Πριν από 2 μήνες περίπου, ψηφίστηκε απ΄τη Βουλή το πολυνομοσχέδιο του Α.Λοβέρδου για την υγεία με τίτλο "Διαρθρωτικές αλλαγές στο σύστημα υγείας και άλλες διατάξεις".Μεταξύ άλλων εμπεριέχει και τις ακόλουθες "καινοτομίες":
Αρνητική λίστα φαρμάκων. Πληθώρα φαρμάκων (μεταξύ των οποίων depon, otrivin, voltaren gel, φάρμακα για τη φλεβική ανεπάρκεια των κάτω άκρων κ.α., ουσιαστικά φάρμακα ευρείας κατανάλωσης) πλέον δεν χορηγούνται δωρεάν στους ασθενείς, καθώς δεν δικαιολογείται η παροχή τους απ' τα ταμεία ασφάλισης του κράτους.
Η εισαγωγή του rebate. Η ανταπόδοση κάποιου ποσοστού από το κέρδος του φαρμακοποιού στα ταμεία, για να συνεχιστεί να υπάρχει σύμβαση μεταξύ αυτών των 2 φορέων.
Πτώση της αγοραστικής τιμής των φαρμάκων (ενδεικτικά 20%) καθώς και καθιέρωση των γεννοσήμων φαρμάκων, δηλαδή αντιγράφων φαρμάκων, που περιέχουν την ίδια δραστική ουσία με το πρωτότυπο, με τον κίνδυνο μειωμένης αποτελεσματικότητας (εξαιτίας χειρότερης ποιότητας).
Πλήρης απελευθέρωση του ωραρίου.
Αλλαγές όπως αυτές, ίσως φαίνονται ήπιες με την πρώτη ματιά , όμως εμβαθύνοντας περισσότερο εξάγουμε εύκολα έως και καταστροφικά συμπεράσματα για το μέλλον του μικρού ατομικού φαρμακείου και της δημόσιας υγείας. Βλέποντας με μια πιο κριτική ματιά τα παραπάνω , εξάγουμε αρχικά το συμπέρασμα πως το κράτος, με τις αρνητικές λίστες φαρμάκων , προσπαθεί να περικόψει τα έξοδα του ,ενώ συγχρόνως αποποιείται περεταίρω των ευθυνών του προς τη δημόσια υγεία. Μια τέτοια στάση λοιπόν οδηγεί στην απόσβεση του δημοσίου χαρακτήρα της φαρμακευτικής περίθαλψης, ενώ συγχρόνως ο ασφαλισμένος επωμίζεται την πλήρη οικονομική επιβάρυνση για την απόκτηση των αναγκαίων φαρμάκων.
Μείζον ζήτημα αποτελεί η αυθαίρετη επιβολή του rebate. Λόγω της αδικαιολόγητης κακοδιαχείρισης του χρηματικού πλούτου των ταμείων , δημιουργήθηκαν τεράστια ελλείμματα , που οδήγησαν στην ανικανότητα των τελευταίων, να καταβάλλουν στα φαρμακεία τα οποιαδήποτε "χρωστούμενα". Το έλλειμμα αυτό που σε βάθος χρόνου γιγαντώθηκε , κρίνεται πλέον αντιστρέψιμο μόνο με την εφαρμογή ενός τόσο αυταρχικού μέτρου. Το κράτος, ως σύγχρονος ιεροεξεταστής, καταδικάζει τον φαρμακοποιό σε "παράνομη" καταβολή του ίδιου του τού μόχθου για να
"ξελασπώσει" κάθε πραγματικός υπαίτιος της χρεοκοπίας.
Σε ότι αφορά τις τιμές των φαρμάκων, οφείλουμε να επισημάνουμε πως οι σημερινές τιμές τους στη χώρα μας όχι απλά δεν προσεγγίζουν το μέσο όρο της Ευρώπης,
αλλά ακουμπούν τα κατώτερα όρια. Παρατηρείται η
πτώση 10-20% των τιμών αυτών και απόρροια τούτου
είναι η κατακόρυφη πτώση της δραστικότητας και της ποιότητας των φαρμάκων καθώς η αγορά μας πλέον κατακλύζεται από γεννόσημα φάρμακα «μαϊμού».
Είναι λοιπόν δίκαιο ο κάθε πολίτης, πέραν της τριτοκοσμικής οδύσσειας που περνάει για να προμηθευτεί τα αναγκαία γι αυτόν φάρμακα , να επιβαρύνει τον οργανισμό του με ουσίες που η αποτελεσματικότητα τους είναι αβέβαιη;
Επίσης λόγω των χαμηλών αυτών τιμών παρατηρείται ένα φαινόμενο αισχροκέρδειας , όταν ελληνικές φαρμακαποθήκες παίρνουν φάρμακα απ' τις διεθνείς εταιρείες στην Ελλάδα και αντί να τα διοχετεύουν σε φαρμακεία και σε ασθενείς, τα μεταπωλούν στο εξωτερικό σε πολλαπλάσιες τιμές, πράγμα που οδηγεί σε μεγάλες ελλείψεις βασικών φαρμάκων στο ελληνικό σύστημα υγείας.
Τέλος ας μην ξεχνάμε την πρωτοφανή αυτή και σίγουρα μεγαλόψυχη επιστροφή στο ωράριο σκλαβιάς. Ενώ σε κάθε κράτος οι πολίτες επιδιώκουν και κατοχυρώνουν το 35ωρο, η κυβέρνηση επιβάλλει ένα εξαντλητικό ωράριο το οποίο περιλαμβάνει περίπου 55 εργάσιμες ώρες την εβδομάδα. Αποτέλεσμα ενός τέτοιου μέτρου είναι η ανάπτυξη της ανισόμετρης ανταγωνιστικότητας μεταξύ των μικρών και των μεγάλων φαρμακείων, εφόσον τα μεγαλύτερα μπορούν να μισθώσουν περισσότερους υπαλλήλους και να ανταπεξέλθουν σ' αυτό το ωράριο.
Συνεπώς τα μικρότερα δε θα αντέξουν την πίεση και θα οδηγηθούν στον αφανισμό.
Κάνοντας έναν απολογισμό καταλήγουμε πως όλα τα παραπάνω νομοθετούνται και εφαρμόζονται με κυρίαρχο στόχο την συστηματική και εν τέλει πλήρη απόσυρση του δημοσίου απ' την υγεία. Δούρειος ίππος για την επίτευξη αυτού, θα είναι τελικά το κλείσιμο των μικρών φαρμακείων (τα οποία εφόσον πλέον δεν πληρώνονται από τα ταμεία ενώ όμως είναι υποχρεωμένα να καλύπτουν άμεσα τα λειτουργικά τους έξοδα, οδεύουν στη βέβαιη χρεοκοπία) και η επικράτηση στην αγορά των πολυκαταστημάτων- φαρμακείων.
Φυσικά αυτή η σφοδρή επίθεση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ στον κλάδο των φαρμακοποιών έχει ένα σαφές πολιτικό νόημα, υπηρετεί μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή τόσο αυτής όσο και των προηγούμενων κυβερνήσεων της χώρας και δεν είναι μια «ξενόφερτη» επιλογή που επιβλήθηκε από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Εντάσσεται στην οργανωμένη και συστηματική προσπάθεια αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας. Στην προσπάθεια του κεφαλαίου και των εκφραστών του για τον ολοκληρωτικό έλεγχό της και την επικράτηση του σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης καθημερινότητας.
Το μόνο που μπορεί να μας σώσει απ' αυτή την κατάσταση είναι η οργανωμένη πάλη. Πάλη για την κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στο χώρο της υγείας και του φαρμάκου και τη διεκδίκηση ενός ενιαίου δημοσίου συστήματος υγείας. Να γίνουμε η κρίση τους!
Πέμπτη 5 Μαΐου 2011
Ο Αγώνας της Κερατέας, είναι αγώνας όλων μας
Επί τέσσερις μήνες η κοινωνία της Κερατέας, της Λαυρεωτικής και όχι μόνο, αγωνίζονται για την προστασία του τόπου τους, της αξιοπρέπειας, της νομιμότητας εναντίον της κατασκευής Χ.Υ.Τ.Α στον κηρυγμένο αρχαιολογικό χώρο του Οβριόκαστρου. Τέσσερεις μήνες αντιμέτωποι με τη βία, την καταστολή, την τρομοκρατία, αντιμέτωποι με εκατοντάδες αστυνομικούς που έχουν ζώσει την περιοχή, με έρευνες και εφόδους χωρίς εισαγγελική παρουσία και εντάλματα έρευνας ,οι κάτοικοι γίνονται καθημερινά μάρτυρες μιας απίστευτης σε αγριότητα αστυνομικής βίας. Η ωμότητα, οι άμεσες απειλές για τη ζωή, οι ύβρεις των αστυνομικών που απειλούν χιλιάδες κατοίκους φέρνουν στο νου εφιαλτικές μνήμες «στρατού κατοχής». Η «Δημοκρατία» και η «έννομη τάξη» καταλύθηκαν από τους υπερασπιστές τους.
Μπροστά σε αυτήν την χούντα που βιώνουν, οι κάτοικοι έχουν βγει δυναμικά στους δρόμους έχουν παρατήσει τα σπίτια τους, έχουν παρατήσει τις δουλειές τους και… «βαράνε» υπερωρίες στα μπλόκα!! Ένας αγώνας πέρα από μικροπολιτικές λογικές που οργανώθηκε από τους κατοίκους και δεν κατευθύνεται από κόμματα. Είναι η έκφραση της αυθόρμητης βούλησης των κατοίκων της Κερατέας και ολόκληρης της Λαυρεωτικής να αντισταθεί στην αδικία, την βία, τα τετελεσμένα γεγονότα ενάντια σε ένα έργο που έχει ούτως η άλλως κηρυχτεί παράνομο, ακόμα και με απόφαση του Ειρηνοδικείου του Λαυρίου. Καταφέρνει να συγκεράσει άτομα διαφορετικών κοινωνικών τάξεων, διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων οι οποίοι πια δρουν κάτω από μία κοινή συνιστώσα… Να μην μετατραπεί η περιοχή σε ένα απέραντο σκουπιδότοπο της Αττικής, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της κυβέρνησης και των εργολάβων. Τελικά αντιστέκονται σε όλη αυτή την παρακμή της ελληνικής πραγματικότητας που βιώνει η χώρα. Οποιαδήποτε προσπάθεια του Δήμου Κερατέας για διάλογο έχει πέσει στο κενό… Τα αιτήματά τους; Απλά! Από τη μία ζητούν να αποχωρήσουν άμεσα οι δυνάμεις καταστολής για να αποχωρήσουν με τη σειρά τους και οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι της Κερατέας, και από την άλλη είναι πρόθυμοι να συμφωνήσουν την εγκατάσταση μονάδας διαχείρισης των απορριμμάτων της περιοχής τους και μόνο.
Τα Μ.Μ.Ε παίζοντας για ακόμη μία φορά το προπαγανδιστικό τους ρόλο καυτηριάζουν τόσο καιρό την «ανομία» των κατοίκων, τις επιθέσεις τους ενάντια στις δυνάμεις καταστολής, κατηγορούν γονείς και καθηγητές, ότι χρησιμοποιούν τους νέους θέτοντάς τους σε καθημερινό κίνδυνο. Απέναντι στη σιωπή των κεντρικών δελτίων ειδήσεων, των πουλημένων δημοσιογράφων και των προπληρωμένων πρωτοσέλιδων υπάρχει μια μάζα ανθρώπων η οποία αντιστέκεται στους «εκ των άνωθεν» σχεδιασμούς, στα συμφέροντα των «ημετέρων». Ολοένα και περισσότερες δυνάμεις οργανώνονται, σχηματίζοντας πυρήνες ανυπακοής και αντίστασης. Ολοένα και μεγαλύτερες αντιδράσεις εμφανίζονται απέναντι στα αντιλαϊκά, αντιδραστικά μέτρα και νομοθετήματα που επιχειρεί να επιβάλει η χούντα ΠΑΣΟΚ- ΕΕ- ΔΝΤ και οι συνδιαχειριστές τους. Το συμπέρασμα πάντως είναι ένα: η Κερατέα φαίνεται πως άνοιξε ένα νέο δρόμο στην εποχή που ζει η Ελλάδα. Αναδεικνύει τη δύναμη που έχει ο κόσμος όταν είναι ενημερωμένος, ενεργός, ενωμένος, θέλει και πιστεύει ότι θα καταφέρει.
Η αλληλεγγύη σε αυτό τον αγώνα από όλα τα σημεία της Ελλάδας, δείχνουν την ανάγκη που έχουν οι πολίτες να μάθουν την αλήθεια, να αναζητήσουν οι ίδιοι λύσεις και να μπουν στη διαδικασία να διαμορφώσουν μια νέα τάση ζωής. Το μοντέλο ζωής, όπως μας παρουσιάστηκε και όπως το υποστήριξαν όλα αυτά τα χρόνια έφθασε στο τέλος του. Η ανάγκη πλέον είναι επιτακτική. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στην Κερατέα, η διαχείριση των συνεπειών της δε θα είναι εύκολη. Το σύνθημα «..θα γίνει …της Κερατέας…» θα παραμείνει στο μυαλό μικρών και μεγάλων. Η Κερατέα άνοιξε το δρόμο, δείχνοντας μας πως η μόνη λύση βρίσκεται στους συλλογικούς ανυποχώρητους αγώνες. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να βγούμε στους δρόμους και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν και δεν μας δόθηκαν ποτέ. Να δημιουργήσουμε ένα μαζικό ταξικό κίνημα εργατών και νεολαίας που μπορεί να ανατρέψει την επίθεση και ν’ απαλλαχτεί από τα δεσμά του κεφαλαίου με νικηφόρα επαναστατική προοπτική.
Μπροστά σε αυτήν την χούντα που βιώνουν, οι κάτοικοι έχουν βγει δυναμικά στους δρόμους έχουν παρατήσει τα σπίτια τους, έχουν παρατήσει τις δουλειές τους και… «βαράνε» υπερωρίες στα μπλόκα!! Ένας αγώνας πέρα από μικροπολιτικές λογικές που οργανώθηκε από τους κατοίκους και δεν κατευθύνεται από κόμματα. Είναι η έκφραση της αυθόρμητης βούλησης των κατοίκων της Κερατέας και ολόκληρης της Λαυρεωτικής να αντισταθεί στην αδικία, την βία, τα τετελεσμένα γεγονότα ενάντια σε ένα έργο που έχει ούτως η άλλως κηρυχτεί παράνομο, ακόμα και με απόφαση του Ειρηνοδικείου του Λαυρίου. Καταφέρνει να συγκεράσει άτομα διαφορετικών κοινωνικών τάξεων, διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων οι οποίοι πια δρουν κάτω από μία κοινή συνιστώσα… Να μην μετατραπεί η περιοχή σε ένα απέραντο σκουπιδότοπο της Αττικής, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της κυβέρνησης και των εργολάβων. Τελικά αντιστέκονται σε όλη αυτή την παρακμή της ελληνικής πραγματικότητας που βιώνει η χώρα. Οποιαδήποτε προσπάθεια του Δήμου Κερατέας για διάλογο έχει πέσει στο κενό… Τα αιτήματά τους; Απλά! Από τη μία ζητούν να αποχωρήσουν άμεσα οι δυνάμεις καταστολής για να αποχωρήσουν με τη σειρά τους και οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι της Κερατέας, και από την άλλη είναι πρόθυμοι να συμφωνήσουν την εγκατάσταση μονάδας διαχείρισης των απορριμμάτων της περιοχής τους και μόνο.
Τα Μ.Μ.Ε παίζοντας για ακόμη μία φορά το προπαγανδιστικό τους ρόλο καυτηριάζουν τόσο καιρό την «ανομία» των κατοίκων, τις επιθέσεις τους ενάντια στις δυνάμεις καταστολής, κατηγορούν γονείς και καθηγητές, ότι χρησιμοποιούν τους νέους θέτοντάς τους σε καθημερινό κίνδυνο. Απέναντι στη σιωπή των κεντρικών δελτίων ειδήσεων, των πουλημένων δημοσιογράφων και των προπληρωμένων πρωτοσέλιδων υπάρχει μια μάζα ανθρώπων η οποία αντιστέκεται στους «εκ των άνωθεν» σχεδιασμούς, στα συμφέροντα των «ημετέρων». Ολοένα και περισσότερες δυνάμεις οργανώνονται, σχηματίζοντας πυρήνες ανυπακοής και αντίστασης. Ολοένα και μεγαλύτερες αντιδράσεις εμφανίζονται απέναντι στα αντιλαϊκά, αντιδραστικά μέτρα και νομοθετήματα που επιχειρεί να επιβάλει η χούντα ΠΑΣΟΚ- ΕΕ- ΔΝΤ και οι συνδιαχειριστές τους. Το συμπέρασμα πάντως είναι ένα: η Κερατέα φαίνεται πως άνοιξε ένα νέο δρόμο στην εποχή που ζει η Ελλάδα. Αναδεικνύει τη δύναμη που έχει ο κόσμος όταν είναι ενημερωμένος, ενεργός, ενωμένος, θέλει και πιστεύει ότι θα καταφέρει.
Η αλληλεγγύη σε αυτό τον αγώνα από όλα τα σημεία της Ελλάδας, δείχνουν την ανάγκη που έχουν οι πολίτες να μάθουν την αλήθεια, να αναζητήσουν οι ίδιοι λύσεις και να μπουν στη διαδικασία να διαμορφώσουν μια νέα τάση ζωής. Το μοντέλο ζωής, όπως μας παρουσιάστηκε και όπως το υποστήριξαν όλα αυτά τα χρόνια έφθασε στο τέλος του. Η ανάγκη πλέον είναι επιτακτική. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα στην Κερατέα, η διαχείριση των συνεπειών της δε θα είναι εύκολη. Το σύνθημα «..θα γίνει …της Κερατέας…» θα παραμείνει στο μυαλό μικρών και μεγάλων. Η Κερατέα άνοιξε το δρόμο, δείχνοντας μας πως η μόνη λύση βρίσκεται στους συλλογικούς ανυποχώρητους αγώνες. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να βγούμε στους δρόμους και να διεκδικήσουμε όλα όσα μας ανήκουν και δεν μας δόθηκαν ποτέ. Να δημιουργήσουμε ένα μαζικό ταξικό κίνημα εργατών και νεολαίας που μπορεί να ανατρέψει την επίθεση και ν’ απαλλαχτεί από τα δεσμά του κεφαλαίου με νικηφόρα επαναστατική προοπτική.
Μια φορά και έναν καιρό ... η Ελλάδα ήταν σε κρίση
Ένα σχεδόν χρόνο μετά το τελευταίο αντιδραστήριο και οι πρώτες του σελίδες ασχολούνται ξανά με το θέμα της οικονομικής κρίσης, τις επιπτώσεις της στην Ελλάδα και τον κόσμο αλλά και τις αντιδράσεις που οι τελευταίες προκαλούν.
Είναι κάτι λογικό, και αν μη τι άλλο αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός πως η παρούσα κρίση αλλάζει άρδην την καθημερινότητα του συνόλου της κοινωνίας ενώ παράλληλα τροποποιεί ριζικά το πεδίο της ταξικής πάλης. Είναι μια κρίση που ξεκινάει από την καρδιά του ίδιου του καπιταλισμού θέτοντας πιο έντονα από ποτέ υπό αμφισβήτηση την παντοδυναμία του, το χαρακτηρισμό του «αυτονόητου» τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας ενώ παράλληλα διαψεύδει τις μέχρι τώρα «προφητείες» των αστών για το «τέλος της ιστορίας» και την ικανότητα δήθεν του «αόρατου χεριού της αγοράς» να επιλύει τα κοινωνικά προβλήματα.
Αυτή τη στιγμή, το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται αντιμέτωπο με μια δομική κρίση υπερσυσσώρευσης, μια κρίση που προσπαθεί με κάθε τρόπο (και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα του) να ξεπεράσει, με τέτοιο τρόπο που δεν θα καλύπτει απλά τα «σπασμένα» των προηγούμενων ετών αλλά θα του δίνει τη δυνατότητα και την ώθηση να βγει ενισχυμένο οικονομικά και κατοχυρωμένο θεσμικά στο μέλλον.
Επιπλέον, η κρίση δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση. Έχει και μια σαφή ιδεολογική και πολιτική διάσταση. Με άλλα λόγια, είναι κρίση καθολική, που συμπαρασύρει στη δίνη της και τη βάση και το (πολιτικό, θεσμικό, ιδεολογικό) εποικοδόμημα του καπιταλισμού, με ιδιόμορφο αλλά εξίσου εκκωφαντικό τρόπο. Έτσι, μαζί με τα ποσοστά κέρδους παρασύρονται στα τάρταρα οι αξίες, τα σύμβολα και οι παράγοντες συναίνεσης και σταθερότητας του καπιταλισμού εν γένει και του ελληνικού καπιταλισμού ειδικότερα.
Η θεοποιημένη αγορά, η ΕΕ, η «παγκοσμιοποίηση», η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η δυτικού τύπου ελευθερία -που άνετα στήριζε όλα τα καταπιεστικά καθεστώτα της βόρειας Αφρικής-, ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα -που ανέδιδε την οσμή του πετρελαίου και τη σαπίλα του Αμπού Γκράιμπ-, όλα αυτά μοιάζουν σήμερα να ακολουθούν την καθοδική πορεία του ποσοστού κέρδους.
Να συντρίβονται πάνω στη σκληρή πραγματικότητα της οικολογικής καταστροφής στον Κόλπο του Μεξικού και του πυρηνικού ολοκαυτώματος στην τεχνολογικά πιο προηγμένη και θεσμικά πιο οργανωμένη καπιταλιστική χώρα, πάνω στους αδιάκοπους πολέμους και τα δισεκατομμύρια υποσιτιζόμενων στον πλανήτη, πάνω στις εξεγέρσεις της Αφρικής αλλά και του Παρισιού, πάνω στις 150.000 επισφαλώς εργαζόμενων της Πορτογαλίας που διαδήλωσαν κατόπιν διαδικτυακής πρόσκλησης αλλά και στα εκατομμύρια νέων που, παρότι είναι πιο μορφωμένοι από κάθε άλλη εποχή, αναγκάζονται να εργαστούν με τις χειρότερες συνθήκες από κάθε άλλη εποχή, βυθίζοντας τον «υπαρκτό» καπιταλισμό σε μια βαθιά ηθική και αξιακή κρίση, κλονίζοντας την ηγεμονία του, αποσταθεροποιώντας το πολιτικό σύστημα και τις κοινωνικές συμμαχίες του.
Λίγο καιρό πριν ξεκινήσει να γράφεται το αντιδραστήριο, οι ΗΠΑ με τις κραταιές δυνάμεις της Ευρώπης –αλλά και τη συμβολή μικρότερων δυνάμεων όπως η Ελλάδα- ξεκινούσαν έναν πόλεμο, καθόλα σύμφυτο με την εποχή της κρίσης, στον οποίο είχε στραμμένο το βλέμμα της σύσσωμη η παγκόσμια κοινότητα. Η Λιβύη, κομμάτι του πάζλ των εξεγερμένων χωρών της βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής βρέθηκε στο στόχαστρο του ΝΑΤΟ. Προφανώς και η επιλογή δεν ήταν τυχαία: μια χώρα με πετρέλαιο άριστης ποιότητας σε μεγάλα αποθέματα, ένας πολυδάπανος διαμεσολαβητής –Καντάφι- και ένας λαός που είχε ήδη εξεγερθεί ενάντια στο «σοσιαλιστή» δικτάτορα Μουαμάρ Καντάφι και ζητούσε την εξουσία.
Τις ίδιες περίπου μέρες με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στον οποίο μπήκαν οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης (προσβλέποντας στην εκμετάλλευση μιας ακόμα οικονομίας και ενός ακόμα λαού), οι τελευταίες έπαιζαν ακόμα ένα χαρτί τους προκειμένου να «ξεπεραστεί» η κρίση. Οι χώρες της ευρωζώνης κατέληξαν μέσα από τη σύνοδο κορυφής -στις 24 και 25 Μαρτίου- σε μια σειρά αποφάσεων/μέτρων που πρόκειται να εφαρμοστούν πανευρωπαϊκά προκειμένου να καταφέρει στο επόμενο διάστημα το κεφάλαιο να βγει κερδισμένο. Το «Σύμφωνο για το Ευρώ», η μετεξέλιξη δηλαδή του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης δεν αφήνει άλλα περιθώρια για παρανοήσεις (σκόπιμες ή μη): ο πόλεμος πια είναι οικονομικός, το ευρώ κινδυνεύει, άρα όλα τα αστικά επιτελεία και οι κυβερνήσεις τους θα εστιάσουν στη διάσωσή του. Το Δολάριο, το Γεν και το Ευρώ ανταγωνίζονται σκληρά για την παγκόσμια κυριαρχία και αφού στη ζώνη του ευρώ υπάρχουν χώρες – βαρίδια, χώρες μη ανταγωνιστικές που φορτώνουν τα χρέη τους στους γείτονες, πρέπει το συντομότερο δυνατό αυτή η κατάσταση να ανατραπεί και οι «PIGS» όχι απλά να σταματήσουν να ζημιώνουν την ΕΕ αλλά να της αποφέρουν και κέρδος. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται, φυσικά, όλες οι αποφάσεις που πάρθηκαν από αυτή τη Σύνοδο: πανευρωπαϊκή αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, πανευρωπαϊκό πάγωμα μισθών, θέσπιση ενός κατώτατου ορίου φορολόγησης των επιχειρήσεων σε επίπεδα μικρότερα του 20%, συμμάζεμα όλων των εθνικών ελλειμμάτων και χρεών σε ποσοστά μικρότερα του 3% και θέσπιση ενός κοινού συστήματος αξιολόγησης και διαβάθμισης της παρεχόμενης γνώσης ούτως ώστε να διευκολύνεται η μετακίνηση εργατικού δυναμικού εντός των συνόρων της Ευρώπης.
Προς μια κατεύθυνση, λοιπόν, που θα επιφέρει (στο κεφάλαιο) κέρδη βραχυπρόθεσμα και επιπλέον ισχυροποίηση μακροπρόθεσμα, κινείται το σύνολο των αλλαγών που θεσμοθετούνται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και πιο ειδικά στην Ελλάδα. Η οικονομική πολιτική των διαρκώς επικαιροποιούμενων Μνημονίων, το νομοσχέδιο Λοβέρδου για την Υγεία, οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ο Καλλικράτης ή πολύ πιο έντονα το νέο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, το Μνημόνιο για την παιδεία (που θέτει τους όρους για την παραγωγή «νέου τύπου» εργαζόμενων: φτηνών, ευέλικτων, εξειδικευμένων και άρα αναλώσιμων), όλες δηλαδή οι αλλαγές που έχουν προωθηθεί από την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ (με την αμέριστη υποστήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ), συνδέονται με οργανικό τρόπο μεταξύ τους και όλες εξυπηρετούν την κατεύθυνση που αναφέρθηκε προηγουμένως, αυτή δηλαδή του ξεπεράσματος (από τη μεριά των καπιταλιστών πάντα) της οικονομικής κρίσης στο παρόν και της περεταίρω κερδοφορίας και ισχυροποίησης του κεφαλαίου στο μέλλον.
Στη χώρα μας ήδη από την προηγούμενη χρονιά ο κόσμος της εργασίας άρχισε να δείχνει τις διαθέσεις του απέναντι στην πολιτική που τους ρημάζει τη ζωή. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις που με τη μαζικότητα και τον παλμό που τις χαρακτήρισε έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία του σύγχρονου εργατικού κινήματος της χώρας (5 Μάη, 23 Φλεβάρη),οι νέες μορφές οργάνωσης και δράσης του κόσμου της εργασίας (δημιουργία πρωτοβάθμιων ταξικών σωματείων και ο συντονισμός τους κόντρα στις λογικές ανάθεσης και συναίνεσης που προωθούν οι ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) αλλά και οι κατά τόπους εστίες αντίστασης που αναπτύσσονται ενάντια στην πολιτική της χούντας των αγορών (κίνημα «δεν πληρώνω»), την πολιτική που επιβάλλει την υποβάθμιση του περιβάλλοντος (Κερατέα), της υγείας (η μεγάλη απεργία των γιατρών) και της παιδείας (συνελεύσεις και καταλήψεις σχολών και σχολείων) δίνουν το στίγμα που θα καθορίσει τελικά το πρόσημο της εποχής.
Όσο ο πόλεμος μαίνεται και οι επιθέσεις του αντιπάλου αυξάνονται σε ρυθμό και ένταση, τόσο το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα οφείλει να συσπειρώνεται γύρω μορφές οργάνωσης και πολιτικά προγράμματα και αιτήματα που θα αναδεικνύουν και θα επιβάλλουν το κοινωνικό ζήτημα και τις ανάγκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας ως βάσεις για την οργάνωση και ανάπτυξη της παραγωγικής διαδικασίας και του εποικοδομήματος. Γύρω από προγράμματα που δεν θα ζητάνε μικροδιορθώσεις στο υπάρχον σύστημα, έναν καπιταλισμό που θα «λειτουργεί σωστά», ούτε θα ασκούν γενικά και αόριστα «ακίνδυνη κριτική» στο σύστημα και τους στυλοβάτες του, αλλά θα βάζουν τα θεμέλια, θα δημιουργούν μέσα στην κοινωνία τους όρους και το ρεύμα που θα διεκδικήσει και θα οικοδομήσει την άλλη κοινωνία. Γύρω από μορφές οργάνωσης αμεσοδημοκρατικές, μακριά από λογικές ανάθεσης και γραφειοκρατία, με αξίες την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα, και με δράσεις πολύμορφες , δυναμικές και δημιουργικές, που θα επιφέρουν πλήγματα στην καλοφτιαγμένη εικόνα της αστικής πολιτικής και των κυβερνήσεων.
Δεν μας ξεγελάνε πια! Τα λόγια τους περί ατομικής ευθύνης για την κρίση αλλά και για την έξοδο από αυτή, τα κυβερνητικά «μαζί τα φάγαμε», οι χαρακτηρισμοί «κοπρίτες» και τα κροκοδείλια δάκρυα όλων αυτών που καθημερινά νομοθετούν και αποφασίζουν εναντίον μας, δεν περνούν! Τα συλλογικά μας όπλα (οι μαζικές πολιτικές γενικές συνελεύσεις, οι απεργίες, οι ζωντανές, δημιουργικές καταλήψεις, οι μαχητικές διαδηλώσεις) είναι πιο ισχυρά από τις υπογραφές τους , τα συμφέροντα και οι ανάγκες μας πιο επιτακτικές απ’ τις δικές τους. Σε μια κοινωνία που μοιάζει με ξερό λιβάδι οφείλουμε να γίνουμε η σπίθα που θα βάλει την πυρκαγιά. Στον πόλεμο που μας κήρυξαν εδώ και καιρό, στη μάχη της γενιάς μας, ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ!!!
Είναι κάτι λογικό, και αν μη τι άλλο αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός πως η παρούσα κρίση αλλάζει άρδην την καθημερινότητα του συνόλου της κοινωνίας ενώ παράλληλα τροποποιεί ριζικά το πεδίο της ταξικής πάλης. Είναι μια κρίση που ξεκινάει από την καρδιά του ίδιου του καπιταλισμού θέτοντας πιο έντονα από ποτέ υπό αμφισβήτηση την παντοδυναμία του, το χαρακτηρισμό του «αυτονόητου» τρόπου οργάνωσης και λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας ενώ παράλληλα διαψεύδει τις μέχρι τώρα «προφητείες» των αστών για το «τέλος της ιστορίας» και την ικανότητα δήθεν του «αόρατου χεριού της αγοράς» να επιλύει τα κοινωνικά προβλήματα.
Αυτή τη στιγμή, το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται αντιμέτωπο με μια δομική κρίση υπερσυσσώρευσης, μια κρίση που προσπαθεί με κάθε τρόπο (και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα του) να ξεπεράσει, με τέτοιο τρόπο που δεν θα καλύπτει απλά τα «σπασμένα» των προηγούμενων ετών αλλά θα του δίνει τη δυνατότητα και την ώθηση να βγει ενισχυμένο οικονομικά και κατοχυρωμένο θεσμικά στο μέλλον.
Επιπλέον, η κρίση δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση. Έχει και μια σαφή ιδεολογική και πολιτική διάσταση. Με άλλα λόγια, είναι κρίση καθολική, που συμπαρασύρει στη δίνη της και τη βάση και το (πολιτικό, θεσμικό, ιδεολογικό) εποικοδόμημα του καπιταλισμού, με ιδιόμορφο αλλά εξίσου εκκωφαντικό τρόπο. Έτσι, μαζί με τα ποσοστά κέρδους παρασύρονται στα τάρταρα οι αξίες, τα σύμβολα και οι παράγοντες συναίνεσης και σταθερότητας του καπιταλισμού εν γένει και του ελληνικού καπιταλισμού ειδικότερα.
Η θεοποιημένη αγορά, η ΕΕ, η «παγκοσμιοποίηση», η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η δυτικού τύπου ελευθερία -που άνετα στήριζε όλα τα καταπιεστικά καθεστώτα της βόρειας Αφρικής-, ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα -που ανέδιδε την οσμή του πετρελαίου και τη σαπίλα του Αμπού Γκράιμπ-, όλα αυτά μοιάζουν σήμερα να ακολουθούν την καθοδική πορεία του ποσοστού κέρδους.
Να συντρίβονται πάνω στη σκληρή πραγματικότητα της οικολογικής καταστροφής στον Κόλπο του Μεξικού και του πυρηνικού ολοκαυτώματος στην τεχνολογικά πιο προηγμένη και θεσμικά πιο οργανωμένη καπιταλιστική χώρα, πάνω στους αδιάκοπους πολέμους και τα δισεκατομμύρια υποσιτιζόμενων στον πλανήτη, πάνω στις εξεγέρσεις της Αφρικής αλλά και του Παρισιού, πάνω στις 150.000 επισφαλώς εργαζόμενων της Πορτογαλίας που διαδήλωσαν κατόπιν διαδικτυακής πρόσκλησης αλλά και στα εκατομμύρια νέων που, παρότι είναι πιο μορφωμένοι από κάθε άλλη εποχή, αναγκάζονται να εργαστούν με τις χειρότερες συνθήκες από κάθε άλλη εποχή, βυθίζοντας τον «υπαρκτό» καπιταλισμό σε μια βαθιά ηθική και αξιακή κρίση, κλονίζοντας την ηγεμονία του, αποσταθεροποιώντας το πολιτικό σύστημα και τις κοινωνικές συμμαχίες του.
Λίγο καιρό πριν ξεκινήσει να γράφεται το αντιδραστήριο, οι ΗΠΑ με τις κραταιές δυνάμεις της Ευρώπης –αλλά και τη συμβολή μικρότερων δυνάμεων όπως η Ελλάδα- ξεκινούσαν έναν πόλεμο, καθόλα σύμφυτο με την εποχή της κρίσης, στον οποίο είχε στραμμένο το βλέμμα της σύσσωμη η παγκόσμια κοινότητα. Η Λιβύη, κομμάτι του πάζλ των εξεγερμένων χωρών της βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής βρέθηκε στο στόχαστρο του ΝΑΤΟ. Προφανώς και η επιλογή δεν ήταν τυχαία: μια χώρα με πετρέλαιο άριστης ποιότητας σε μεγάλα αποθέματα, ένας πολυδάπανος διαμεσολαβητής –Καντάφι- και ένας λαός που είχε ήδη εξεγερθεί ενάντια στο «σοσιαλιστή» δικτάτορα Μουαμάρ Καντάφι και ζητούσε την εξουσία.
Τις ίδιες περίπου μέρες με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στον οποίο μπήκαν οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης (προσβλέποντας στην εκμετάλλευση μιας ακόμα οικονομίας και ενός ακόμα λαού), οι τελευταίες έπαιζαν ακόμα ένα χαρτί τους προκειμένου να «ξεπεραστεί» η κρίση. Οι χώρες της ευρωζώνης κατέληξαν μέσα από τη σύνοδο κορυφής -στις 24 και 25 Μαρτίου- σε μια σειρά αποφάσεων/μέτρων που πρόκειται να εφαρμοστούν πανευρωπαϊκά προκειμένου να καταφέρει στο επόμενο διάστημα το κεφάλαιο να βγει κερδισμένο. Το «Σύμφωνο για το Ευρώ», η μετεξέλιξη δηλαδή του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης δεν αφήνει άλλα περιθώρια για παρανοήσεις (σκόπιμες ή μη): ο πόλεμος πια είναι οικονομικός, το ευρώ κινδυνεύει, άρα όλα τα αστικά επιτελεία και οι κυβερνήσεις τους θα εστιάσουν στη διάσωσή του. Το Δολάριο, το Γεν και το Ευρώ ανταγωνίζονται σκληρά για την παγκόσμια κυριαρχία και αφού στη ζώνη του ευρώ υπάρχουν χώρες – βαρίδια, χώρες μη ανταγωνιστικές που φορτώνουν τα χρέη τους στους γείτονες, πρέπει το συντομότερο δυνατό αυτή η κατάσταση να ανατραπεί και οι «PIGS» όχι απλά να σταματήσουν να ζημιώνουν την ΕΕ αλλά να της αποφέρουν και κέρδος. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται, φυσικά, όλες οι αποφάσεις που πάρθηκαν από αυτή τη Σύνοδο: πανευρωπαϊκή αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, πανευρωπαϊκό πάγωμα μισθών, θέσπιση ενός κατώτατου ορίου φορολόγησης των επιχειρήσεων σε επίπεδα μικρότερα του 20%, συμμάζεμα όλων των εθνικών ελλειμμάτων και χρεών σε ποσοστά μικρότερα του 3% και θέσπιση ενός κοινού συστήματος αξιολόγησης και διαβάθμισης της παρεχόμενης γνώσης ούτως ώστε να διευκολύνεται η μετακίνηση εργατικού δυναμικού εντός των συνόρων της Ευρώπης.
Προς μια κατεύθυνση, λοιπόν, που θα επιφέρει (στο κεφάλαιο) κέρδη βραχυπρόθεσμα και επιπλέον ισχυροποίηση μακροπρόθεσμα, κινείται το σύνολο των αλλαγών που θεσμοθετούνται σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και πιο ειδικά στην Ελλάδα. Η οικονομική πολιτική των διαρκώς επικαιροποιούμενων Μνημονίων, το νομοσχέδιο Λοβέρδου για την Υγεία, οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ο Καλλικράτης ή πολύ πιο έντονα το νέο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου, το Μνημόνιο για την παιδεία (που θέτει τους όρους για την παραγωγή «νέου τύπου» εργαζόμενων: φτηνών, ευέλικτων, εξειδικευμένων και άρα αναλώσιμων), όλες δηλαδή οι αλλαγές που έχουν προωθηθεί από την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ (με την αμέριστη υποστήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ), συνδέονται με οργανικό τρόπο μεταξύ τους και όλες εξυπηρετούν την κατεύθυνση που αναφέρθηκε προηγουμένως, αυτή δηλαδή του ξεπεράσματος (από τη μεριά των καπιταλιστών πάντα) της οικονομικής κρίσης στο παρόν και της περεταίρω κερδοφορίας και ισχυροποίησης του κεφαλαίου στο μέλλον.
Στη χώρα μας ήδη από την προηγούμενη χρονιά ο κόσμος της εργασίας άρχισε να δείχνει τις διαθέσεις του απέναντι στην πολιτική που τους ρημάζει τη ζωή. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις που με τη μαζικότητα και τον παλμό που τις χαρακτήρισε έγραψαν τη δική τους ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία του σύγχρονου εργατικού κινήματος της χώρας (5 Μάη, 23 Φλεβάρη),οι νέες μορφές οργάνωσης και δράσης του κόσμου της εργασίας (δημιουργία πρωτοβάθμιων ταξικών σωματείων και ο συντονισμός τους κόντρα στις λογικές ανάθεσης και συναίνεσης που προωθούν οι ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) αλλά και οι κατά τόπους εστίες αντίστασης που αναπτύσσονται ενάντια στην πολιτική της χούντας των αγορών (κίνημα «δεν πληρώνω»), την πολιτική που επιβάλλει την υποβάθμιση του περιβάλλοντος (Κερατέα), της υγείας (η μεγάλη απεργία των γιατρών) και της παιδείας (συνελεύσεις και καταλήψεις σχολών και σχολείων) δίνουν το στίγμα που θα καθορίσει τελικά το πρόσημο της εποχής.
Όσο ο πόλεμος μαίνεται και οι επιθέσεις του αντιπάλου αυξάνονται σε ρυθμό και ένταση, τόσο το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα οφείλει να συσπειρώνεται γύρω μορφές οργάνωσης και πολιτικά προγράμματα και αιτήματα που θα αναδεικνύουν και θα επιβάλλουν το κοινωνικό ζήτημα και τις ανάγκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας ως βάσεις για την οργάνωση και ανάπτυξη της παραγωγικής διαδικασίας και του εποικοδομήματος. Γύρω από προγράμματα που δεν θα ζητάνε μικροδιορθώσεις στο υπάρχον σύστημα, έναν καπιταλισμό που θα «λειτουργεί σωστά», ούτε θα ασκούν γενικά και αόριστα «ακίνδυνη κριτική» στο σύστημα και τους στυλοβάτες του, αλλά θα βάζουν τα θεμέλια, θα δημιουργούν μέσα στην κοινωνία τους όρους και το ρεύμα που θα διεκδικήσει και θα οικοδομήσει την άλλη κοινωνία. Γύρω από μορφές οργάνωσης αμεσοδημοκρατικές, μακριά από λογικές ανάθεσης και γραφειοκρατία, με αξίες την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα, και με δράσεις πολύμορφες , δυναμικές και δημιουργικές, που θα επιφέρουν πλήγματα στην καλοφτιαγμένη εικόνα της αστικής πολιτικής και των κυβερνήσεων.
Δεν μας ξεγελάνε πια! Τα λόγια τους περί ατομικής ευθύνης για την κρίση αλλά και για την έξοδο από αυτή, τα κυβερνητικά «μαζί τα φάγαμε», οι χαρακτηρισμοί «κοπρίτες» και τα κροκοδείλια δάκρυα όλων αυτών που καθημερινά νομοθετούν και αποφασίζουν εναντίον μας, δεν περνούν! Τα συλλογικά μας όπλα (οι μαζικές πολιτικές γενικές συνελεύσεις, οι απεργίες, οι ζωντανές, δημιουργικές καταλήψεις, οι μαχητικές διαδηλώσεις) είναι πιο ισχυρά από τις υπογραφές τους , τα συμφέροντα και οι ανάγκες μας πιο επιτακτικές απ’ τις δικές τους. Σε μια κοινωνία που μοιάζει με ξερό λιβάδι οφείλουμε να γίνουμε η σπίθα που θα βάλει την πυρκαγιά. Στον πόλεμο που μας κήρυξαν εδώ και καιρό, στη μάχη της γενιάς μας, ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
