τα πλέον μαζικά μαθήματα, η φυσιολογία1- καλείται γενική συνέλευση του τμήματος στη οποία συζητείται μεταξύ άλλων και η μετατροπή του πτυχίου μας σε master. Εφαρμόζοντας πλήρως τη διαδικασία της Μπολόνια οι υπεύθυνοι του τμήματος θέλουν να προχωρήσουν στο σπάσιμο του ενιαίου πτυχίου μας μέσω της ¨αναβάθμισής¨ του σε master. Προφανώς κανένας από τους υπέρμαχους της αλλαγής δεν ενημέρωσε το φοιτητικό σώμα ότι κάτι τέτοιο θα επέφερε τεράστιο πλήγμα τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα (αφού δεν θα έχουμε όλοι το ίδιο πτυχίο –λόγω εξειδικευμένου θέματος στο μάστερ- προφανώς θα χάνουμε τα σημερινά επαγγελματικά μας δικαιώματα και ο καθένας θα αγωνίζεται ατομικά για καλύτερους όρους εργασίας) όσο και στους ρυθμούς σπουδών μας (παράλληλα με την εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων ο καθένας θα μπαίνει σε μια τροχιά εντατικοποίησης προκειμένου να ανταπεξέλθει στον αυξανόμενο ανταγωνισμό με τους συμφοιτητές του) . Επίσης σταδιακά η διαδικασία της Μπολόνια προβλέπει την προσκόμιση διδάκτρων για τα 2 έτη που θα αντιστοιχούν στο Master (συνεπώς οι ταξικοί φραγμοί θα εμποδίζουν μεγάλο τμήμα των φοιτητών να τελειώσουν τις σπουδές τους ) .
Κατά τα άλλα βλέπουμε το νόμο πλαίσιο για την ανατροπή του οποίου το φοιτητικό κίνημα έδωσε μεγαλειώδεις μάχες ένα προηγούμενο διάστημα να εφαρμόζεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο ενώ οι περισσότερες σχολές έχουν αρχίσει να υιοθετούν το πνεύμα της εντατικοποίησης και ανταγωνιστικότητας που τόσο επιθυμούσε το υπουργείο και οι φίλοι του οι ευρωπαίοι…
Η άρχουσα τάξη γνωρίζει και φοβάται τις τεράστιες δυνατότητες που γεννώνται για την εργατική τάξη μέσα από την κρίση και γι’ αυτό προσπαθεί να τις αντιμετωπίσει εκ των προτέρων. Προετοιμάζεται προσπαθώντας να διασπάσει το πιο αγρίως εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης, τους μετανάστες. Στα πλαίσια αυτά έφερε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. προς ψήφιση το νομοσχέδιο για χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας στους μετανάστες. Τους χωρίζει λοιπόν σε παράνομους και νόμιμους, διευκολύνοντας δε και την εκάστοτε εργοδοσία να συνεχίσει να τους εκμεταλλεύεται αφού εμποδίζει ουσιαστικά τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
• Κατάργηση όλων των νέων μέτρων.
• Να μην εφαρμοστεί το σύμφωνο σταθερότητας.
• Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό. Διεύρυνση του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους. Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.
• Να αποσυρθεί εδώ και τώρα ο αντιδραστικός Νόμος-Πλαίσιο.
• Ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό.
• Απεμπλοκή της Ελλάδας από τον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ), μπλοκάρισμα της διαδικασίας της Μπολόνια, ανυπακοή στις κατευθύνσεις και οδηγίες της ΕΕ για την εκπαίδευση.
• Καμία οικονομική επιβάρυνση των φοιτητών του τμήματος για τους εργαστηριακούς εξοπλισμούς. Δωρεάν διανομή αυτών από το τμήμα.
• Να σταματήσει τώρα αυτή η τρελή κούρσα της εντατικοποίησης. Δικαίωμα – τουλάχιστον μιας- απουσίας σε κάθε εργαστήριο που απαιτεί πάνω από 6 ώρες την εβδομάδα. Δυνατότητα αναπλήρωσης για τα υπόλοιπα.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:
• Συμμετοχή του συλλόγου στην πανελλαδική πανεργατική πορεία με τα ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία
• Παράσταση του συλλόγου στη σύγκλητο με θέμα το άσυλο στις 21-03-2010.
Πέμπτη και Παρασκευή (4/3 και 5/3 αντίστοιχα) οι δρόμοι της Αθήνας πλημμυρίζουν από τη λαϊκή οργή στα δυο μεγάλα συλλαλητήρια που έγιναν. Αντίστοιχα και στις επαρχιακές πόλεις τα ποσοστά της απεργίας αγγίζουν ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά ενώ τα σωματεία προκηρύσσουν μεγάλη πανελλαδική πανεργατική απεργία για την Πέμπτη 11/3. Τα πρωτοπόρα τμήματα των εργαζομένων δίνουν ήδη δυναμικές απαντήσεις. Δεν ξεγελιούνται ούτε από τις φιγουρατζίδικες εσωκομματικές κόντρες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ. που προβάλλονται από τα Μ.Μ.Ε. ούτε από τις ψεύτικες κραυγές των ξεπουλημένων μεγαλοσυνδικαλιστών.Δεν μπαίνουν στο στημένο κοινωνικό διάλογο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για να διαπραγματευτούν τους όρους της ήττας τους, καθώς δεν την έχουν αποδεχτεί.
Δεν τρέφουν αυταπάτες για την Ε.Ε., που ως ένωση καπιταλιστικών κρατών δεν μπορεί παρά να εκφράζει και να υπερασπίζεται ως συνολικός κεφαλαιοκράτης τα συμφέροντα των εθνικών αστικών τάξεων, έχοντας ως στόχο την ανάπτυξη και διαφύλαξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής σε βάρος των εργαζομένων με κάθε μέσο.
Δεν τρέφουν αυταπάτες για το ρόλο των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που τη μέρα ψήφισης των νέων μέτρων αρκέστηκαν στο να καλέσουν σε τρίωρη στάση εργασίας. Τους έχουν δει να προσαρμόζουν τα αιτήματά τους στις απαιτήσεις του ΣΕΒ, να συμμορφώνονται με τις κυβερνητικές εκκλήσεις για διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης, να δίνουν ακίνδυνο περιεχόμενο ακόμα και στις όποιες κινητοποιήσεις αναγκάζονται να πραγματοποιούν λόγω της πίεσης που τους ασκείται από τη βάση τους. Δεν εγκλωβίζονται στις λογικές τους που εμποδίζουν την ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος. Τους απομονώνουν, παίρνοντας στα χέρια τους τον αγώνα μέσα από το συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων. Προκειμένου να αποκρουστεί συνολικά η πολιτική του κεφαλαίου, αναγκαία προϋπόθεση είναι η προώθηση της ταξικής συνείδησης όλο και μεγαλύτερου τμήματος των εργαζομένων.
Δυστυχώς όμως η λαίλαπα ων αντεργατικών μέτρων όχι απλά δεν σταμάτησε αλλά αναμένεται να φουντώσει για τα καλά μιας και τα παραπάνω όπως μας διαβεβαιώνουν ήταν μόνο η αρχή. Ακολουθούν τα μέτρα που θα πλήξουν τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα καθώς και το –υποστηριζόμενο από τις αντιδραστικές, δεξιές κυβερνήσεις Γαλλίας Γερμανίας – πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης.
Τόσο τα μέτρα που επιλέχθηκαν όσο και η χρονική περίοδος που θα αυτά καλούνται να εφαρμοστούν σίγουρα μόνο τυχαία δεν είναι. Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία υποφέρει από τις συνεχείς ανατιμήσεις της αγοράς ακόμα και στα είδη πρώτης ανάγκης. Το τελευταίο διάστημα τα δύο μεγάλα κόμματα, συνεπικουρούμενα από το ακροδεξιό ΛΑΟΣ, τον τύπο και τα υπόλοιπα ΜΜΕ προσπάθησαν και εν πολλοίς κατάφεραν να σπείρουν σε όλη την επικράτεια αισθήματα τρόμου και ανασφάλειας. Από το αβέβαιο πολιτικό τοπίο της κυβέρνησης Καραμανλή στην προεκλογική περίοδο και τις φιοριτούρες του ΠΑ.¨Σ¨Ο.Κ. και από τις πρώτες μέρες πραγματικά αργής διακυβέρνησης Γιωργάκη στην παραλίγο χρεωκοπία και τα εκβιαστικά μέτρα ο λαός ήταν μόνιμα με το μαχαίρι στο λαιμό. Σε μια περίοδο που το 20% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχιας, οι αντιδραστικές αλλαγές στην οικονομία ωθούν και τα μεσαία ακόμα στρώματα στη θέση των πρώτων. Αναγινώσκοντας λοιπόν η κυβέρνηση τη συγκυρία διαλέγει να εφαρμόσει τα μέτρα τώρα, θεωρώντας πως ένα βήμα από την εξαθλίωση οι κοινωνικές αντιδράσεις θα είναι ελάχιστες αφού όλοι θα δεχτούν παθητικά τα μέτρα για τη «σωτηρία» τους. Ευτυχώς διαψεύστηκε! Ο λαός αντέδρασε. Αντέδρασε σε αυτούς που τον βάζουν να πληρώσει τα σπασμένα τους. Καταλαβαίνει ότι τα μέτρα πάνω απ ΄ όλα είναι ταξικά και άδικα. Ταξικά γιατί κατά βάση καλείται να πληρώσει η εργατική τάξη και άδικα γιατί χρεώνεται μια κρίση που δημιούργησαν άλλοι. Η κρίση που τόσο καιρό ακούμε και βιώνουμε δεν είναι δημιούργημα ούτε των εργαζομένων ούτε των τυχοδιωκτών του συστήματος γενικά και αόριστα. Προφανώς και οι τελευταίοι ευθύνονται σε ένα βαθμό γα το δημοσιονομικό έλλειμμα η κρίση όμως οφείλεται στις δομές του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και τρόπου παραγωγής.
Σε μια περίοδο τόσο κρίσιμη για το εργατικό κίνημα η κυβέρνηση επιλέγει για μια ακόμα φορά την τακτική των πολλαπλών χτυπημάτων- μετώπων. Έτσι εν μέσω εξεταστικής η Διαμαντοπούλου καλεί τους πρυτάνεις να οριοθετήσουν τους χώρους ασύλου –σύμφωνα πάντα με το νόμο πλαίσιο που θα επανεξέταζαν- ενώ το Σάββατο 20-02-2010 γίνεται άρση του ασύλου στην πολυτεχνιούπολη του Ζωγράφου. Επιλέγουν με ύπουλα μέσα να απονομιμοποιήσουν αυτό το αιματοβαμμένο λαϊκό κεκτημένο στα μάτια του κόσμου για να αποφύγουν τις επικίνδυνες για το σύστημα διαστάσεις του –ανέκαθεν χρησιμοποιήθηκε σαν χώρος γέννησης και ανάπτυξης όλων των λαϊκών κινημάτων. Ειδικά σε αυτή τη συγκυρία το ΠΑΣΟΚ φοβάται την ανάπτυξη ενός μαζικού φοιτητικού – εργατικού κινήματος που θα οργανώνεται στους κόλπους των χώρων ασύλου. Πέρα όμως από τις σχετικές ενέργειες για το άσυλο η υπ. Παιδείας ανακοίνωσε περιχαρής και άλλες βαθυστόχαστες αλλαγές που ετοιμάζεται να κάνει στο χώρο της 3ο βάθμιας εκπαίδευσης όπως η μετατροπή όλων των συγγραμμάτων σε ηλεκτρονικά βιβλία. Δεν είναι δύσκολο λοιπόν να φανταστούμε τι θα σήμαινε αυτό για άτομα που δεν έχουν πρόσβαση στο internet αλλά και ακόμα τι θα συμβεί με μαθήματα που απαιτούν εξαντλητικές σημειώσεις και αποστήθιση. Επιπλέον η μη τύπωση συγγραμμάτων θα οδηγήσει και σε εκατοντάδες κενές θέσεις εργασίας αφού δεκάδες εκδοτικοί οίκοι και τυπογραφεία που στηρίζονταν στα εν λόγω βιβλία θα καταρρεύσουν οικονομικά.
Στη σχολή μας, έκπληκτοι ανακαλύψαμε ότι πριν καλά καλά τελειώσει η εξεταστική –για την ακρίβεια μια μέρα πριν εξεταστεί ένα από τα πλέον μαζικά μαθήματα, η φυσιολογία1- καλείται γενική συνέλευση του τμήματος στη οποία συζητείται μεταξύ άλλων και η μετατροπή του πτυχίου μας σε master. Εφαρμόζοντας πλήρως τη διαδικασία της Μπολόνια οι υπεύθυνοι του τμήματος θέλουν να προχωρήσουν στο σπάσιμο του ενιαίου πτυχίου μας μέσω της ¨αναβάθμισής¨ του σε master. Προφανώς κανένας από τους υπέρμαχους της αλλαγής δεν ενημέρωσε το φοιτητικό σώμα ότι κάτι τέτοιο θα επέφερε τεράστιο πλήγμα τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα (αφού δεν θα έχουμε όλοι το ίδιο πτυχίο –λόγω εξειδικευμένου θέματος στο μάστερ- προφανώς θα χάνουμε τα σημερινά επαγγελματικά μας δικαιώματα και ο καθένας θα αγωνίζεται ατομικά για καλύτερους όρους εργασίας) όσο και στους ρυθμούς σπουδών μας (παράλληλα με την εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων ο καθένας θα μπαίνει σε μια τροχιά εντατικοποίησης προκειμένου να ανταπεξέλθει στον αυξανόμενο ανταγωνισμό με τους συμφοιτητές του) . Επίσης σταδιακά η διαδικασία της Μπολόνια προβλέπει την προσκόμιση διδάκτρων για τα 2 έτη που θα αντιστοιχούν στο Master (συνεπώς οι ταξικοί φραγμοί θα εμποδίζουν μεγάλο τμήμα των φοιτητών να τελειώσουν τις σπουδές τους ) .
Κατά τα άλλα βλέπουμε το νόμο πλαίσιο για την ανατροπή του οποίου το φοιτητικό κίνημα έδωσε μεγαλειώδεις μάχες ένα προηγούμενο διάστημα να εφαρμόζεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο ενώ οι περισσότερες σχολές έχουν αρχίσει να υιοθετούν το πνεύμα της εντατικοποίησης και ανταγωνιστικότητας που τόσο επιθυμούσε το υπουργείο και οι φίλοι του οι ευρωπαίοι…
Η άρχουσα τάξη γνωρίζει και φοβάται τις τεράστιες δυνατότητες που γεννώνται για την εργατική τάξη μέσα από την κρίση και γι’ αυτό προσπαθεί να τις αντιμετωπίσει εκ των προτέρων. Προετοιμάζεται προσπαθώντας να διασπάσει το πιο αγρίως εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης, τους μετανάστες. Στα πλαίσια αυτά έφερε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. προς ψήφιση το νομοσχέδιο για χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας στους μετανάστες. Τους χωρίζει λοιπόν σε παράνομους και νόμιμους, διευκολύνοντας δε και την εκάστοτε εργοδοσία να συνεχίσει να τους εκμεταλλεύεται αφού εμποδίζει ουσιαστικά τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
• Κατάργηση όλων των νέων μέτρων.
• Να μην εφαρμοστεί το σύμφωνο σταθερότητας.
• Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό. Διεύρυνση του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους. Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.
• Να αποσυρθεί εδώ και τώρα ο αντιδραστικός Νόμος-Πλαίσιο.
• Ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό.
• Απεμπλοκή της Ελλάδας από τον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ), μπλοκάρισμα της διαδικασίας της Μπολόνια, ανυπακοή στις κατευθύνσεις και οδηγίες της ΕΕ για την εκπαίδευση.
• Καμία οικονομική επιβάρυνση των φοιτητών του τμήματος για τους εργαστηριακούς εξοπλισμούς. Δωρεάν διανομή αυτών από το τμήμα.
• Να σταματήσει τώρα αυτή η τρελή κούρσα της εντατικοποίησης. Δικαίωμα – τουλάχιστον μιας- απουσίας σε κάθε εργαστήριο που απαιτεί πάνω από 6 ώρες την εβδομάδα. Δυνατότητα αναπλήρωσης για τα υπόλοιπα.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:
• Συμμετοχή του συλλόγου στην πανελλαδική πανεργατική πορεία με τα ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία
• Παράσταση του συλλόγου στη σύγκλητο με θέμα το άσυλο στις 21-03-2010.
Την Κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές
Τετάρτη 3/3 και το κυβερνητικό επιτελείο έρχεται να βάλει τέρμα στις φήμες περί έκτακτων μέτρων που τόσο καιρό σχολιάζονταν υπόγεια κάνοντας την ελληνική κοινωνία καζάνι που σιγοβράζει… Και το αποτέλεσμα; Μείωση 30% σε 13ο, 14ο μισθό και επίδομα αδείας, πάγωμα συντάξεων, μείωση ειδικών επιδομάτων κατά 12%, μείωση επιδομάτων ΔΕΚΟ 7%, αυξήσεις σε ΦΠΑ τσιγάρα, ποτά και καύσιμα. Και είναι μόνο η αρχή καθώς το πρόγραμμα σταθερότητας μας επιφυλάσσει και άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις…
Τη στιγμή που το σύνολο του πληθυσμού και κυρίως της εργατικής τάξης (είτε αυτοί εργάζονται στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα), ζει υπό το φόβο της επικείμενης εξαθλίωσης, η πιο αντιλαική κυβέρνηση της μεταπολίτευση επιλέγει να ξεπεράσει την κρίση των καπιταλιστών πίνοντας το αίμα του λαού. Για μια κρίση δημιούργημα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, του κεφαλαίου που τόσα χρόνια εκμεταλλεύεται τα κέρδη της υπεραξίας των εργαζομένων, το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη Παπανδρέου βρίσκει τη λύση στη μείωση των μισθών της ψωροκώσταινας , ενώ για μια ακόμα φορά βιομήχανοι, τραπεζίτες, υψηλόμισθα στελέχη και προφανώς βουλευτές μένουν στο απυρόβλητο αφού τα μέτρα πέρασαν και δεν άγγιξαν!
Στην ευρωπαική αλυσίδα η Ελλάδα γίνεται ο πιο αδύναμος κρίκος στον οποίο μετακυλύονται όλα τα βάρη της συγκυρίας. Ξανά και ξανά οι ευρωπαίοι εταίροι δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο επιβάλλοντας τις πλέον νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε μια κυβέρνηση που ζητιανεύει ψίχουλα για να σώσει έστω και προσωρινά το τομάρι της… Ξανά και ξανά οι ευρωπαίοι κεφαλαιοκράτες και οι τραπεζίτες –μέσω των κυβερνόντων τους- επιβάλλουν ακραίες αντιλαικές λύσεις για να σώσουν τα κέρδη τους. Και φυσικά αν δεν ανταποκριθούμε όπως πρέπει –βλ. όπως θέλουν οι τελευταίοι- υπάρχει και ο επόμενος σταθμός στα χέρια των αμερικάνων του ΔΝΤ.
Απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση, οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές και κάθε άλλο πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας έρχεται να επιλέξει μεταξύ της καταστροφής της δικής του ή των από πάνω του –των εκμεταλλευτών του. Ήδη από τις κινητοποιήσεις που έγιναν ένα προηγούμενο διάστημα οι διαθέσεις του κόσμου έγιναν φανερές. Η ελληνική εργαζόμενη τάξη δεν είναι διατεθειμένη να χαραμίσει ούτε ένα ευρώ για αυτούς που τόσα χρόνια την εκμεταλλεύτηκαν, αυτούς που καταρήμαξαν τα ταμεία και τα αποθεματικά του κράτους. Πλάι στους εργαζομένους είναι και η δική μας θέση, των φοιτητών και αυριανών εργαζομένων, που περισσότερο από κάθε άλλο αφορούν τα μέτρα που ήρθαν αλλά πολύ περισσότερο τα μέτρα που έρχονται…
Εμείς, ως ΑΝΤΙΔΟΤΟ-Ε.Α.Α.Κ. καλούμε τον κόσμο της σχολής να πάρει αγωνιστικές αποφάσεις μέσα από γενική συνέλευση του συλλόγου για συμμετοχή στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της 10/3 και στην εργατική πορεία που κήρυξαν πρωτοβάθμια σωματεία στις 16/3 με προσυγκεντρώσεις στα προπύλαια.
ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ!!!
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑ-ΛΗΣΤΩΝ!!!
Τη στιγμή που το σύνολο του πληθυσμού και κυρίως της εργατικής τάξης (είτε αυτοί εργάζονται στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα), ζει υπό το φόβο της επικείμενης εξαθλίωσης, η πιο αντιλαική κυβέρνηση της μεταπολίτευση επιλέγει να ξεπεράσει την κρίση των καπιταλιστών πίνοντας το αίμα του λαού. Για μια κρίση δημιούργημα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, του κεφαλαίου που τόσα χρόνια εκμεταλλεύεται τα κέρδη της υπεραξίας των εργαζομένων, το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη Παπανδρέου βρίσκει τη λύση στη μείωση των μισθών της ψωροκώσταινας , ενώ για μια ακόμα φορά βιομήχανοι, τραπεζίτες, υψηλόμισθα στελέχη και προφανώς βουλευτές μένουν στο απυρόβλητο αφού τα μέτρα πέρασαν και δεν άγγιξαν!
Στην ευρωπαική αλυσίδα η Ελλάδα γίνεται ο πιο αδύναμος κρίκος στον οποίο μετακυλύονται όλα τα βάρη της συγκυρίας. Ξανά και ξανά οι ευρωπαίοι εταίροι δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο επιβάλλοντας τις πλέον νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε μια κυβέρνηση που ζητιανεύει ψίχουλα για να σώσει έστω και προσωρινά το τομάρι της… Ξανά και ξανά οι ευρωπαίοι κεφαλαιοκράτες και οι τραπεζίτες –μέσω των κυβερνόντων τους- επιβάλλουν ακραίες αντιλαικές λύσεις για να σώσουν τα κέρδη τους. Και φυσικά αν δεν ανταποκριθούμε όπως πρέπει –βλ. όπως θέλουν οι τελευταίοι- υπάρχει και ο επόμενος σταθμός στα χέρια των αμερικάνων του ΔΝΤ.
Απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση, οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές και κάθε άλλο πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας έρχεται να επιλέξει μεταξύ της καταστροφής της δικής του ή των από πάνω του –των εκμεταλλευτών του. Ήδη από τις κινητοποιήσεις που έγιναν ένα προηγούμενο διάστημα οι διαθέσεις του κόσμου έγιναν φανερές. Η ελληνική εργαζόμενη τάξη δεν είναι διατεθειμένη να χαραμίσει ούτε ένα ευρώ για αυτούς που τόσα χρόνια την εκμεταλλεύτηκαν, αυτούς που καταρήμαξαν τα ταμεία και τα αποθεματικά του κράτους. Πλάι στους εργαζομένους είναι και η δική μας θέση, των φοιτητών και αυριανών εργαζομένων, που περισσότερο από κάθε άλλο αφορούν τα μέτρα που ήρθαν αλλά πολύ περισσότερο τα μέτρα που έρχονται…
Εμείς, ως ΑΝΤΙΔΟΤΟ-Ε.Α.Α.Κ. καλούμε τον κόσμο της σχολής να πάρει αγωνιστικές αποφάσεις μέσα από γενική συνέλευση του συλλόγου για συμμετοχή στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της 10/3 και στην εργατική πορεία που κήρυξαν πρωτοβάθμια σωματεία στις 16/3 με προσυγκεντρώσεις στα προπύλαια.
ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ!!!
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑ-ΛΗΣΤΩΝ!!!
Κάτω τα χέρια από το άσυλο...
Το βράδυ του Σαββάτου 20/2 στο χώρο πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου εισήλθαν μοτοσικλετιστές της ομάδας Δ, πολυάριθμα περιπολικά και πεζές περίπολοι μετά από εντολή του πρύτανη Ε.Μ.Π. Μουτζούρη με επακόλουθο την προσαγωγή 30 ατόμων.Η συνεργασία του υπουργείου «προστασίας του πολίτη» με τις πρυτανικές αρχές αποτελεί το πιο πρόσφατο χτύπημα στο κοινωνικό κεκτημένο του ασύλου.Τους τελευταίους μήνες γίναμε επανειλλημένως μάρτυρες της κατάφωρης καταπάτησής του.Στις 17 Νοέμβρη στη Θεσσαλονίκη η αστυνομία ρίχνει βροχή δακρυγόνων σε χώρους της πολυτεχνικής σχολής του Α.Π.Θ. και καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς πραγματοποιούνται προκλητικές ενέργειες στα όρια του ασύλου.Το σκηνικό αυτό επαναλαμβάνεται και το Δεκέμβρη όπου η αστυνομία εισβάλει τελικά στο χώρο του Α.Π.Θ.Στην Αθήνα τόσο στις 17 Νοέμβρη όσο και το Δεκέμρη η αστυνομία περικυκλώνει το χώρο γύρω από τα Προπύλαια και δεν επιτρέπει στους διαδηλωτές να κατευθυνθούν στο κτίριο της Νομικής, ενώ τις προηγούμενες μέρες έγιναν προσπάθειες αποκλεισμού της ΑΣΟΕΕ .
Οι παραπάνω κινήσεις εντάσσονται σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο κατάργησης του ασύλου μέσω της απονομιμοποίησής του στη συνείδηση του κόσμου και την εξοικείωση της κοινωνίας στην εικόνα της αστυνομίας στο άσυλο.Άλλωστε εδώ και μερικές εβδομάδες (εν μέσω εξεταστικής!) το υπουργείο έχει στείλει επιστολή στους πρυτάνεις όλων των σχολών ώστε να καταγραφούν οι χώροι διδασκαλίας και έρευνας , που σύμφωνα με το νόμο πλαίσιο είναι οι μόνοι που έχουν άσυλο.Ο νόμος αυτός , ο οποίος έχει καταδικαστεί από το σύνολο του φοιτητικού κινήματος, εμποδίζει τη διεξαγωγή κάθε άλλης δραστηριότητας εκτός της ακαδημαϊκής και ερευνητικής και καταλύει την ακριβή έννοια του ασύλου αφού η ελεύθερη πολιτική δράση δεν έχει χώρο στα πανεπιστήμια καθώς δεν προωθεί τις παραπάνω διαδικασίες.
Από τα παραπάνω γίνεται φανερή η προσπάθεια της κυβέρνησης να αμφισβητήσει ένα ακόμα λαϊκό κεκτημένο, αυτό του ασύλου και να ποινικοποιήσει τις ριζοσπαστικές μορφές διεκδίκησης.Το πανεπιστήμιο λειτουργεί εξ ορισμού ως χώρος όπου κυριαρχεί η ελευθερία έκφρασης και διακίνησης ιδεών από όλους και για όλους.Σε αυτόν διεξάγονται γενικές συνελεύσεις, συζητήσεις, ομιλίες όχι μόνο από φοιτητές αλλά και από συνδικάτα εργαζομένων και άλλες κοινωνικές ομάδες.Κάθε προσπάθεια λοιπόν για κατάλυση του ασύλου υπονομεύει τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, το φοιτητικό συνδικαλισμό και τελικά το ίδιο το φοιτητικό κίνημα που είναι επικίνδυνο για την κυβέρνηση` την κυβέρνηση των Κ.Ε.Σ., της αξιολόγησης, του προγράμματος σταθερότητας, της άδικης και άνισης φορολόγησης.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΥΤΑΝΗ ΤΟΥ Ε.Μ.Π. ΠΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΑ ΣΤΗΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ.
ΤΟ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ
Οι παραπάνω κινήσεις εντάσσονται σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο κατάργησης του ασύλου μέσω της απονομιμοποίησής του στη συνείδηση του κόσμου και την εξοικείωση της κοινωνίας στην εικόνα της αστυνομίας στο άσυλο.Άλλωστε εδώ και μερικές εβδομάδες (εν μέσω εξεταστικής!) το υπουργείο έχει στείλει επιστολή στους πρυτάνεις όλων των σχολών ώστε να καταγραφούν οι χώροι διδασκαλίας και έρευνας , που σύμφωνα με το νόμο πλαίσιο είναι οι μόνοι που έχουν άσυλο.Ο νόμος αυτός , ο οποίος έχει καταδικαστεί από το σύνολο του φοιτητικού κινήματος, εμποδίζει τη διεξαγωγή κάθε άλλης δραστηριότητας εκτός της ακαδημαϊκής και ερευνητικής και καταλύει την ακριβή έννοια του ασύλου αφού η ελεύθερη πολιτική δράση δεν έχει χώρο στα πανεπιστήμια καθώς δεν προωθεί τις παραπάνω διαδικασίες.
Από τα παραπάνω γίνεται φανερή η προσπάθεια της κυβέρνησης να αμφισβητήσει ένα ακόμα λαϊκό κεκτημένο, αυτό του ασύλου και να ποινικοποιήσει τις ριζοσπαστικές μορφές διεκδίκησης.Το πανεπιστήμιο λειτουργεί εξ ορισμού ως χώρος όπου κυριαρχεί η ελευθερία έκφρασης και διακίνησης ιδεών από όλους και για όλους.Σε αυτόν διεξάγονται γενικές συνελεύσεις, συζητήσεις, ομιλίες όχι μόνο από φοιτητές αλλά και από συνδικάτα εργαζομένων και άλλες κοινωνικές ομάδες.Κάθε προσπάθεια λοιπόν για κατάλυση του ασύλου υπονομεύει τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, το φοιτητικό συνδικαλισμό και τελικά το ίδιο το φοιτητικό κίνημα που είναι επικίνδυνο για την κυβέρνηση` την κυβέρνηση των Κ.Ε.Σ., της αξιολόγησης, του προγράμματος σταθερότητας, της άδικης και άνισης φορολόγησης.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΥΤΑΝΗ ΤΟΥ Ε.Μ.Π. ΠΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΑ ΣΤΗΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ.
ΤΟ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
